Διαστασεις,4290

1. Τι προβάλουν οι κινηματογράφοι πάτερ μου;

Να δω καμία καλή ταινία σκέφτομαι γιατί σε τούτον τον τόπο προβάλλονται τα ίδια. Κάθοδοι στην Αθήνα, χοροί στην κεντρική πλατεία (υποτίθεται ότι αυτή την ειδική εξέδρα θα την απομακρύναμε και θα «ζωντανεύαμε» διάφορα σημεία της Κομοτηνής με τις εκδηλώσεις, αλλά στην πορεία το ξεχάσαμε κι αυτό και μας έμεινε η εξέδρα). Κι έχω βαρεθεί πάτερ μου τις συσκέψεις, τις ανόδους και τις καθόδους των Βουλευτών, τα καφέ που είναι γεμάτα από άνεργους νέους και τις απεργίες των καθηγητών λίγο πριν τις Πανελλήνιες Εξετάσεις. Για πες τι προβάλλει η Έβδομη Τέχνη; Γιατί εδώ έχουν βαλθεί να μας βάλουν τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι και να μας πείσουν στο τέλος ότι: Όλος ο κόσμος είναι αυτοί…Άαα! Μια που το έφερε η κουβέντα το: «Του έβαλε τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι» έχει την ιστορία του…Ανάμεσα στους διασκεδαστές των ανακτόρων του Βυζαντίου υπήρχαν και νάνοι. Οι αυτοκράτορες, τους είχαν παραχωρήσει πάρα πολλά προνόμια, ήταν εκλεκτοί τους, τους είχαν ακόμα και σαν σύμβουλους αλλά και για κατασκόπους. (Όχι τώρα πάτερ μου που ψάχνουν όλοι τις δίμετρες!) Όταν όμως παρεκτρέπονταν τους έβαζαν τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι και τους άφηναν να κυκλοφορούν έτσι. Η σκληρή αυτή τιμωρία μπορεί να κρατούσε και 6 μήνες. (θεός φυλάξει πάτερ μου! Και τις δίμετρες).

2. “Κρύβε λόγια” πάτερ μου…

Εσύ τα κρύβεις και λόγω επαγγέλματος. Εμείς πάλι φόρα παρτίδα και ουδέν κρυπτόν, πάλι λόγω επαγγέλματος γι’ αυτό και προμηθεύτικα τη ζυγαριά της 2ης φωτογραφίας, να τα ζυγίζω τουλάχιστον πρώτα. Πάντως πάτερ μου κάποιες δηλώσεις ούτε μια ούγια δεν πιάνουν. Αρνείται και το κασετόφωνό μου να τις καταγράψει, το STOP το πατάει μόνο του. Record ούτε για σκέψη… Μια που μετράμε τα λόγια μας πάτερ μου (άλλοι πάλι τις καλημέρες τις λένε μόνο όταν κοιτάζονται στον καθρέφτη), να σου πω ότι για να γίνει κάποιος μέλος της Φιλικής Εταιρίας, οι προϋποθέσεις και οι επιλογές ήταν αυστηρές όπως επίσης και οι συνωμοτικοί κανόνες που τηρούνταν. Όταν τελικά μετά από τις δοκιμασίες γινόταν αποδεκτό ένα μέλος, η διαταγή που του έδιναν ήταν ρητή: “Κρύβε λόγια”, τονίζοντας για τελευταία φορά πως έπρεπε να εξασφαλιστεί η απόλυτη εχεμύθεια. (Τι σημαίνει εχεμύθεια πάτερ μου κάποιοι πάλι το έχουν ξεχάσει και κρατούν το στόμα τους κλειστό μόνο όταν λένε το ποίημα στην αίθουσα πολιτιστικού κυττάρου, πρώην Παράδεισος).

