Διαστασεις,4272

1. Πάμε Δουβλίνο;

…Και το ρωτάτε… Ζωγραφική, γλυπτική, μουσική ταινίες και βεβαίως θέατρο: όλες οι τέχνες συναντώνται στο Δουβλίνο για να τιμήσουν αυτή την άνοιξη το έργο του Ιρλανδού συγγραφέα Σάμιουελ Μπέκετ (φωτογραφία 1η ) με την ευκαιρία της συμπλήρωσης των εκατό ετών από τη γέννησή του. H πόλη σχεδόν από τις αρχές του μήνα διοργανώνει εορτασμούς δίνοντας τους τίτλους τους από λέξεις χαρακτηριστικές στα έργα του συγγραφέα, σε αρκετές συμβολικές τοποθεσίες της πόλης. Απαισιόδοξος, ριζοσπαστικός, μοναχικός στο έπακρον ο δραματουργός Σάμιουελ Μπέκετ, με το έργο του να ανήκει στην κλασική λογοτεχνία και να παραμένει ένα από τα πλέον ξεχωριστά του 20ου αιώνα. Ο Σαμ, όπως τον αποκαλούσαν στο στενό του περιβάλλον, γεννήθηκε στις 13 Απριλίου του 1906 στο Φόξροκ, ένα πλούσιο προάστιο του δυτικού Δουβλίνου. Ήταν ένας εξαιρετικά λαμπρός νέος που θα μπορούσε να είχε γίνει ακαδημαϊκός. Ωστόσο, η έννοια του παραλόγου του κόσμου και κατά πρώτον το παράλογο της γλώσσας, τον προσέλκυσε και από πολύ νωρίς ο Μπέκετ άρχισε να ζει “παράλληλα με το χρόνο”. Το 1938 εγκαθίσταται στη Γαλλία και επιλέγει να γράφει τα έργα του στη γαλλική γλώσσα. Το 1969 τιμάται με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα περνά μέσα στην απόλυτη μοναξιά. Το Δεκέμβριο του 1989 πεθαίνει στο Παρίσι. Ήταν δίγλωσσος συγγραφέας. Έγραψε ποίηση, πεζογραφία και θέατρο με θέμα σχεδόν πάντα την αδυναμία και την άγνοια του ανθρώπου (άδικο είχε;). Θεωρείται ιδρυτής του θεάτρου του παραλόγου.

2. Μενού για λίγους …

Ένας άντρας από τη Τσεχία, που εγκλωβίστηκε για τέσσερις ημέρες σε μια νησίδα εδάφους, λόγω πλημμύρας, επέζησε τρώγοντας βατράχια. Ο Zdenek Bucek περνούσε μέσα από το δάσος, στη περιοχή Breclav, όταν η πλημμύρα τον εγκλώβισε σε μια νησίδα γης. Ο 30χρονος δεν είχε μαζί του κινητό τηλέφωνο και το νερό ήταν πολύ κρύο για να κολυμπήσει μέχρι να βρει στέρεο έδαφος. Για να επιζήσει λοιπόν άρχισε να τρώει βατράχια και να πίνει από το νερό της πλημμύρας έως ότου τον εντοπίσουν τα σωστικά συνεργεία. «Δεν είχα ιδέα ότι έρχονταν πλημμύρα. Ούτε γνώριζα ότι είχαν απαγορεύσει την διέλευση από το δάσος,» είπε ο κύριος Bucek. Τα σωστικά συνεργεία τον εντόπισαν μετά από τέσσερις ημέρες και τον μετέφεραν στο νοσοκομείο για προληπτικούς λόγους…Νομίζω ότι αντέχω τέσσερις μέρες χωρίς φαγητό…από το να τρώω τον πρίγκιπά μου(φώτο 2η).

