Στον καιρο των τσιγγανων…

Η Μεχμέτ Νουράϊ είναι σήμερα είκοσι χρονών. Ζει σε υποβαθμισμένη γειτονιά, στην οδό Τέρμα Ανδριανουπόλεως και μεγαλώνει ένα παιδί που απέκτησε όταν και η ίδια ήταν παιδί ακόμη: «Έτσι ήθελε ο Θεός» δηλώνει και γνωστοποιεί τώρα την πρόθεσή της να μάθει γράμματα και να ζήσουν, εκείνη και το παιδί της, καλύτερα. Ο 15χρονος Αχμέτ Τουσούρ μένει σε επίσης υποβαθμισμένη περιοχή πίσω από το Κολυμβητήριο της Κομοτηνής, άνεργος, με κάποια μεροκάματα μόνο σε βενζινάδικα της περιοχής, αναζητεί σύζυγο, γιατί όπως τονίζει: «Έτσι πρέπει, έτσι κάνουν όλοι στη γειτονιά».

Μεχμέτ Νουράϊ: «Έτσι ήθελε και ο Θεός, φταίει και το κεφάλι μας.

Αν γνωρίζαμε γράμματα θα ήταν αλλιώς»

Πόσο χρονών παντρευτήκατε;

Μεχμέτ Νουράϊ: 15 χρονών. Ήταν δική μου επιλογή.

Τον γνωρίζατε από πριν το σύζυγό σας;

Μεχμέτ Νουράϊ: Ναι, δυο χρόνια και μετά παντρευτήκαμε. Μετά χωρίσαμε. Εκείνος το ήθελε, εκείνος και η μητέρα του.

Πώς ήταν η ζωή κοντά του;

Μεχμέτ Νουράϊ: Τρεις μήνες περνούσαμε καλά. Μετά όμως όλα άλλαξαν. Φτώχεια, προβλήματα, καταλαβαίνετε. Ήμουν έγκυος όταν χωρίσαμε, γέννησα το παιδί στη μάνα μου και τώρα το μεγαλώνω εγώ.

Συγκεκριμένα ποιο ήταν το πρόβλημα που οδήγησε στο διαζύγιο;

Μεχμέτ Νουράϊ: Δεν με ήθελε η πεθερά μου, αυτό ήταν το πρόβλημα. Έτσι χωρίσαμε. Ο άνδρας μου ήταν μικρό παιδί, 14 χρονών, τα ίδια κι εγώ. Άλλοι οι κανόνες στην κοινωνία μου, άλλοι αποφασίζουν γι άλλους.

Όταν αποφασίσατε να παντρευτείτε πώς αντέδρασαν οι δικοί σας;

Μεχμέτ Νουράϊ: Είπαμε ότι αγαπιόμαστε. Δεν είχαμε πρόβλημα από τους γονείς μας.

Τι δουλειά γνώριζες να κάνεις;

Μεχμέτ Νουράϊ: Δεν ήξερα καμία δουλειά. Δεν είχα μυαλό. Αν δεν πάμε σχολείο πώς να έχουμε μυαλό. Αν μας έστελναν σχολείο οι δικοί μας δεν θα τα κάναμε αυτά τα πράγματα. Θα κοιτάζαμε τα γράμματα κι όχι έρωτες και παντρειά. Έτσι, παντρεύτηκα, χώρισα και τώρα ταλαιπωρώ τον εαυτό μου και το παιδί.

Ποιο είναι το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζεις τώρα;

Μεχμέτ Νουράϊ: Είμαι 21 χρονών η στεναχώρια μου είναι μεγαλύτερη από το μπόι μου. Είμαι άνεργη και μεγαλώνω ένα παιδί μόνη μου.

Παίρνετε κάποιο επίδομα;

Μεχμέτ Νουράϊ: 80 ευρώ το δίμηνο. Να ναι καλά οι γονείς μου, αυτοί με στηρίζουν. Έχω τέσσερα αδέρφια. Τι να κάνουν και οι γονείς μου; Μαζί με το παιδί κι εγώ μεγαλώνω. Τι να κάνω; Ο Θεός έτσι έγραψε.

Είναι πολλές οι ιστορίες που μοιάζουν με τι δική σας στη γειτονιά που μένετε;

Μεχμέτ Νουράϊ: Πολλές έλα μια βόλτα στο μαχαλά δεκάδες σαν κι εμένα θα βρεις. Δέκα και έντεκα χρονών παντρεύονται.

Καλά πώς γίνεται αυτό;

Μεχμέτ Νουράϊ: Παίρνει τον φίλο της και φεύγει. Μετά κάνουν το γάμο τι να κάνουν; Φταίει που δεν πάμε σχολείο. Δεν μας κόβει στο μυαλό μας. Είμαστε και φτωχοί. Αγάπη σου λέει, τον αγαπώ και τον παίρνω και μετά χάλια μαύρα. Μετά αρχίζουν τα δύσκολα.

