Οταν οι μαθητες προβληματιζονται…

Με την Ξανθούλα Παρασκευά δασκάλα στο 9ο Σχολείο Κομοτηνής που μαζί με συνάδελφό της υλοποιεί το πρόγραμμα «Νοικοκυρεύουμε το σχολείο μας» που χρηματοδοτείται από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου και τον Στέφανο Τζώγα, συντονιστή της σύμπραξης δέκα σχολείων του Νομού Ροδόπης σε πρόγραμμα αγωγής υγείας με τίτλο «Ασφάλεια και κυκλοφοριακή αγωγή» συζητά σήμερα ο ΠτΘ. Για προγράμματα που έχουν στόχο την ευαισθητοποίηση των παιδιών σε θέματα σημαντικά αλλά κυρίως την προετοιμασία τους ως αυριανών πολιτών…

Θ: Κατ’ αρχήν να ξεκινήσουμε με το στόχο των συγκεκριμένων προγραμμάτων…

Ξ.Π.: Στόχος των προγραμμάτων είναι να ευαισθητοποιήσουμε τα παιδιά σε θέματα που αφορούν στο περιβάλλον, τον καταναλωτή, την αγωγή υγείας. Πέρα απ’ αυτά που διδάσκουμε στα παιδιά μέσα από τα βιβλία, υπάρχουν και κάποια άλλα θέματα στα οποία πρέπει τα μικρά παιδιά να προβληματιστούν για να έχουμε στο μέλλον ενεργούς πολίτες. Αυτός είναι ο στόχος. Έτσι καταπιανόμαστε όχι μόνο με θέματα προστασίας του περιβάλλοντος, αλλά με ό,τι χρειάζεται για να προετοιμαστεί ένας πολίτης, ώστε να είναι και ευαισθητοποιημένος και προβληματισμένος, αλλά και καλός πολίτης, να ενδιαφέρεται για ό,τι γίνεται γύρω του.

ΠτΘ:Είναι θέματα γενικότερης παιδείας. Παρατηρείται σε κάθε πρόβλημα που παρουσιάζεται το πρώτο θέμα που τίθεται στο τραπέζι να είναι η έλλειψη παιδείας…

Ξ.Π.: Ασφαλώς και είναι όλα θέμα παιδείας, η οποία κατά την άποψή μου θα έπρεπε να ξεκινά νωρίτερα από το νηπιαγωγείο και γιατί όχι και από τον παιδικό. Ειδικά στα θέματα προστασίας του περιβάλλοντος, όταν περάσουν τα χρόνια θεωρώ ότι είναι αργά για να προβληματίσουμε και να αγγίξουμε τους μαθητές στο γυμνάσιο και στο λύκειο. Αξίζει τον κόπο βέβαια να γίνεται και σε αυτή την ηλικία προσπάθεια, αλλά αυτό πρέπει να ξεκινά από το νηπιαγωγείο, όταν τα παιδιά είναι πολύ μικρά.

ΠτΘ: κ. Τζώγα, με δεδομένο ότι μεταξύ των σχολείων που συντονίζετε για την υλοποίηση του προγράμματος είναι και δύο νηπιαγωγεία, πόσο αυτά τα παιδιά μπορούν να ανταποκριθούν;

Σ.Σ.: Κατ’ αρχήν να πω ότι με τα συγκεκριμένα προγράμματα ευαισθητοποιούμε τους μαθητές μας σε κάποια προβλήματα της κοινωνίας, τα οποία προγράμματα έχουν την ιδιαιτερότητα πολλές φορές να περνούν τα μηνύματά τους και μέσα από τα μαθήματα. Αλλά το πρόγραμμα είναι μία ειδική ομάδα μαθημάτων με το οποίο ενασχολείται ο συνάδελφος για χρονικό διάστημα πέντε και έξι μηνών. Οπότε με αυτό τον τρόπο γίνεται καλύτερη εμπέδωση του μαθήματος. Επίσης σημαντικό είναι ότι μέσα στο πρόγραμμα ο εκπαιδευτικός έχει και μία ελευθερία κινήσεων, γιατί έτσι όπως είναι δομημένο το εκπαιδευτικό μας σύστημα μας κατευθύνουν άλλοι στον τρόπο διδασκαλίας. Το πρόγραμμα δίνει ελευθερία στον εκπαιδευτικό και στα παιδιά και μάλιστα να αναδειχθούν οι πρωτοβουλίες τους.

