Απο την Τασκενδη στην κολαση της σωματεμποριας

Ήρθε στην Ελλάδα για να εργαστεί ως babysiter γρήγορα όμως διαπίστωσε ότι αντί για τον καινούργιο παράδεισο που αναζητούσε την περίμενε η κόλαση. Η 25χρονη Βικτόρια Π. που άφησε την γενέτειρά της, την Τασκένδη και μπλέχτηκε στα πλοκάμια των σωματεμπόρων μιλά στο «Εμείς η πόλις» για την κόλαση που έζησε περιπλανώμενη στα νυχτερινά κέντρα της Βόρειας Ελλάδας. Για το αδιέξοδο, τον πόνο, την κακοποίηση και τις αμέτρητες προσβολές…. Για τον εφιάλτη που ακόμη και σήμερα, όταν κλείνει τα μάτια, έρχεται μπροστά της ξανά και ξανά…

«Ήρθα από την Τασκένδη εδώ γιατί μου είπαν ότι θα προσέχω μικρά παιδιά στην Ελλάδα και δεν θα χρειαζόταν να συνεννοούμαι, να μιλώ και να με καταλαβαίνουν. Δεν ήξερα βλέπετε ελληνικά», θυμάται τώρα και εξηγεί ότι από την Τασκένδη μαζί με μια φίλη της, την Ιρίνα βρέθηκε πρώτα στην Κωνσταντινούπολη. «Εκεί μας περίμενε κάποιος ο οποίος θα μας έφερνε στην Ελλάδα». Χωρίς να καταλάβει πώς βρέθηκε να κρατείται σε ένα παλιό σπίτι στο Διδυμότειχο. Από το Νοέμβριο του 2002 έως τον Φεβρουάριο του 2003 στερούμενη τη δυνατότητα να βγει από το σπίτι για οποιοδήποτε λόγο, αφού βρισκόταν υπό την συνεχή επιτήρηση δύο ανδρών που ήταν ιδιοκτήτες νυχτερινού κέντρου, «βρέθηκα να δουλεύω σε μπαρ της περιοχής. Αντί να φυλάω παιδιά, όπως πίστευα, κρατούσα ερωτική συντροφιά σε πελάτες του καταστήματος. Οι δύο άνδρες που με κρατούσαν παράνομα δεν καταλάβαιναν από αντιρρήσεις. Κάθε διαμαρτυρία και αντίδραση δική μου συνοδευόταν από ξύλο και απειλές». Κύριο επιχείρημα των δυο ανδρών ήταν ότι η Βικτόρια τους χρωστούσε 3000 ΕΥΡΩ. «Ίσως τόσα να είχαν δώσει σ’ αυτόν που μας μετέφερε από την Κωνσταντινούπολη όμως εγώ δε γνώριζα τίποτα και δεν υπήρχε περίπτωση να έχω τόσα χρήματα. Τους το έλεγα, αλλά δεν με άκουγαν. Μου είχαν πάρει και το διαβατήριο και βρισκόμουν σε ένα τόπο που δεν ήξερα κανέναν. Έβλεπα μόνο πελάτες που δεν είχαν καμία όρεξη να ακούσουν για τη δυστυχία μου και καμία διάθεση να πιστέψουν και να με βοηθήσουν». Η συντροφιά στο κατάστημα συνοδευόταν συνήθως από ερωτική συνεύρεση σε δωμάτιο ξενοδοχείου της περιοχής. «Περισσότερες από είκοσι φορές με εξανάγκασαν να έρθω σε ερωτική επαφή με άγνωστους άνδρες σε ξενοδοχείο που βρίσκεται στο Διδυμότειχο. Για την κάθε φορά εισέπρατταν από 100 έως 150 ΕΥΡΩ από τους πελάτες. Πιο ταπεινωμένη δεν έχω νιώσει στη ζωή μου».

