Αννα Χριστακη: Η μοναξια ειναι δυσκολη…

Ονομάζεται Άννα Χριστάκη είναι 72 ετών και τις Άγιες μέρες του Πάσχα θα τις ζήσει μόνη. «Είχα σύντροφο και πέθανε, έμεινα μόνη και τυραννιέμαι» δηλώνει στον «Κόσμο». Όταν το γιορτινό τραπέζι θα στρωθεί, τότε όλοι θα είναι γύρω από αυτό. Όλοι; Τι γίνεται μ΄ αυτούς που μένουν μόνοι; Άνθρωποι μονάχοι και τις Άγιες τούτες μέρες; Ηλικιωμένοι που μένουν μόνοι και αναπολούν τις στιγμές του παρελθόντος, αλλά που δεν παραπονιούνται, ούτε ζητούν κάτι από τα παιδιά τους. Ίσα – ίσα, «να είναι καλά εύχονται» και αμέσως σπεύδει να σκουπίσει τα δάκρυα που κύλησαν στο πρόσωπό της.

Γιατί είστε μόνη;

Γιατί είχα σύντροφο και πέθανε. Έμεινα μόνη και τυραννιέμαι. Τα παιδιά έχουν τις οικογένειές τους. Μόνη στο σπίτι, πού και πού έρχεται η αδερφή μου.

Έρχονται να σας δουν τα παιδιά σας;

Όταν μπορούν. Έχουν κι αυτοί τα δικά τους. Ο ένας είναι μακριά, ο άλλος δουλεύει νύχτα μέρα. Τι να σου κάνουν τα παιδιά; Αν χάσεις το σύντροφό σου μένεις μόνη. Τα παιδιά είναι παιδιά, τι να σου κάνουν, έχουν τα δικά τους.

Είδα ότι είχατε την πόρτα ανοιχτή, όταν ήρθα. Γιατί; Περιμένετε κανέναν;

Ναι, τα κορίτσια από το «Πρόγραμμα Βοήθεια στο Σπίτι». Κάθε τόσο έρχονται. Ευτυχώς, μας ανοίγουν την πόρτα. Ακούω και μια καλημέρα. Έτσι, η πόρτα είναι ανοιχτή, όταν είναι να έρθουν τα κορίτσια. Τα κορίτσια είναι πάρα πολύ καλά. Ύστερα με φροντίζουν, με ενημερώνουν για το ζάχαρο, την πίεση. Με κρατούν παρέα, με βοηθούν, μου δίνουν τα χάπια μου γιατί μόνη μου αρκετά συχνά λησμονώ να τα πάρω. Κλαίω χωρίς την παρουσία τους.

Τώρα, τις άγιες τούτες μέρες, πώς αισθάνεστε που θα είστε μόνη;

Πολύ μεγάλη η στεναχώρια. Δεν θα πάω πουθενά, μόνη μου θα είμαι όλη μέρα. Όταν έχασα τον σύντροφό μου, έπαψα να υπάρχω. Τα παιδιά, όπως σας είπα, είναι στα σπίτια τους. Όταν «κλείνει» ένα σπίτι, αυτός που μένει μόνος δεν μπορεί να κάνει σχεδόν τίποτα. Θυμάται μόνο αυτά που έζησε.

Από τι έχετε ανάγκη;

Όχι από φαγητό, αλλά από μια καλημέρα. Ειδικά αυτές τις μέρες που ξέρω ότι ο κόσμος όλος είναι μαζί, γιορτάζει και χαίρεται. Όμως δεν παραπονιέμαι. Η μοναξιά είναι δύσκολη, αλλά λέω: «Υπάρχουν και χειρότερα». Έτσι, κάνω κουράγιο και λέω θα αντέξω, ό,τι πει ο Θεός.

Τι θα κάνετε την Ανάσταση;

Θα αναπολώ στιγμές του παρελθόντος. Ανάσταση μόνη μου. Αναστήθηκε ο Χριστός για όλους. Θα μαγειρέψω μόνη μου και μόνη μου θα φάω, αν κατέβει μπουκιά. Δεν κάνω παράπονα. Έχει ο Θεός για όλους.

Στο παρελθόν, πώς περνούσατε τις Άγιες τούτες μέρες;

Με κατάνυξη και σεβασμό. Πάντα πηγαίναμε στην Εκκλησία με τον άνδρα μου. Μαγείρευα την μαγειρίτσα, τρώγαμε όταν γυρνούσαμε από την εκκλησία. Και στο τραπέζι, την Κυριακή του Πάσχα, μαζευόμασταν πάντα όλοι μαζί.

Ήσασταν καλή μαγείρισσα;

Έεε κάτι έκανα κι εγώ. Το σπίτι πάντως μοσχομύριζε τσουρέκι ψητό. Άλλα εκείνα τα χρόνια τότε, πήγαιναν κι έρχονταν οι νοικοκυρές στους φούρνους.

Τι ευχή δίνετε στον κόσμο;

Να ζήσουν, να ευτυχήσουν, να χαίρονται σαν και εμένα να μην μείνει κανείς. Καλό Πάσχα, να είναι καλά. Ευτυχισμένοι με τις οικογένειές τους. Κι εμείς, ας είμαστε μόνοι, δεν πειράζει.

Έχω την εντύπωση ότι αρκετά συχνά οι νεαρότεροι σε ηλικία ξεχνούν τους «μεγαλύτερους». Ποιο είναι το σχόλιό σας;

Άνθρωποι από σάρκα είμαστε όλοι. Τι να πω; Καλό είναι να μην ξεχνούν, όπως είπατε, τους ηλικιωμένους, γονείς, παππούδες. Είναι πολύ καλό για μας να βλέπουμε γύρω τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Άλλωστε ας μην ξεχνούν ότι εδώ που είναι οι γέροι σήμερα, θα έρθουν και εκείνοι αύριο. Ας έχει ο Θεός όλα τα παιδιά του κόσμου καλά, εμείς οι μεγάλοι την ζήσαμε την ζωή μας.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.