Όσον αφορά στο πρόγραμμα κυκλοφοριακής αγωγής στα δύο νηπιαγωγεία, συγκεκριμένα το 2ο και το νηπιαγωγείο της Καλλίστης, υπήρξε μεγάλη συμμετοχή και ζήλος από πλευράς τους και μεγάλη ανταπόκριση και ευχαρίστηση.

ΠτΘ: Όσον αφορά στην κυκλοφοριακή αγωγή πριν από λίγες ημέρες ανακοινώθηκε ο νέος ΚΟΚ με βαρύτατα οικονομικά πρόστιμα. Δεν θεωρείτε όμως ότι πρέπει να αλλάξουμε και νοοτροπία και να γίνει αυτό θα πρέπει να ξεκινήσει μία προσπάθεια μέσα από τα σχολεία;

Σ.Σ.: Δεν θέλω να κρίνω τη συμπεριφορά των ελλήνων ως προς την κυκλοφοριακή αγωγή. Και ο προηγούμενος κώδικας ήταν αυστηρός και ο νέος είναι αυστηρότερος ως προς τις ποινές, γιατί η πολιτεία ίσως θεωρεί ότι μπορεί να γίνει κάτι καλύτερο με την επιβολή ποινής. Οι νόμοι υπήρχαν και υπάρχουν και δεν πρέπει να καταστρατηγούνται από τους πολίτες και από τους γνωστούς τους που τους σβήνουν τις κλήσεις.

Ξ.Π.: Όταν υπάρχει ατιμωρησία και η νοοτροπία του λαού μας είναι τέτοια είναι πολύ λογικό να βλέπούμε τέτοια φαινόμενα. Όταν κάποτε γίνονταν τα αλκοτέστ και ακολουθούσαν κατασχέσεις αυτοκινήτων είχε μειωθεί πολύ ο αριθμός των παραβάσεων που αφορούσαν στην οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, γιατί υπήρχε ο φόβος να πάρουν το αυτοκίνητο. Οπότε παίζει ρόλο και το πρόστιμο. Ίσως όμως δεν θα έπρεπε να είναι τόσο μεγάλες οι ποινές, αλλά να είναι πιο συχνές και να εφαρμόζονται και όχι να σβήνονται οι κλήσεις. Αυτό που στοχεύουμε είναι να ευαισθητοποιήσουμε τα μικρά παιδιά μεγαλώνοντας να γίνουν καλοί οδηγοί, καλοί πολίτες, να σέβονται τον συνάνθρωπό τους. Είναι πολύ βασικό αυτό. Και μέσα από τα προγράμματα περιβαλλοντικής, ακριβώς επειδή τα παιδιά δουλεύουν σε ομάδες, συνεργάζονται, πρέπει να μάθουν να συγχρωτίζονται δίχως αντιπαλότητες. Αυτό διδάσκεται και έμμεσα, δηλαδή ότι είμαστε ομάδα, και πρέπει όλοι μαζί να προσπαθήσουμε για να πετύχουμε το στόχο μας.

Δράσεις του προγράμματος «Ασφάλεια και κυκλοφοριακή αγωγή»;