3. Πάμε Σαμοθράκη για Πάσχα…

…αξίζει τον κόπο. Νησί με ομορφιές και γεύσεις μοναδικές. Εξηγώ: Το χαρακτηριστικό πασχαλιάτικο φαγητό, είναι η “Λαμπιργιάτ΄ς” (Λαμπριάτης), κατσικάκι ή αρνάκι με παραγεμισμένη την κοιλιά του με “γόμο” (γέμισμα), που αποτελείται από ρύζι, κρεμμυδάκια φρέσκα, μάλαθρο (άνηθο), σταφίδες, ζεματισμένα μικρά κομμάτια συκωτιού από το ίδιο, πνευμόνι και αλάτι. Μπαίνει σε ταψί και ψήνεται στο φούρνο. Μμμμ… Η Σαμοθράκη (φωτογραφία 3η) φημίζεται για το εξαιρετικό παραδοσιακό φαγητό της, με σπεσιαλιτέ φυσικά το ψητό κατσίκι στη σούβλα. Το καλύτερο θα το βρείτε στην ταβέρνα “Ο Βράχος” στο δρόμο για τον Προφήτη Ηλία. Αναζητείστε επίσης, αν είναι ανοιχτή, την ταβέρνα “Ο Σωτήρας”, που βρίσκεται μέσα στο δάσος, πάνω από τη Χώρα. Εκεί θα βρείτε εξαιρετικό κατσίκι στη λαδόκολλα αλλά και πολλούς παραδοσιακούς μεζέδες, Μπορεί να μην χρησιμοποιεί πλέον τη γούρνα με το παγωμένο τρεχούμενο νερό αντί για ψυγείο, αλλά συνεχίζει να έχει τις καλύτερες τηγανιτές πατάτες που μπορεί να φάει κανείς σε ολόκληρο το Νομό Έβρου. Εάν πάλι προτιμάτε ψάρι, οι Σαμοθρακίτες διατείνονται πως είναι εξαιρετικοί ψαράδες (πάντως εγώ που τους ξέρω, το πιάτο τους εννιά φορές είναι αδειανό και μια φορά γεμάτο), κάτι που μπορεί να διαπιστώσετε στο “Ακρογιάλι”, στο δρόμο για το Λάκωμμα, αλλά και το Λιμανάκι, στην Καμαρώτισσα, που βρίσκεται πάνω στην Παραλία… Καλά να περάσετε Ανέστη.

4. Κι εδώ γελάμε με την ελπίδα να μη μας βγει το γέλιο ξινό…

Ένας άνδρας περπατά σε μια παραλία στην Καλιφόρνια, όταν σκοντάφτει σε ένα λυχνάρι, το τρίβει και εμφανίζεται το τζίνι.

Τζίνι: Με ελευθέρωσες, ευχαριστώ, και κανονικά έχεις 3 ευχές, αλλά επειδή είναι η τέταρτη φορά αυτόν το μήνα που με ελευθερώνουν και έχω βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια, εσύ έχεις δικαίωμα μόνο για μια ευχή.

Ο άνδρας κάθεται και σκέφτεται λίγο και λέει:

Πάντα ήθελα να πάω στη Χαβάη, αλλά φοβάμαι να μπω σε αεροπλάνο και υποφέρω από ναυτία για να πάω με καράβι, γι’ αυτό θέλω να κατασκευάσεις μια γέφυρα (όπως αυτή της 4ης φωτογραφίας) για να πάω με το αυτοκίνητο.

Τζίνι: Χα, χα, χα. Αυτό που ζητάς είναι αδύνατο!

Σκέψου λίγο λογικά πόσο τσιμέντο χρειάζεται, πόσο βαθιά πρέπει να μπουν οι κολόνες, την οικολογική καταστροφή … άλλο, άλλο.

Άνδρας: Κοίτα, έχω παντρευτεί 4 φορές όπως έχω χωρίσει 4 φορές, και όλες οι γυναίκες μου με κατηγορούσαν ότι δεν τους έδινα σημασία και ότι ήμουν αναίσθητος.

Γι’ αυτό επιθυμώ από δω και πέρα να μπορώ να καταλαβαίνω τις γυναίκες, να καταλαβαίνω πώς νιώθουν, να ξέρω τι σκέφτονται όταν μου μιλάνε, τι θέλουν όταν λένε «τίποτα»….και πώς να τις κάνω πραγματικά ευτυχισμένες…

Τζίνι: Στη γέφυρα … θέλεις 2 ή 4 λωρίδες;

Υ.Γ: Καλή αντάμωση…ποιος ξέρει πού;

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.