«Περισσότεροι από 50 άνδρες την ημέρα περνούσαν από πάνω μου»

Στα μέσα Φεβρουαρίου του 2003 η οδύσσεια της νεαρής γυναίκας από την Τασκένδη συνεχίστηκε με τη «μεταπούλησή» της από τον Έβρο στη Ροδόπη. «Βρέθηκα πάλι σε νυχτερινό κέντρο. Άλλαξε ο ιδιοκτήτης όχι όμως και το μαρτύριο μου. Χωρίς διαβατήριο, χωρίς πάλι να γνωρίζω κανέναν. Κάθε βράδυ και ένα νέο μαρτύριο. Φοβόμουν να κάνω οτιδήποτε. Πού να πάω; Σε ποιόν να το καταγγείλω; Πού να μιλήσω και ποιος να με ακούσει;» Στα χέρια της είχε μια πλαστή άδεια παραμονής. ««Μόνο αυτό να βρουν πάνω σου, θα είναι αρκετό να σε στείλουν πακέτο στην Τασκένδη, μου έλεγε το αφεντικό μου σίγουρος ότι δεν θα κάνω το παραμικρό». Για κάθε ερωτική συνεύρεση ο πελάτης έδινε 150 ΕΥΡΩ στο αφεντικό και εκείνος με την σειρά του 25 ΕΥΡΩ στη Βικτόρια. «Περισσότεροι από 50 άνδρες την ημέρα περνούσαν από πάνω μου. Δεν ήμουν η Βικτόρια από την Τασκένδη που ήρθε να δουλέψει ως baby siter αλλά μια μηχανή που ικανοποιούσε όσους το επιθυμούσαν. Την ίδια χρονιά βρέθηκα με καινούργιο ιδιοκτήτη σε μπαρ της Θεσσαλονίκης. Εκεί γνώρισα κι άλλες κοπέλες με την ίδια ιστορία. Κάποιες είχαν συμβιβαστεί, κάποιες άλλες θα προτιμούσαν να είχαν αυτοκτονήσει παρά να ζήσουν όσα έζησαν. Επίσης, υπήρχαν και κάποιες κοπέλες που ελάχιστα έδειχναν να αντιλαμβάνονται τα όσα γύρω συνέβαιναν. Ναρκωτικά και κατάθλιψη, μελαγχολία, τρέλα, αν γλιτώσεις από το ένα σίγουρα δεν θα γλιτώσεις από τα άλλα».

«Έβγαινα μόνο με συνοδεία και μόνο όταν ήταν να πάω στο μπαρ»

Το μαρτύριο της Βικτόρια πήρε τέλος με μια έφοδο της Αστυνομίας. «Και στην Θεσσαλονίκη ήμουν κλειδωμένη σε ένα σπίτι. Έβγαινα μόνο με συνοδεία και μόνο όταν ήταν να πάω στο μπαρ». Στην αστυνομία βρήκε για πρώτη φορά την ευκαιρία να διηγηθεί την ιστορία της. «Δεν μου είπε κανείς ότι αν καταθέσω κάποια πράγματα, θα έχω ευεργετική αντιμετώπιση. Ό,τι λέω είναι αλήθεια» δηλώνει η Βικτόρια θέλοντας να απομακρύνει και την παραμικρή υπόνοια ότι προέβη στην καταγγελία για να απαλλαχθεί από τις ευθύνες της και να μείνει στην Ελλάδα. «Προσβλήθηκαν τα έννομα αγαθά της γενετήσιας και προσωπικής ελευθερίας και της ελεύθερης κίνησής της» δηλώνει ο συνήγορος υπεράσπισης της Βικτόρια. «Εκείνη σιωπά γνωρίζοντας ότι η κόλαση που έζησε άφησε σημάδια πάνω της που δεν θα σβήσουν ποτέ. Η καταγγελία της οδήγησε τους καταστηματάρχες που την εξέδιδαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου με τις κατηγορίες της σωματεμπορίας από κοινού και κατά συρροή που συνδέεται με την παράνομη είσοδο και παραμονή του παθόντος στη χώρα. Της παράνομης κατακράτησης από κοινού και κατά συρροή. Της διευκόλυνσης προώθησης αλλοδαπών στο εσωτερικό της χώρας από κοινού και κατά συρροή και της παράνομης κατακράτησης διαβατηρίων άλλων προσώπων κατά συρροή».