3. Να μαζέψουμε χαμομήλι…

…μέρες που είναι, μοσχοβολά ο τόπος και η φωτογραφία στην 3η στήλη. Το χαμομήλι πήρε το όνομά του από το άρωμά του (μήλο του εδάφους) και ο πρώτος που αναφέρει τις ευεργετικές του ιδιότητες είναι ο πατέρας της Ιατρικής ο Ιπποκράτης. που το θεωρούσε εμμηναγωγό και φάρμακο κατά της υστερίας. Η μονοετής πόα, (Ματρικάρια το χαμαίμηλον) της οικογένειας των Συνθέτων, είναι φυτό αρωματικό και φαρμακευτικό, ύψους μέχρι 35 εκατοστά, με λείο βλαστό, πολύκλαδο και όρθιο. Τα φύλλα είναι φτεροσχιδή και τα άνθη είναι σε ακραία κεφάλια ασπροκίτρινα. Αυτοφύεται σε χέρσα και καλλιεργημένα μέρη και η άνθηση που αρχίζει τον Απρίλιο διαρκεί μέχρι και τον Ιούνιο. Από τα άνθη του, που συλλέγονται όταν ανοίξουν καλά, παρασκευάζεται ένα από τα καλύτερα ευστόμαχα αφεψήματα. Ποικιλίες του χαμομηλιού καλλιεργούνται, γιατί το αφέψημά τους έχει καταπραϋντικές και θεραπευτικές, στις τοπικές φλογώσεις, ιδιότητες. Τα άνθη επίσης θεωρούνται αντιπυρετικά, ευκοίλια, χολαγωγά, σιελογόνα, εμμηναγωγά, σπασμολυτικά, αντιαλλεργικά, επουλωτικά, καταπραϋντικά των νεύρων, αεραγωγά, ανθιλμινθικά και ορεκτικά. (Εμένα πάλι πάτερ μου μ΄ αρέσουν οι παπαρούνες (με αντιλαμβάνεσθε θαρρώ;)) Η χριστιανική παράδοση έχει αφιερώσει το χαμομήλι στον Άγιο Γεώργιο προφανώς γιατί ανθίζει κοντά στην γιορτή του…

4. Κι εδώ γελάμε…

Ψψτ παππού, σε σας το λέω που κοιτάτε το πανό (4η Φωτογραφία). Αφήστε τα παιχνίδια επιτέλους, τέλειωσε η «Ευρωπαιχνιδούπολη»! Ένας γεράκος πάει στην εκκλησία και θέλει να εξομολογηθεί.

Λέει:

– Πάτερ, έχω αμαρτήσει! (Είδατε πάτερ, δεν το λέω μόνο εγώ).

– Εντάξει ..τέκνον μου… (Τι «τέκνον»; Τον έκοβε ο παπάς με το μάτι για να του βρεί θέση εκεί όπου κανείς με τα σωστά του δεν θέλει να πάει, αλλά που θα πάμε όλοι μας…).

– Λοιπόν, παπά, το 1943 τότε που οι Γερμανοί κυνηγούσαν τους Εβραίους, άκουσα δυνατά χτυπήματα στην πόρτα μου. Δε φοβόμουν τους Γερμανούς, ούτε τους Γκεσταπίτες, γιατί ήμουν μαυραγορίτης. Ανοίγω και τι να δώ! Μιά όμορφη κοπελιά 16-17 χρόνων. Μου είπε ότι είναι Εβραία. Μάρτυράς μου ο Θεός, την πίστεψα. Την έκρυψα στο μαγαζάκι –πάνω στο πατάρι–, την τάιζα, την πότιζα, την έντυνα, αλλά κάποια στιγμή μπήκε ο πειρασμός και φτάσαμε στα ανεπανόρθωτα.

Και μετά το συνεχίζαμε σχεδόν κάθε βράδυ…

– Εντάξει, εντάξει…, λέει και ο παπάς. Αυτά είναι ανθρώπινα! Νέοι και οι δυο σε συνθήκες πολέμου! Και πείνας και στέρησης… Μήν το σκέφτεσαι πια καθόλου!

– Ευχαριστώ, πάτερ, αλλά τώρα που γεράσαμε, μπορώ να της πω ότι ο πόλεμος τέλειωσε εδώ κι 60 χρόνια;

Υ.Γ.: Άδουλος δουλειά δεν έχει το βρακί του λύει και δένει.

Υ.Γ.1: Ζήσε γαύρε μου να φας τριφύλλι και λίγο ΑΕΚ δεν μας πειράζει…

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.