Σοφια Πυργιδου: «Ο,τι χανεται με ενοχλει. Θελω να κρατουν ολα οσο το δυνατον πιο πολυ»

Λίγο μετά τα 26 της χρόνια, γυναίκα ζωγράφος, δημιουργός με χρώματα και πινέλα. Η Σοφία Πυργίδου είχε καθηγητές της τον κ. Δημητρέα και τον κ. Θεοφυλακτόπουλο στη Σχολή Καλών Τεχνών της Θεσσαλονίκης. Νωρίτερα, στα μαθητικά της χρόνια, είχε στο πλευρό της τον κ. Νίκο Θωμά, για όλους μιλά με αγάπη, συγκίνηση και ευγνωμοσύνη. Σήμερα κάνει τα πρώτα δικά της βήματα και γεμίζει με χρώματα και ελπίδα τον «Κόσμο». Φέρνει περισσότερο Φως στην Κομοτηνή…με αφορμή και την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας φιλοξενείται στον «Κόσμο», άλλωστε γυναίκα πάνω από όλα σημαίνει δημιουργία…

Παρακολουθώ τα έργα σας, στο εργαστήρι σας, και βλέπω τα λουλούδια να κυριαρχούν…

Με ενδιαφέρει η ιδέα της μονιμότητας και συνδέω την ιδέα των λουλουδιών, των αστεριών, του Ηλίου. Θέλω να υπάρχει μονιμότητα και αυτό φαίνεται με τις μορφές που πάντα καταλαμβάνουν μεγαλύτερο χώρο στον πίνακα. Επικεντρώνομαι στην μορφή, γι’ αυτό και τα λουλούδια όπως λέτε.

Το κίτρινο, που σχεδόν κυριαρχεί στα έργα σας, είναι και το αγαπημένο σας χρώμα;

Το αγαπημένο μου χρώμα ήταν πάντα το κίτρινο. Επιλέγω τους Ήλιους πιο πολύ λόγω του χρώματος. Μ΄ ενδιαφέρει η φύση γι’ αυτό βάζω και το πράσινο. Αναζητώ μια ισορροπία ανάμεσα στην ένταση και στα σπασμένα χρώματα.

Θεωρείτε ότι η ισορροπία είναι αυτή που απουσιάζει από το σύγχρονο τρόπο ζωής σήμερα;

Ναι απουσιάζει γι’ αυτό και μιλώ για μονιμότητα. Ειδικά στη σημερινή εποχή που κυριαρχεί ο καταναλωτισμός. Έχει χαθεί η αίσθηση του μέτρου και της μονιμότητας. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο πέρα από την υπερκατανάλωση κι αυτό θα πρέπει να βρούμε.

Η «μάχη» αυτή του ζωγράφου με το χρόνο και η επικράτησή του σας απασχολεί;

Ναι. Απασχολεί πάντα τους καλλιτέχνες και ειδικά τους ζωγράφους. Δεν είναι τυχαίο ότι βάζουν τους πίνακες τους στον τοίχο και θέλουν να μείνουν εκεί. Θέλει να διατηρηθεί ένας ζωγράφος, να μείνει, να συνεχίσει να υπάρχει.

Νομίζω ότι αυτό το «πάθος» της μονιμότητας φαίνεται και στα έργα σας…

Το ξέρω, μ΄ απασχολεί. Αυτό φαίνεται και από την αίσθηση που αφήνει η απώλεια ενός τραγουδιού ακόμη, την μια στιγμή ακούς το τραγούδι και την άλλη χάνεται. Ό,τι χάνεται εμένα με ενοχλεί. Θέλω να κρατάει όσο το δυνατόν πιο πολύ. Θέλω κάτι στέρεο, κάτι μόνιμο. Γι’ αυτό και επέλεξα τη ζωγραφική.

Και η Κομοτηνή δίνει αυτό το «στέρεο»;

Μετά την είσοδό μου στη Σχολή έκοψα την επικοινωνία, την επαφή με τον κόσμο της Κομοτηνής. Όμως εξακολουθώ να νιώθω πώς έχω κοντά μου δικούς μου ανθρώπους και άλλους που θα θελήσουν να με γνωρίσουν.

Γιατί μιλάτε συνέχεια για τη μανία του ανθρώπου να υπερκαταναλώνει;

Τα τελευταία χρόνια, όλο και πιο πολύ, έχουν την σφραγίδα της υπερκατανάλωσης. Ό,τι χάνεται με ενοχλεί και με την υπερκατανάλωση χάνονται πολλά. Δημιουργήθηκε η αίσθηση της παροδικότητας. Γι’ αυτό και θα ήθελα έναν κόσμο με χρώματα όπως το πράσινο. Όσο το δυνατόν πιο πράσινο. Να έχει μια λάμψη, κάτι δυνατό και φωτεινό. Ίσως και λίγο κίτρινο.

Τι προσδοκάτε από τον κόσμο;

Να βλέπει πάντα τους πίνακες μου γιατί θέλω να πιστεύω ότι τα έργα μου θα έχουν να πουν από άποψη τεχνικής και τέχνης. Από άποψη τέχνης εννοώ ό,τι υπολογίζεται σε ικανοποιητικό βαθμό σ΄ αυτό που λέμε χρώμα, μορφή και χώρο. Ένα άλλο στοίχημα δικό μου έχει να κάνει και με την φαντασία του θεατή. Ο κάθε ένας αναπλάθει στο μυαλό του κάποιες εικόνες, αυτό είναι και το νόημα της τέχνης. Και ο ζωγράφος κάποιες στιγμές γίνεται θεατής. Ίσως ο θεατής να δει διαφορετικά κάποιες στιγμές της ζωής του μέσω της συγκίνησης που πιθανότατα θα νιώσει κοιτώντας τα έργα. Αυτό βρίσκω και ως νόημα στην τέχνη.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.