Η ειδική διάταξη που δίνει το δικαίωμα στις αλλοδαπές που καταγγέλλουν κακουργηματικές πράξεις να μένουν στην Ελλάδα μέχρι αμετάκλητης απόφασης, να έχουν δηλαδή μια άτυπη άδεια παραμονής στα χέρια τους στάθηκε πολλές φορές αφορμή να οδηγηθούν υποθέσεις σωματεμπορίας στις αίθουσες των δικαστηρίων. Οι δικηγόροι της Θράκης Γιώργος Χουλιάρας και Στέργιος Γιαλάογλου σχολιάζουν με διαφορετικό τρόπο την οδύσσεια των αλλοδαπών γυναικών.

Γιώργος Χουλιάρας, δικηγόρος: «Οι περισσότερες δεν καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για παγίδα»

«Με τις δυνατότητες του δια-δικτύου ακόμη και άτομα που κατοικούν στο Διδυμότειχο μπορούν να έρθουν σε επαφή με κυκλώματα σωματεμπορίας που δραστηριοποιούνται στην Τασκένδη και στην Κωνσταντινούπολη και να προμηθευτούν αλλοδαπές γυναίκες σε σύντομο χρονικό διάστημα χωρίς να ρισκάρουν το παραμικρό. Τα τελευταία χρόνια είναι συνηθισμένη η κατάσταση των γυναικών που εισάγονται για σωματεμπορία. Σπάνια όμως τέτοιες ιστορίες έρχονται στην δικαιοσύνη, καταγγέλλονται και αποκαλύπτονται. Είναι μια μορφή σύγχρονης σκλαβιάς, παραπλανώνται οι γυναίκες με διάφορες απατηλές υποσχέσεις. Προηγούνται στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης συνήθως ανακοινώσεις σε εφημερίδες και αγγελίες που ζητούν γυναίκες να εργαστούν στην Ελλάδα ως baby siter. Οι περισσότερες δεν καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για παγίδα. Όταν έρχονται στην Ελλάδα τους αφαιρούν το διαβατήριο, τις πιέζουν ψυχολογικά, τις εκβιάζουν, τις κακοποιούν με αποτέλεσμα να υποκύπτουν και να γίνονται άβουλα όντα στα χέρια τους. Τότε κάνουν τα πάντα».

Στέργιος Γιαλάογλου, δικηγόρος: «Έχετε ακούσει ποτέ περίπτωση ελληνίδας που έφυγε ως μετανάστρια να πήγε να δουλέψει στη Γερμανία ως baby siter και να κατέληξε σε μπαρ»;

«Αναρωτιέμαι εάν ποτέ ελληνίδα μετανάστρια φεύγοντας στο εξωτερικό για να δουλέψει ως οικονομική μετανάστρια δεν ήξερε πού θα πάει και πού θα δουλέψει; Έχετε ακούσει ποτέ περίπτωση ελληνίδας που έφυγε ως μετανάστρια να πήγε να δουλέψει στη Γερμανία ως baby siter και να κατέληξε σε μπαρ; Εδώ επιχειρείται να εξευτελιστεί και η ίδια μας υπόσταση ως κράτος με την έννοια ότι κάποια στιγμή 600.000 αλλοδαπές που βρίσκονται νόμιμα στην Ελλάδα, συν άλλες τόσες παράνομα, υποτίθεται ότι έρχονται από τις χώρες τους στην Ελλάδα η οποία γι’ αυτούς είναι ένας παράδεισος για baby siter, για να καταλήξουν από τους αδίστακτους σωματέμπορους Έλληνες ως πόρνες. Και το παράξενο είναι ότι φέρονται να είναι κρατούμενες σε σπίτια που απαγορεύεται η πρόσβαση σε οποιαδήποτε αρχή και παρόλα αυτά ανακαλύπτουν τη δυνατότητα να καταγγείλουν ένα χρόνο, δύο χρόνια, τρία χρόνια μετά την είσοδό τους στην Ελλάδα και αφού στο μεταξύ έχουν αποκομίσει πάρα πολλά χρήματα. Όταν οι ίδιες ομολογούν ότι από κάθε πράξη εισπράττουν χρήματα γιατί να επιχειρείται η θυματοποίηση ενός προσώπου σε βάρος κάποιου άλλου όταν και οι δυο από την ενασχόληση αυτή προσδοκούν όφελος»;

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.