Σ.Τ.: Θα πρέπει να αναφέρω ότι την κύρια ευθύνη του προγράμματος την έχει ο κ. Γιώργος Ιωαννίδης Τα σχολεία που συμμετείχαν στο πρόγραμμα ήταν το 2ο Δημοτικό Σχολείο Κομοτηνής, το 2ο Νηπιαγωγείο Κομοτηνής, το 9ο Δημοτικό, τα Δημοτικά Σχολεία Ιάσμου, Καλλίστης, Αιγείρου, Σαπών, Αρσακείου, Ξυλαγανής και το Νηπιαγωγείο Καλλίστης. 263 παιδιά ασχολήθηκαν και 24 συνάδελφοι δούλεψαν το πρόγραμμα. Πριν ξεκινήσουμε το πρόγραμμα κάναμε μία αξιολόγηση και μέτρηση των γνώσεων επί του θέματος. Τα παιδιά κλήθηκαν να απαντήσουν σε ερωτηματολόγιο 21 ερωτήσεων εκ των οποίων απήντησαν σε κάποιες σε υψηλό ποσοστό και σε κάποιες σε χαμηλό. Αφού τελείωσε το πρόγραμμα τους βάλαμε να απαντήσουν στο ίδιο ερωτηματολόγιο για να δούμε τι έμαθαν αλλά και για να αξιολογήσουμε τη δουλειά μας. Οι μικρές τάξεις έκοψαν και έβαψαν σήματα κυκλοφοριακά, έπαιξαν παιχνίδι ρόλων, κάναμε πεζή πορεία από το σχολείο στην πλατεία, χωριστήκαμε σε ομάδες και καταγράψαμε τις παραβάσεις των οδηγών αυτοκινήτων, των δικύκλων και των πεζών. Οι περισσότεροι δεν φορούσαν ζώνες, δεν φορούσαν κράνη, οι πεζοί περνούσαν διαγώνια το δρόμο. Να σημειώσω ότι το Δημοτικό Σχολείο Ιάσμου ξεκίνησε το πρόγραμμα με αφορμή ατύχημα ενός μαθητή ευτυχώς με αίσιο τέλος. Με τα mini bus του δήμου μάθαμε πώς ανεβαίνουμε, πώς καθόμαστε, τις χειρολαβές, τις στάσεις. Στο πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής με τη βοήθεια της τροχαίας και του δήμου οι μεγάλες τάξεις των σχολείων έκαναν ανά είκοσι άτομα ποδήλατο ενώ η κυκλοφορία ρυθμίζονταν από δύο τροχονόμους, ενώ οι μικρές τάξεις αφού ενημερώθηκαν στο μικρό πάρκο από κάποια σχολή οδηγών περπάτησαν μέσα από δρομάκια για να δουν τα σήματα που ζωγράφισαν στην τάξη. Η επόμενη δράση ήταν η χρησιμοποίηση μέσου σταθερής τροχιάς. Πήραμε το τραίνο και πήγαμε στην Αλεξανδρούπολη. Η ιδέα αφορούσε στο απλό τραίνο το οποίο θα ξεκινούσε από Ίασμο, εμείς από Κομοτηνή και από τη Μέστη, οι Σάππες και το Αρσάκειο. Τα δρομολόγια δεν βόλευαν και αναγκαστήκαμε να πάρουμε το intercity, οπότε σε αυτή τη δράση συμμετείχαν λίγα σχολεία. Πήγαμε στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολη και από υπάλληλο του λιμεναρχείου ενημερωθήκαμε για την προσέγγιση ενός υδροπτέρυγου, για την ισχύ του ΚΟΚ μέσα από το λιμάνι όχι όμως από την Τροχαία αλλά από το λιμενικό.

ΠτΘ: Πόσο εύκολη είναι η ένταξη σε ομάδα;

Ξ.Π.: Δεν είναι εύκολο αν δεν το έχουν ξανακάνει. Εύκολο είναι όταν είναι μικρά. Για τα παιδιά όμως της Πέμπτης και Έκτης τάξης είναι στην αρχή δύσκολο. Αν όμως επιμείνουμε πιστεύω ότι τα αποτελέσματα είναι θεαματικά. Τα παιδιά συνεργάζονται, συνεννοούνται και δουλεύουν σωστά.

ΠτΘ: Τα προγράμματα αυτά είναι ενταγμένα μέσα στο πρόγραμμα των μαθημάτων;

Ξ.Π.: Προσπαθούμε να τα συνδυάσουμε. Κατ’ αρχάς χρειαζόμαστε κάποιες ώρες οι οποίες είναι οι ώρες της ευέλικτης ζώνης ή των τεχνικών που τις χρησιμοποιούμε για να δουλέψουμε αποκλειστικά με το συγκεκριμένο αντικείμενο, αλλά από εκεί και μετά σε όλα τα μαθήματα ο εκπαιδευτικός μπορεί να κάνει αναφορές σε θέματα που αφορούν στην προστασία του περιβάλλοντος. Δηλαδή ακόμη κι αν ένα παιδί σκίσει μία σελίδα από το τετράδιό του και θα πάει να την πετάξει μπορούμε να συζητήσουμε για το χαρτί για την ανακύκλωση. Μπορεί να υπάρξει διαθεματικότητα ακόμη και μέσα από το πρόγραμμα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Εμείς στο Πρόγραμμα φέτος «Νοικοκυρεύουμε το σχολείο μας» κάναμε μαθηματικά, ιστορία…

ΠτΘ: Η επιλογή των παιδιών που συμμετέχουν στο πρόγραμμα είναι ελεύθερη;

Ξ.Π: Ανακοινώνουμε στα παιδιά την υλοποίηση του προγράμματος και τους ρωτάμε ποιοι ενδιαφέρονται. Συνήθως ενδιαφέρονται όλα, γιατί υπάρχουν δράσεις που τους αρέσουν, δεν είναι μάθημα δεν υπάρχουν βαθμοί, δεν εξετάζονται, είναι κάτι δημιουργικό. Πολλές φορές συζητούμε με τα παιδιά το πρόγραμμα που θα υλοποιήσουμε και αυτό είναι καλύτερο. Προτείνουμε στα παιδιά κάποια θέματα και αυτά επιλέγουν ποιο θα υλοποιηθεί.

