«Εχω παντα τη ματια του εφηβου, γιατι απο καθε μερος παιρνω και κατι»

Πριν από λίγες ημέρες επισκέφθηκε την πόλη μας για άλλη μία φορά ο διεθνούς φήμης κομμωτής και γλύπτης Κάρολος Καμπελόπουλος. Και, όπως πάντα ο ερχομός του συνοδεύτηκε από ειδήσεις. Ειδήσεις που τιμούν την Ελλάδα και τους Έλληνες. Για το έργο του – και συγκεκριμένα την προτομή του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη – που φιλοξενείται στην Αλεξανδρινή Βιβλιοθήκη, αλλά και για το «Μοναστήρι», που χρόνια ετοίμαζε και που το καλοκαίρι έκλεισε τέσσερα χρόνια ζωής. Και φυσικά δεν παρέλειψε να μας μιλήσει και για τις ελληνίδες…

Κάρολος Καμπελόπουλος όμως…

ΠτΘ: κ. Καμπελόπουλε, είστε αρκετά χρόνια εγκατεστημένος στην Κρήτη. Την τελευταία φορά που μιλάγαμε μας είχατε ανακοινώσει τις εργασίες και τα όνειρα που είχατε για το Μοναστήρι. Στη συνέχεια μάθαμε ότι το υλοποιήσατε. Πείτε μας σε ποια φάση είναι τώρα, πώς το λειτουργείτε και ποια είναι η ανταπόκριση του κόσμου;

Κ.Κ.: Στις 23 Ιουλίου έκλεισαν τέσσερα χρόνια λειτουργίας του και ο φιλόλογος δημοσιογράφος Χάρης Ξεκουκουλωτάκης, που οργανώνει διάφορες διαλέξεις, με τίμησε διοργανώνοντας εκδήλωση στην οποία έδωσαν το παρόν όλοι οι καλλιτέχνες, αλλά και πρώην πολιτικοί. Ήταν μια πολύ ωραία βραδιά με συμμετοχή πεντακοσίων ατόμων κι αυτό με ευχαρίστησε πάρα πολύ. Όλοι με ευχαριστούσαν για αυτό το τόσο ωραίο στολίδι των Χανίων. Όταν πήρα το λόγο τους ευχαρίστησα και τους είπα ότι αυτό το έκανα για την πατρίδα μου, για να το απολαμβάνει όλος ο κόσμος. Στο «Μοναστήρι» λειτουργεί θέατρο, χώρος που χρησιμοποιείται για διαλέξεις, μουσικές βραδιές, θεατρικές παραστάσεις, αλλά και εκθέσεις πολλών καλλιτεχνών κυρίως νέων. Το καλοκαίρι φιλοξένησε ένα μεγάλο ταλέντο. Το όνομά της είναι Ευαγγελίτσα Πατεράκη, η οποία για πρώτη φορά εξέθεσε έργα της και έτυχε να βρίσκονται άνθρωποι από το εξωτερικό και της ζήτησαν να πάει στη Νορβηγία να κάνει έκθεση. Στο εξωτερικό συνηθίζεται να προωθούν τη δουλειά νέων ταλέντων. Πριν δυο χρόνια οργάνωσα έκθεση του Θωμά Ξυπάκη με αντίγραφα εικόνων Φαγιούμ. Έντυσα όλο το θέατρο με μαύρο ξύλο και φως έπεφτε μόνο πάνω στα βλέμματά τους. Την έκθεση επισκέφτηκαν χίλια οχτακόσια άτομα σε διάστημα τριών εβδομάδων, ακόμη και από την Αθήνα. Οι εντυπώσεις ήταν εξαιρετικές. Πολλοί ήταν αυτοί που είπαν ότι τέτοια έκθεση δεν φιλοξενείται ούτε στο Μουσείο Μπενάκη, ούτε στο Μέγαρο Μουσικής. Ήταν ωραία τα έργα, κι αυτό με ευχαριστεί πολύ, γιατί όπως είμαι καλλιτέχνης βγάζω καλλιτέχνες που δεν έχουν το θάρρος να βγουν προς τα έξω, οργανώνω εκθέσεις και για άλλους καλλιτέχνες που έρχονται από το εξωτερικό. Το κομμωτήριό μου λειτουργεί κανονικά, έρχονται πολλές γυναίκες. Για μένα δεν υπάρχει όμορφη ή άσκημη γυναίκα, ωραία ή άσχημα μαλλιά, μπορώ και τους δίνω το χαρακτήρα τους. Όσον αφορά στο καφενείο είναι παραδοσιακό, διαθέτει μόνο Κρητικά προϊόντα και έχει μεγάλη επιτυχία. Αυτό με ευχαριστεί πολύ. Ο κόσμος που ήρθε πριν τέσσερα χρόνια έρχεται και σήμερα. Οι αρχές δεν ήρθαν αλλά δεν με ενδιαφέρει, έρχεται ο κόσμος.

