Διαστασεις,4286

1. Πού καιρός για επαναστάσεις;

Η αφίσα είναι ένα μεγάλο κομμάτι χαρτί που κρεμιέται στο τοίχο ή σε άλλη παρόμοια επιφάνεια. Αυτό το γνωρίζεις πάτερ μου γιατί όταν ήσουν μικρός κρεμούσες κι εσύ αφίσες στο δωμάτιό σου. Συχνά είναι εργαλείο διαφήμισης, προπαγάνδας, διαμαρτυρίας ή τρόπος για να περάσεις ένα μήνυμα. Οι αφίσες που είχαν μόνο κείμενο έχουν μια μακρόχρονη ιστορία: διαφήμιζαν τα έργα του Shakespeare και ενημέρωναν τους πολίτες για κυβερνητικές αποφάσεις (μάλλον για νέα φορολόγηση γιατί ως γνωστόν το κράτος τότε μας θυμάται). Η ανάπτυξη της έγχρωμης λιθογραφίας ήταν η μεγάλη επανάσταση στις αφίσες, επιτρέποντας τη φτηνή εκτύπωση αφισών με έντονα χρώματα. Αρχικά χρησιμοποιήθηκαν στη Γαλλία αλλά από τη δεκαετία 1890 του διαδόθηκε η χρήση τους σε όλη την Ευρώπη. Ένα πλήθος σημαντικών καλλιτεχνών δημιουργεί τέχνη με αφίσες αυτήν την περίοδο, και ξεχώρισαν οι Henri de Toulouse-Lautrec και Jules Chiret. Πολλές αφίσες είχαν ιδιαίτερη καλλιτεχνική αξία και έγιναν αντικείμενο συλλογών. (Εγώ αρχίζω μ΄ αυτή της 1ης φωτογραφίας, την φιλοτέχνησε ο φίλος του «Κόσμου» Ξάνθος Κώστογλου. Βρήκε τον καλύτερο τρόπο πάτερ μου για να πει τι έχει ξεχάσει αυτή η πόλη).

2. Ο θείος Σαμ σας χρειάζεται…

Στον Πρώτο και στο Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οι αφίσες έγινε συνηθισμένος τρόπος στρατολόγησης στις ΗΠΑ, κάνοντας επίκληση της εθνικής συνείδησης με συνθήματα όπως “ο θείος Σαμ σας χρειάζεται” ή “τα χαλαρά χείλη βυθίζουν καράβια” προειδοποιώντας για τον κίνδυνο από τους κατασκόπους. Σημαντικές αφίσες δημιουργήθηκαν και σε άλλες εποχές μεγάλης αναταραχής. Στη δεκαετία του ‘60 με την άνοδο της ποπ αρτ και με τα κινήματα διαμαρτυρίας σε όλη τη Δύση, αυξήθηκε η χρήση της αφίσας. Ίσως οι πιο ενδιαφέρουσες αφίσες ήταν αυτές των Γάλλων φοιτητών κατά τη διάρκεια των “les evenments” τον Μάιο του 1968. Η κινηματογραφική βιομηχανία παρατήρησε ότι οι αφίσες με τα ζωηρά χρώματα είναι ένας καλός τρόπος προώθησης των ταινιών…αυτά περί αφίσας αντί να σχολιάζετε ακόμη την αφίσα των «Ελευθερίων». Τιμάμε με μια σειρά εκδηλώσεων (Η ενδυματολογική μας πρόταση της 2ης φωτογραφίας απευθύνεται στην πρόεδρο της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής Ανάπτυξης κ. Σοφία Μενεσελίδου που θα πρέπει να παραστεί σε περισσότερες από 89 εκδηλώσεις) πάτερ μου τα 86 χρόνια από την ενσωμάτωση της Θράκης στον εθνικό κορμό. Παρά τα 86 χρόνια που κύλησαν πάλι ραγιάδες είμαστε…

3. Και να γυρίσω σελίδα…

…που λένε και οι καταξιωμένοι του χώρου μου, σας προτείνω από εδώ και μπρος, όσοι έχετε κατά νου να επισκεφτείτε τα Νότια της Ροδόπης, να ντυθείτε ως Ιππότες (3η φωτογραφία). Μόνο έτσι θα αντιμετωπίσουμε τα κουνούπια φέτος, μέχρις ότου βεβαίως αποδώσουν οι πρώτοι ψεκασμοί…Είναι κι αυτή μια λύση και από ό, τι ξέρω δεν κοστίζει ακριβά, επειδή η εποχή μας δεν έχει Ιππότες οι στολές έχουν ξεμείνει…

4. Να τρίψω το Τζίνι της 4ης φωτογραφίας για να βρω κανένα ανέκδοτο…

…πάλι ξέμεινα πάτερ μου…και ποιος ακούει την θεία μου την Ροδούλα που παρά τα ενενήντα της χρόνια θέλει όλο πονηρά να της λέω; (δεν φταίω εγώ πάτερ μου, αλλά εκείνη που οσονούπω θα έχει κι ένα τρυφερό τετ α τετ με τον Πέτρο και μυαλό δεν λέει να βάλει).

– Γιατρέ μου, κάθε βράδυ βλέπω τον ίδιο τρομαχτικό εφιάλτη. Κάποιος με κυνηγά να με σκοτώσει. Τρέχω, τρέχω, τρέχω και φτάνω μπροστά σε μια μεγάλη πόρτα με τεράστια κόκκινη επιγραφή. Σπρώχνω για να ανοίξω την πόρτα, σπρώχνω, ξανασπρώχνω αλλά δεν ανοίγει η ρημάδα! Ο τύπος που με κυνηγά πλησιάζει συνεχώς με το μαχαίρι στο χέρι. Ουρλιάζω στον ύπνο μου και ξυπνώ ιδρωμένος και κατατρομαγμένος.

– Μμμμ, ενδιαφέρον. Και δεν μου λέτε, σας παρακαλώ, μήπως θυμάστε τι γράφει η επιγραφή πάνω στην πόρτα;

– ΕΛΞΑΤΕ…

Υ.Γ.: Καλό σαββατοκύριακο. Δυστυχώς την Δευτέρα επιστρέφετε…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.