Σ.Τ.: Θα ήθελα να σχολιάσω τον χρόνο που υλοποιούνται τα συγκεκριμένα προγράμματα. Είναι πολύ μεγάλο θέμα. Εγώ αντιμετώπισα πρόβλημα γιατί η γυμναστική είναι μάθημα το οποίο τα παιδιά δεν θέλουν να το χάνουν. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι. Στα σχολεία μας δυστυχώς δεν υπάρχουν γυμναστήρια και κάποιες μέρες βροχερές αναγκαστικά κάναμε μάθημα στην τάξη. Τέτοίες ευκαιρίες εκμεταλλεύτηκα για την υλοποίηση του προγράμματος.

ΠτΘ: Πώς ξεκινήσατε το συγκεκριμένο πρόγραμμα;

Σ.Τ.: Όπως είπε και η συνάδελφος τα προγράμματα είναι πολύ καλό να βγουν μέσα από τα παιδιά. Πριν από τρία χρόνια έπεσε στα χέρια μου ένα ένθετο από κάποια σχολή της Αθήνας που μοιράζονταν με ένα χρυσό οδηγό του ΟΤΕ. Ήταν ένα μαύρο έντυπο που με άσπρα γράμματα τιτλοφορούνταν «Το εθνικό θέμα» και αναφέρονταν στα τροχαία ατυχήματα στην Ελλάδα. Με σόκαρε η εισήγηση και γενικότερα η αντιμετώπιση του θέματος και εδώ και τρία χρόνια υλοποιώ προγράμματα κυκλοφοριακής αγωγής. Δυστυχώς, η χώρα μας κατέχει μία δυσάρεστη πρωτιά στα τροχαία. Έτσι μόνος μου πήρα την απόφαση να ασχοληθώ με το συγκεκριμένο θέμα. Από τα παιδιά υπήρξε θετική ανταπόκριση.

ΠτΘ:Θα ήθελα να μου αξιολογήσετε τα συμπεράσματα των συγκεκριμένων δράσεων…

Ξ.Π.: Για το φετινό πρόγραμμα η αξιολόγηση δεν έγινε με τα ερωτηματολόγια όπως παλιότερα στην αρχή και στο τέλος του προγράμματος αλλά με την επαφή μας με τα παιδιά. Δηλαδή παρατηρούμε ότι οι μαθητές μας αρχίζουν να σχολιάζουν, να αποδοκιμάζουν αρνητικές συμπεριφορές συμμαθητών τους αλλά και πολιτών. Σχολιάζουν τον οδηγό όταν ανοίγει το παράθυρο και πετά το καλαμάκι. Οι γονείς μού μεταφέρουν ότι στο σπίτι τους πιέζουν να μαζεύουν το χαρτί ξεχωριστά, να μην αδειάζει ο μπαμπάς το τασάκι του αυτοκινήτου στο δρόμο, που σημαίνει ότι τα παιδιά κάποια πράγματα τα έχουν συνειδητοποιήσει. Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Στο συγκεκριμένο πρόγραμμα δεν αρκεί να μάθουν μόνο, αλλά αυτά που κάνουμε να τα κάνουν πράξη και στη ζωή τους. Το γεγονός ότι έχουν αρχίσει να σχολιάζουν τους γονείς, τους συμμαθητές σημαίνει ότι έχουν αρχίσει και ευαισθητοποιούνται. Πριν από λίγο επισκεφθήκαμε το εργοστάσιο αλουμινίου στη ΒΙΠΕ Κομοτηνής, στα πλαίσια του προγράμματος, και κάποιο παιδί ρώτησε αν ρυπαίνει το περιβάλλον. Προηγουμένως ρωτήσαμε αν χρησιμοποιούν φίλτρα και επειδή η απάντηση ήταν αρνητική σήμαινε ότι ρυπαίνει. Οπότε το αμέσως επόμενο ερώτημα αφορούσε στο τι κάνει το κράτος και δεν επιβάλλει πρόστιμα. Αυτό σημαίνει ότι έχουν προβληματιστεί και μακάρι τον προβληματισμό τους να τον διατηρήσουν και τα επόμενα χρόνια και σαν πολίτες, να μάθουν ότι κάτι πρέπει να κάνουμε. Δεν πρέπει όλα να τα περιμένουμε από το κράτος ή από τους άλλους. Πρέπει όλοι μας να κινητοποιηθούμε, γιατί είναι ευθύνη όλων μας.

