«Το Μπλεντερ» με τον Ρενο Χαραλαμπιδη και τον Κωστα Λειβαδα
Μια μουσική παράσταση σαν γρήγορες σημειώσεις από πακέτο των τσιγάρων υποσχέθηκαν ο Ρένος Χαραλαμπίδης και ο Κώστας Λειβαδάς προχθές το βράδυ, στην αίθουσα Πολιτιστικού Κυττάρου, και κράτησαν την υπόσχεση. Κοντά τους η Ηρώ Σαϊα σε τραγούδια από ένα πλούσιο ρεπερτόριο που αναδύθηκαν από τις προηγούμενες γενιές για να δώσουν τον αφρό. Το κοινό όλων των ηλικιών γέμισε την αίθουσα του Εργατικού Κέντρου, μοιράστηκε το χαμόγελο, τον προβληματισμό και το τραγούδι.
Θα μπορούσαν να στήσουν άνετα την παράσταση σε κάποιο μπαρ και να μεταφέρουν τις ανησυχίες και τις σκέψεις τους στους θαμώνες. Θα μπορούσε επίσης να εκτυλιχθεί σ’ ένα πανεπιστημιακό αμφιθέατρο για να παρασύρει τους φοιτητές και το ευρύτερο κοινό σε συμμετοχή. Ο χώρος του ΡΕΞ δεν εμπόδισε βέβαια την επικοινωνία των καλλιτεχνών με τους θεατές, που χειροκρότησαν θερμά τους συντελεστές, που τελικά … είναι συναισθηματικά δεμένοι με την Κομοτηνή. Ο Ρένος Χαραλαμπίδης, ηθοποιός και σκηνοθέτης, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο πριν αρκετά χρόνια, στη σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής με την παράσταση «Ρήσσος». Ο συνθέτης Κώστας Λειβαδάς σπούδασε στην Κομοτηνή, έχει πολλά να θυμάται, εμπνεύστηκε κι έγραψε εδώ πολλά τραγούδια και πήρε «το πτυχίο» του στις καλές συντροφιές.
Με το μικρόφωνο στο χέρι, άλλοτε τραγουδώντας, άλλοτε σχολιάζοντας, ο Ρένος Χαραλαμπίδης ανέλαβε να εξηγήσει στο κοινό – ανάμεσά τους κι ένας καλός του φίλος από τη Σαμοθράκη στην πρώτη σειρά – πώς γεννήθηκε η ιδέα του «Μπλέντερ» και τι συμβολίζει.
«Αυτό που θα δείτε είναι ένα πείραμα που κάνουμε με τον Κώστα στην Αθήνα. Το προηγούμενο καλοκαίρι έτυχε να βρεθούμε με τον Κώστα στη Σέριφο. Εκεί, στα πλαίσια αμπελοφιλοσοφιών, φλερτ, ρηλάξ, τέθηκε ένα τρομερό ερώτημα: εμείς, η γενιά που ανδρώθηκε στη δεκαετία του ’90 ποια γενιά είμαστε; ποιο είναι το στίγμα μας; δεν ζήσαμε ούτε μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις, δεν είχαμε Πολυτεχνείο, πολέμους, μεταναστεύσεις, δεν είχαμε μεγάλα προβλήματα, δεν είχαμε σχεδόν καθόλου προβλήματα και το μόνο μας πρόβλημα κατέληξε να είναι ο εαυτός μας. Μού λέει ο Κώστας «πρέπει να οριοθετήσουμε και να ονοματίσουμε τη γενιά μας»».
Τότε γεννήθηκε μια ιδέα, ένα σχέδιο στο μυαλό του Ρένου Χαραλαμπίδη, όπως είπε με τη συνοδεία πιάνου από τον Κώστα Λειβαδά, να τραγουδήσουν αυθόρμητα και τα τραγούδια που θα προκύψουν θα είναι αυτά που θα οριοθετήσουν τη γενιά της δεκαετίας του ’90 (που ανδρώθηκε τη συγκεκριμένη δεκαετία). Η γκάμα των τραγουδιών πολύ μεγάλη, από τον Μπομπ Μάρλεϊ και τον Τσιτσάνη στον Σαββόπουλο και τον Κώστα Λειβαδά. «Τα πράγματα έγιναν ακόμη πιο παράξενα, αυτή η γενιά δεν μπορούσε να οριοθετηθεί. Και τελικά καταλάβαμε ότι τραγούδια, σκέψεις και αισθήματα ήταν όλα σαν να είχαν πέσει σε μια δίνη, σ’ ένα μπλέντερ. Όλες οι προηγούμενες γενιές έδωσαν σ’ εμάς τον ωραιότερο εαυτό μας κι εμείς τα ρίξαμε στο μπλέντερ». Γύρισαν το «μπλέντερ» στα 1.000 και η παράσταση ξεκίνησε με το «Πήρα κόκκινα γυαλιά» του Κραουνάκη.
«Μια πόλη μαγική» ερμήνευσε η Ηρώ Σαϊα, για ν’ ακολουθήσει ένα «πολιτικό», σατιρικό κατ’ ουσία τραγούδι, που ξεκινούσε πολύ απαλά «σαν πρώιμο σταφύλι η Μαρία, πριν πατήσει καν τα 13…» και να καταλήξει, ελαφρώς παραλλαγμένο σε «το βυζί σέρνει καράβι…», ερμηνευμένο από το Ρένο Χαραλαμπίδη.
Από το δίσκο του Κώστα Λειβαδά «Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα» η Ηρώ Σαϊα τραγούδησε «Το καράβι για τη Φολέγανδρο», γραμμένο στην Κομοτηνή, με αφορμή κάποιες όμορφες διακοπές.
Τα τραγούδια, οι μνήμες, οι σκέψεις, οι πλάκες και τα κείμενα που χώρεσαν στο «Μπλέντερ» ήταν ένα κάλεσμα προς το κοινό, από τον Κώστα Λειβαδά και το Ρένο Χαραλαμπίδη, για να δει από το μπαλκόνι τους, να ταξιδέψει με το καράβι τους ή ν’ ατενίσει τη ζωή με τα κόκκινα γυαλιά της Λίνας Νικολακοπούλου.
Μαρία Αμπατζή
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