ΠτΘ: Είναι ένα έργο το συγκεκριμένο που θέλει φροντίδα, επιμέλεια. Είσαστε και γλύπτης, έχετε και κομμωτήριο. Πώς τελικά μπορείτε να αντεπεξέλθετε στις απαιτήσεις αυτού του χώρου, να το συντηρείτε και να εργάζεστε;

Κ.Κ.: Πρώτα απ’ όλα είναι οργανωμένα. Τα οργανώνω μόνος μου όλα. Δυστυχώς δεν έχω τίποτα με τους νέους σήμερα, αλλά οι νέοι δεν είναι οργανωμένοι όπως είναι οι άνθρωποι της ηλικίας μου. Τα οργανώνω όλα μόνος μου και πάνε πολύ καλά. Οργανώνω τα πάντα το κομμωτήριο, το θέατρο, τις εκθέσεις, κάνω τα ταξίδια μου γιατί έχω πελάτισσες στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι, στην Ιταλία, στην Αθήνα, που με περιμένουν να τους κόψω τα μαλλιά. Κάνω το γύρο του κόσμου σε τρεις μήνες, ξαναγυρνάω στο μοναστήρι μου κι όλα τα φέρνω βόλτα πολύ ωραία. Τη γλυπτική μου την κάνω το βράδυ. Οργανώνω και τις δικές μου εκθέσεις. Πήγα στην Αμερική το Νοέμβριο να χτενίσω τις πελάτισσές μου, γιατί όλες χτενίζονται για το Thanks Giving, που είναι η μεγαλύτερη γιορτή των Χριστουγέννων και μου δόθηκε η ευκαιρία να κλείσω έκθεση μεταξύ Ιουνίου και Νοεμβρίου στη Νέα Υόρκη. Όπως βλέπετε όλα τα κανονίζω μόνος μου.

ΠτΘ: κ. Καμπελόπουλε, είστε ένας άνθρωπος στον οποίο μπορεί να αποδώσει κάποιος τον τίτλο του περιηγητή. Πάντα ταξιδεύατε, πάντα ζούσατε με καινούργια ερεθίσματα. Σας έχει κουράσει αυτό;

Κ.Κ.: Δεν με κούρασε καθόλου, γιατί ό,τι κάνω, το κάνω με αγάπη και δεν έχω άγχος καθόλου. Όταν με ρωτάνε, «δεν αγχώνεσαι;», τους απαντώ ότι το άγχος μου δίνει αναισθησία.

ΠτΘ: Είπατε ότι ξαναπήγατε στην Αμερική χτενίσατε τις πελάτισσές σας. Έχει καινούργια πράγματα η Αμερική, ή το Παρίσι να σας προσφέρει; Όταν βγαίνετε έξω έχετε πάντα τη ματιά του έφηβου;

Κ.Κ.: Έχω πάντα τη ματιά του εφήβου, γιατί από κάθε μέρος παίρνω και κάτι. Πριν λίγο καιρό που πήγα στη Φλωρεντία να χτενίσω πελάτισσές μου επισκέφθηκα ένα μουσείο που φιλοξενούσε έκθεση σύγχρονου κεραμίστα. Για πρώτη φορά είδα ότι οι βάσεις δεν είναι όπως αυτές που κάνω εγώ. Υιοθέτησα την πρότασή του και τώρα θα κάνω εκθέσεις στο μοναστήρι μου, στον εκθεσιακό χώρο, με αυτές τις βάσεις, οι οποίες είναι κάσσες από ξύλο με ρόδες από κάτω, αλλά είναι ωραίες καμωμένες. Όπου πηγαίνω μαθαίνω και κάτι. Γι’ αυτό κι όταν εγώ ζωγραφίζω και κάνω μια μονοτυπία, ξεκινάω από κάτω προς τα πάνω. Πάντα ανεβαίνοντας μαθαίνεις, γι’ αυτό δεν είμαι ποτέ κουρασμένος, βαριεστημένος. Πάντα υπάρχει κάτι που θα βρω. Έχω μεγάλη υπομονή. Τώρα βρίσκομαι στην Αλεξανδρούπολη και την Κομοτηνή. Έχω πολλούς φίλους εδώ, έχω το μεγάλο κομμωτή και φίλο μου Γιώργο που έρχεται και στην Κρήτη. Εδώ και έξι χρόνια ο Δήμαρχος Σαμοθράκης μου ζήτησε να του κάνω ένα άγαλμα, τη Νίκη της Σαμοθράκης. Έκανα τη μακέτα, την είδαν, μου την παρήγγειλαν αλλά ακόμα δεν την πλήρωσε. Το έργο είναι τελειωμένο, αλλά πρέπει να με εξοφλήσει για να το δείξει τον Ιούλιο στο συνέδριο των δημοσιογράφων για να το δουν. Επειδή δεν μπορούσα να κάνω την κλασική Νίκη της Σαμοθράκης, είμαστε στον 20ο αιώνα, έκανα μια Σαμοθράκη του 20ου αιώνα. Έχει τέσσερα μέτρα ύψος και είναι κάτι πολύ αφηρημένο για να δουν σ’ όλο τον κόσμο ότι η Ελλάδα δεν έδωσε μόνο τα κλασικά, αλλά και στον εικοστό αιώνα έδωσε ένα έργο που θα μείνει αθάνατο.