Σ.Τ.: Θα συμφωνήσω ότι τα ερωτηματολόγια δεν δίνουν πλήρη εικόνα για το τι γίνεται στην πράξη. Είδα ότι πέρασε στην πράξη η ζώνη ασφαλείας. Στα ερωτηματολόγια που δώσαμε είδα μία βελτίωση. Από τις 21 ερωτήσεις οι 9 είχαν μία βελτίωση στις γνώσεις και στη συμπεριφορά τους πάνω από 75%, οι 3 ήταν ήδη υψηλές και στην πρώτη φάση, στις 2 δεν κατάλαβαν την διατύπωση και μπερδεύτηκαν και στις υπόλοιπες δεν απάντησαν γιατί απαιτούσαν εξειδικευμένες γνώσεις και δεν ήταν στους στόχους του προγράμματος. Θα περιμένω να δω στην πράξη τα αποτελέσματα. Ευελπιστώ γιατί όταν ξεκίνησα ήμουν απαισιόδοξος για το αποτέλεσμα αλλά μετά τα Χριστούγεννα σε δημοσίευμα διάβασα ότι μετά το 2005 η Ελλάδα είχε μία μείωση στα θανατηφόρα τροχαία περίπου 25%. Και αυτό μου έδωσε κουράγιο να συνεχίσω.

Ξ.Π.: Δυστυχώς πολλοί συνάδελφοι αναρωτιούνται τι θα μείνει στα παιδιά. Διαφωνώ κάθετα και θα επαναλάβω ότι έστω και στα μισά παιδιά και στο 1/3 των παιδιών αν καταφέρουμε να περάσουμε κάτι είναι κέρδος. Αξίζει να προσπαθήσουμε, γιατί αν δεν προσπαθήσουμε δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα άλλο.

Δράσεις του προγράμματος «Νοικοκυρεύουμε το σχολείο μας»;