Φαντάζομαι μετά αρχίζουν και τα διαζύγια…

Μεχμέτ Νουράϊ: Ναι και τα διαζύγια είναι πολλά. Τι θα κάνει ένας εντεκάχρονος, δεν θα χωρίσει; Έτσι έχουν τα πράγματα στη δική μου την κοινωνία, αλλά είπαμε: « Ο Θεός».

Ποια είναι τα όνειρα σας τώρα;

Μεχμέτ Νουράϊ: Να έχω με την κόρη μου ένα κανονικό σπίτι. Μια δουλειά. Θα ήταν καλά να έχω μια δική μου δουλειά. Ό,τι δουλειά να ‘ναι μπορώ να κάνω. Δεν θέλω επιδόματα και τέτοια, μια δουλειά θέλω. «Όλο δεν έχει και δεν έχει» μου λένε. Τώρα δουλεύω με τους γονείς μου στις λαϊκές. Πήρα το μεράκι μου. Παντρεύτηκα, χώρισα, κατάλαβα τι σημαίνει γάμος. Στο νοσοκομείο πηγαίνω μόνη μου όταν αρρωσταίνει το παιδί, δεν έχω κανέναν δίπλα μου. Θέλω να μάθω να διαβάζω, να γράφω. Ρώτησα, έμαθα, ακόμη περιμένω ένα σεμινάριο που θα γινόταν και για μας.

ΑΧΜΕΤ ΤΟΥΣΟΥΡ: «Πρέπει να βρω μια γυναίκα για να παντρευτώ,

όλοι έτσι κάνουν στην γειτονιά»

Με τι ασχολείσαι σήμερα;

Αχμέτ Τουσούρ: Από τότε που άφησα το σχολείο ψάχνω να βρω μια γυναίκα για να παντρευτώ.

Μα καλά δεν είσαι πολύ μικρός για γάμο;

Αχμέτ Τουσούρ: Εμείς έτσι κάνουμε.

Και τα άλλα τα αγόρια της γειτονιάς έτσι λειτουργούν;

Αχμέτ Τουσούρ: Ναι, όλοι οι φίλοι μου κοιτάνε να παντρευτούνε.

Που δουλεύεις;

Αχμέτ Τουσούρ: Σε βενζινάδικο

Βγάζεις αρκετά χρήματα για να συντηρήσεις μια οικογένεια;

Αχμέτ Τουσούρ:Θα φτάνουν τα χρήματα, θα δουλεύω κάθε μέρα.

Έχεις δικό σου σπίτι;

Αχμέτ Τουσούρ: Όχι, χρειάζομαι ένα σπίτι. Ο μπαμπάς μου έχει πεθάνει μένω με τη μαμά και τον αδερφό μου που είναι παντρεμένος. Αυτός είναι 16 και η γυναίκα του 13.

Η μαμά σου έχει πόρους;

Αχμέτ Τουσούρ: Όχι, μόνο ένα επίδομα. 80 ευρώ το δίμηνο. Έχει και τέσσερα παιδιά. Αν είχαμε δουλειά μόνιμη θα ήταν καλύτερα για όλους. Τώρα ζούμε ο ένας πάνω στον άλλον. Αλλά έτσι είναι η δική μας ζωή.

Στην γειτονιά σου ποιες ελλείψεις παρατηρείς;

Αχμέτ Τουσούρ: Δεν υπάρχουν δρόμοι, δίκτυο και σωστά σπίτια. Δεν έχουμε σπίτια. Σε ένα δωμάτιο μένουν τέσσερις πέντε.

Εσύ αν παντρευτείς, όπως λες, πού θα την πάς τη γυναίκα σου; Πού θα μείνετε;

Αχμέτ Τουσούρ: Στην μάνα μου θα την πάω τη γυναίκα μου. Η ίδια βέβαια λέει: «Πρώτα σπίτι, δουλειά και μετά γυναίκα», αλλά είπαμε όλα τα αγόρια στη γειτονιά αυτό κάνουν. «Αν πας να δουλέψεις κανένας δε θα σε πάρει» μου λένε αλλά τι να κάνω, όλα τα αγόρια στη γειτονιά αυτό κάνουν.

Είναι πρόβλημα η εύρεση εργασίας για παιδιά της ηλικίας σου;

Αχμέτ Τουσούρ: Δεν υπάρχουν δουλειές. Δουλειές θέλουμε. Πώς έδωσαν σπίτια στους Πόντιους και τίτλους ιδιοκτησίας; Να δώσουν και σε μας. Να μας βοηθήσουν να γίνουμε κι εμείς άνθρωποι όχι να ζούμε σαν τα ποντίκια.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.