Μολονότι ασχολούμαι με την κομμωτική από το 1944 κάνω πάντα χτενίσματα της μόδας. Μου αρέσει να βλέπω, να παρακολουθώ. Είμαι ο πρώτος που κατάλαβα ότι οι γυναίκες ήθελαν αν πάρουν τις εργασίες των ανδρών. Φόρεσαν λοιπόν παντελόνια σαν τους άνδρες και τώρα που έχουν κατακτήσει όλες τις εργασίες κι όλα τα πόστα, ξαναγύρισαν και θέλουν να γίνουν γυναίκες με φόρεμα, αλλά δυστυχώς ακόμα δεν έμαθαν να περπατάνε με το φουστάνι. Περπατάνε σαν να φοράνε παντελόνια.

ΠτΘ: Σας λείπει το Παρίσι καθόλου;

Κ.Κ.: Όχι, γιατί όταν θέλω πάω.

ΠτΘ: Οι φίλοι σας είναι ακόμη εκεί;

Κ.Κ.: Οι φίλοι μου είναι ακόμη εκεί και πάντα όταν πάω έχει εκθέσεις, έχει θέατρα, είμαι πάντα μέσα και χτενίζω τις πελάτισσές μου και θυμάμαι τα παλιά. Δεν κουράζομαι. Εφόσον μπορώ να κουνηθώ…

Εικοσιπέντε πελάτισσες μου πρόσφεραν κινητά τηλέφωνα και τους απάντησα ότι εγώ κινούμαι και δε θέλω κινητό.

ΠτΘ: Είστε παγκοσμίως γνωστός για τα κουρέματά σας. Μαθαίνετε και καινούργιες τεχνολογίες που αφορούν στο μαλλί;

Κ.Κ.: Βεβαίως τα παρακολουθώ και αισθάνομαι άσχημα όταν βλέπω τα αποτελέσματα σήμερα που οι βαφές είναι περισσότερο απλές από παλαιότερα. Όταν εγώ ξεκίνησα το ’44 οι βαφές ήταν υγρές κι όταν έβαζες τη βαφή στη ρίζα έτρεχε και γινόταν το μαλλί το βαμμένο πιο σκούρο στη ρίζα. Για να μη γίνει αυτό έκανα πειράματα μόνος μου. Πήρα μια βαφή κι έριξα πούντρα ταλκ για να γίνει μείγμα και να είναι ρευστή. Τόσα χημικά έχει η πούντρα ταλκ που δεν έπιασε στο άσπρο μαλλί. Δε σταμάτησα όμως εκεί. Πήρα ένα καθάρσιο έβαλα από αυτό και έπιασε η βαφή. Ήμουν ο μόνος κομμωτής από το ’44 μέχρι το ’47 που βγήκαν οι βαφές με τις κρέμες που έβαφα μαλλιά που δεν είχε μια γραμμή πιο σκούρα. Το μυαλό πρέπει να δουλεύει.

Σήμερα οι βαφές είναι σε σωληνάρια και σ’ αυτό το σωληνάριο πρέπει να βάλεις 60 γραμμάρια οξυζενέ. Ρίχνουν το σωληνάριο, πετάνε το οξυζενέ χωρίς να το διαλύσουν σιγά-σιγά. Τα πασαλείβουν στα μαλλιά. Όταν βλέπεις σήμερα να κάνουν βαφές είναι σαν να βάφουν τοίχους. Αλλού πιάνει κι αλλού δεν πιάνει, γιατί το μίγμα δεν το κάνουν καλό.