Ξ.Π.: Το πρόγραμμα «Νοικοκυρεύουμε το σχολείο μας» είχε σαν στόχο πρώτα -πρώτα αυτό που υποδηλώνει ο τίτλος να νοικοκυρέψουμε την αυλή του σχολείου μας. Να βάλουμε περισσότερο πράσινο, να έχουμε μία καθαρή αυλή και να μάθουμε στα παιδιά ότι ό,τι πετάμε δεν είναι άχρηστο. Βγήκαμε στην αυλή και τα παιδιά φορώντας γάντια συλλέξαμε τα σκουπίδια, τα φωτογραφίσαμε, τα ζυγίσαμε και καταγράψαμε ό,τι υπάρχει στην αυλή. Κατ’ αρχάς τοποθετήσαμε στο σχολείο κάδους της «ΑΦΗΣ», είμαστε οι πρώτοι που φέραμε στην πόλη συγκεκριμένους κάδους πριν από τα Χριστούγεννα. Συνοδευτικά με τους κάδους υπήρχαν δύο CD με διαφάνειες τις οποίες προβάλλαμε στο σχολείο και ενημερώσαμε τα παιδιά για το τι είναι οι μπαταρίες, πόσο επικίνδυνες είναι και ότι πρέπει να τις συλλέγουμε. Έχουμε κάδους ανακύκλωσης χαρτιού και αλουμινίου, μιλήσαμε στα παιδιά για ανακύκλωση επισκεφθήκαμε το ΚΠΕ Σουφλίου, κάναμε κάποιες δραστηριότητες, φτιάξαμε ανακυκλωμένο χαρτί στο σχολείο για να δουν τα παιδιά πώς γίνεται και από εκεί και μετά επισκεφθήκαμε το ΧΥΤΑ, τη χωματερή και είδαμε τι γίνεται με τη διαχείριση των απορριμμάτων. Ψάξαμε βρήκαμε άρθρα σε εφημερίδες που αφορούσαν στην προστασία του περιβάλλοντος, τα πρόστιμα που επέβαλλε στη χώρα μας η ΕΕ λόγω Κορουπητού και είδαμε τι γίνεται και στις άλλες χώρες, δηλαδή πώς οι Ευρωπαίοι κατορθώνουν και ανακυκλώνουν τα πάντα και εμείς είμαστε πάντα τελευταίοι και καταϊδρωμένοι και δεν μπορούμε να πείσουμε τον κόσμο να ανακυκλώσει. Επισκεφτήκαμε τον κ. Βουλτάκη, υπεύθυνο που συνεργάζεται με το Δήμο για τα προγράμματα ανακύκλωσης και πήραμε κάποια στοιχεία από τα οποία διαπιστώσαμε ότι το ποσοστό των συμπολιτών μας που συμμετέχει στα προγράμματα ανακύκλωσης είναι πολύ μικρό, με αποτέλεσμα να μην είναι επικερδές και ίσως αύριο να μην υπάρχει πρόγραμμα ανακύκλωσης στην πόλη και αφού συζητήσαμε όλα αυτά με τα παιδιά γράψαμε μία επιστολή στον Υπουργό Περιβάλλοντος και πήραμε κάποιες απαντήσεις τις οποίες ακόμα και οι μαθητές σχολίασαν αρνητικά. Πέρα από αυτό το κομμάτι της διαχείρισης των απορριμμάτων και το τι μπορούμε να κάνουμε ως πολίτες, γιατί είναι και δικιά μας ευθύνη όχι μόνο του κράτους και του δήμου, ασχοληθήκαμε και με το πράσινο. Προσπαθήσαμε να μάθουμε στα παιδιά να αγαπούν το πράσινο, γιατί δυστυχώς βλέπουμε συχνά την εικόνα των παιδιών να περπατούν και να σπάζουν κλαδιά από τα δένδρα, να ξεριζώνουν λουλούδια σαν να τους έχει φταίξει σε κάτι το πράσινο. Εδώ και πολλά χρόνια προσπαθούμε στην αυλή του σχολείου μας να βάλουμε δένδρα, προσωπικά έχω σκάψει την αυλή του σχολείου τέσσερις φορές, και ποτέ δεν έχει μείνει δένδρο όρθιο γιατί τα παιδιά τα σπάζουν. Έτσι λοιπόν φέτος αγοράσαμε με τα χρήματα του προγράμματος δένδρα από φυτώριο και θάμνους, έσκαψαν τα ίδια τα παιδιά, περάσαμε λάστιχα για αυτόματο πότισμα, που όλα αυτά προϋποθέτουν κούραση από την πλευρά των παιδιών, τοποθετήσαμε πλέγματα προστατευτικά, βάψαμε τα παγκάκια, ζωγραφίσαμε το σχολείο, παιχνίδια στην αυλή, φιδάκι, τριάρες, κουτσό, παιχνίδια που υπήρχαν παλιά. Έχουμε φτιάξει θα έλεγα ένα σχολείο, από τα πιο όμορφα της πόλης, χαρούμενο και φιλικό για τα παιδιά που φθάνουν για πρώτη φορά. Τα παιδιά μας έμαθαν να περιποιούνται, να αναγνωρίζουν τους θάμνους, τα δένδρα. Θέλω να πιστεύω ότι από τα τόσα παιδιά που συμμετείχαν το ένα τρίτο πήρε κάτι και αυτό το θεωρώ ότι είναι κέρδος. Δεν είμαι τόσο αισιόδοξη, ώστε να πω ότι όλα τα παιδιά έχουν αποκομίσει κάτι ή όλα τα παιδιά ότι έμαθαν, αλλά και ελάχιστα να πήραν είναι μεγάλο κέρδος για μας. Και αυτός είναι και ο στόχος μας.

ΠτΘ: Μα και αυτός δεν είναι ο ρόλος του δασκάλου;

Ξ.Π.: Σαφώς. Ο δάσκαλος μας βοηθά στο να μάθουμε να αποκτούμε τέτοιες γνώσεις, να ψάχνουμε, να προβληματιζόμαστε.

ΠτΘ: κ. Παρασκευά, κ. Τζώγα σας ευχαριστούμε πολύ.

Ξ.Π. – Σ.Τ: Κι εμείς σας ευχαριστούμε

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.