ΠτΘ: Δηλαδή εσείς για να κάνετε ένα κεφάλι όπως το θέλετε πόση ώρα θέλετε; Μπορεί να περάσουν και πέντε ώρες;

Κ.Κ.: Όχι. Βαφή και ανταύγειες δυο ώρες και με το χτένισμα και το κόψιμο τρία τέταρτα η γυναίκα βγαίνει αλλιώτικη. Αλλά ό,τι κάνω το κάνω μόνος μου.

ΠτΘ: Αληθεύει αυτό που κυκλοφορεί, ότι οι ελληνίδες έχουν βελτιωθεί τον τελευταίο καιρό;

Κ.Κ.: Για μένα η πιο ωραία γυναίκα του κόσμου είναι η ελληνίδα. Πρώτα απ’ όλα γιατί είναι ερωτιάρα, θηλυκή και μάλιστα περισσότερο όταν είχε το χρώμα το φυσικό, το καστανό, και το μελαχρινό. Μετά άρχισε να γίνεται ξανθιά σαν τη Μέριλιν Μονρόε και τη Βουγιουκλάκη και χάλασε το χαρακτήρα της. Οι νέες είναι ωραίες, αδύνατες, πολύ της μόδας, αλλά δεν έχουν τη λεπτότητα της μόδας πάνω τους. Βλέπεις μία κοπέλα με μαλλιά μακριά να φοράει κοντή φούστα και είναι σαν να βλέπεις μια περούκα που προχωράει. Αυτή δεν είναι αισθητική.

ΠτΘ: Θεωρείτε ότι εξακολουθεί να υφίσταται το ζήτημα παιδείας στην Ελλάδα, -ούτε μορφωθήκαμε τα παλιά χρόνια, ούτε μορφωνόμαστε και όσον αφορά στην αισθητική καλλιέργεια;

Κ.Κ.: Η μία θέλει να πικάρει την άλλη. Το καλοκαίρι μου πήραν συνέντευξη στην Κρήτη και με ρωτούσαν πώς βλέπω τις ελληνίδες, λόγω του ότι ταξιδεύω. Τόσους αφαλούς που έχω δει στην Κρήτη δεν τους έχω δει έξω. Λίγες είναι που έχουν ωραία κοιλιά με αφαλό ίσιο. Βλέπεις να φαίνεται ο αφαλός και δυο ψωμιά στα πλάγια. Τι δείχνεις;

ΠτΘ: Το άγαλμά σας για τον Καβάφη φιλοξενείται στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Ως αιγυπτιώτης, φαντάζομαι ότι είναι ιδιαίτερη τιμή για σας που ένα έργο σας είναι εκεί. Όταν τελικά στην Ελλάδα είναι έντονος ο μύθος για τους αιγυπτιώτες, και για λόγους Καβάφη, και για την ανθούσα ελληνική παροικία και για το Στρατή Τσίρκα, γιατί αυτό το μοναστήρι δεν το κάνατε στην Αλεξάνδρεια; Θεωρείτε ότι είναι χαμένη υπόθεση για τον παροικιακό ελληνισμό;

Κ.Κ.: Όχι, καθόλου. Εμένα ο πατέρας μου κατάγεται από το Ηράκλειο. Πήγαινα κάθε καλοκαίρι εκεί διακοπές από το 1952 και ήθελα να κάνω κάτι στην πόλη μου γιατί στην Αλεξάνδρεια έχει πολύ ωραία μνημεία. Στα Χανιά δεν υπήρχαν μνημεία. Τόσα ωραία πράγματα που υπήρχαν στην παλιά πόλη τα άφησαν και κατάρρευσαν. Αν δεν το αγόραζα αυτό το μοναστήρι θα γινόταν οικόπεδο. Είναι μνημείο του 1936 και έχει ενδιαφέρον για την Κρήτη. Γι’ αυτό το έκανα εκεί. Εμένα μου έδωσαν δύο πλούσιοι επιχειρηματίες από το Ηράκλειο δύο νεοκλασικά κτίρια να το κάνω εκεί χωρίς να ξοδέψω τίποτα, αλλά δεν ήθελα. Ήθελα να πάρω αυτό το μοναστήρι, το ερείπιο, να το αναστηλώσω, να γίνει όπως ήταν πρώτα.

ΠτΘ: Τα θυμάστε τα αιγυπτιώτικα;

Κ.Κ.: Πολύ καλά. Η πρέσβειρα της Αιγύπτου στην Αθήνα, μια γυναίκα πολύ μορφωμένη που μιλούσε πολύ καλά Ελληνικά, Γαλλικά, Αγγλικά, – γιατί στην Αίγυπτο όλοι μιλάμε πολλές γλώσσες,- μίλησε για το άγαλμά μου, έγραψε στον υπουργό πολιτισμού της Αιγύπτου αν το δέχεται κι έτσι έγινε και η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας απέκτησε το άγαλμα. Έχω διαβάσει όλα τα ποιήματα του Καβάφη, δυστυχώς εγώ γεννήθηκα το ’31, εκείνος πέθανε το ’33, ήμουν δυο χρονών, αλλά είχα ζήσει όλα τα ποιήματά του και πολλές φορές πήγα στο σπίτι που έμενε. Ήταν ένα σπίτι που δεν είχε ηλεκτρικό. Δεν ήθελε. Είχε μόνο λάμπες με πετρέλαιο. Δεν αγαπούσε πολύ τον κόσμο, αλλά τους φίλους τους αγαπημένους που όταν τον επισκέπτονταν τους άναβε τη λάμπα. Όταν δεν ήθελε να μείνει κάποιος πολύ του άναβε ένα κερί κι όταν το κερί έλιωνε του έλεγε καληνύχτα, φύγετε. Τον έχω κάνει τόσο φυσικό, με την εσάρπα του. Όπως ξέρετε είχε καρκίνο στο λαιμό και έκρυβε την πληγή με την εσάρπα του. Όταν το άνοιξε ο υπεύθυνος της βιβλιοθήκης και είδε το γλυπτό ζήτησε να τοποθετηθεί στην καλύτερη θέση. Και έτσι έγινε. Οι δημοσιογράφοι και ο διευθυντής μου μιλούσαν αγγλικά κι όταν τους μίλησα αραβικά έμειναν με το στόμα ανοικτό. «Ο Καβάφης ξαναγύρισε στην πατρίδα του», μου είπαν.

ΠτΘ: Θεωρείτε ότι η σημαντικότερη προσφορά του ελληνισμού της Αιγύπτου, πλην των άλλων πολλών, είναι ο Καβάφης; Κατ’ αρχήν φαίνεται ότι τον ξέρετε πολύ καλά. Ξέρετε λεπτομέρειες της ζωής του και διαβάσατε όλο του το έργο. Τον θεωρείτε μεγάλο ποιητή;

Κ.Κ.: Ήταν μεγάλος ποιητής και ήταν πρώτος σε όλο τον κόσμο. Δυστυχώς τώρα άρχισαν όλοι, στη Γαλλία και σ’ όλη την Ευρώπη, να μεταφράζουν τα βιβλία του. Για μένα ήταν ο πρώτος ποιητής της σύγχρονης τέχνης πριν τον 20ο αιώνα.

ΠτΘ: Πώς ένας αιγυπτιώτης τελικά κατάφερε να γίνει παγκοσμίως γνωστός και να είναι ένας από τους καλύτερους ποιητές παγκοσμίως; Μήπως σε αυτό συνετέλεσε το κλίμα της εποχής;

Κ.Κ.: Συνετέλεσε το κλίμα της εποχής αλλά και ο ίδιος ήθελε να αναδειχθεί, όπως και εγώ που είμαι από την Αίγυπτο και έχω γίνει,- δεν το λέω πάντα,- ο πιο διάσημος κομμωτής του κόσμου, ζούσα με πολύ διαφορετικούς ανθρώπους και από τον καθένα έπαιρνα κάτι. Γι’ αυτό και μιλάω επτά γλώσσες.

ΠτΘ: Ποιες γλώσσες μιλάτε;

Κ.Κ.: Γαλλικά, Αγγλικά, Ισπανικά, Πορτογαλέζικα, Ελληνικά και Αραβικά και όταν βρίσκομαι με Έλληνες, παρόλο που έμεινα πενήντα χρόνια στο Παρίσι, μιλάω ελληνικά. Δεν είμαι από τους έλληνες που βγαίνουν για 24 ώρες στο εξωτερικό και ξεχνάνε τη γλώσσα τους. Είμαι περήφανος που είμαι έλληνας και περήφανος που είμαι κρητικός και θα πεθάνω έλληνας και ορθόδοξος.

ΠτΘ: κ. Καμπελόπουλε σας ευχαριστούμε πολύ.

Κ.Κ.:Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Τ.Β.-Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.