«Το Σκλαβι» ανεβαινει απο το ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνης

Την περίοδο των γιορτών, όπου όλα μπορούν να συμβούν και το μαγικό είναι πρωταγωνιστής το ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής προγραμμάτισε την πρεμιέρα για την παιδική παράσταση «Το Σκλαβί» της Ξένιας Καλογεροπούλου. Η παράσταση στήθηκε από την Πέπη Οικονομοπούλου, η μουσική είναι του Γιώργου Μπουντουβή, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Κυριακής Γαλιώνη και τα τραγούδια της Λίνας Νικολακοπούλου.

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Δημήτρης Παπασταμάτης, η σκηνοθέτης κ. Οικονομοπούλου και οι συντελεστές παραχώρησαν συνέντευξη τύπου χθες το πρωί, λίγες ώρες πριν την πρεμιέρα. Η παράσταση είναι μια πρόσκληση προς τα παιδιά αλλά και τους ενήλικες στον κόσμο του παραμυθιού με την κλασική δομή του βασιλόπουλου, της αγαπημένης, των εμποδίων και όπως είπε η σκηνοθέτης είναι η συνισταμένη όλων των παραμυθιών που διαβάσαμε ή μας αφηγήθηκαν όταν ήμασταν παιδιά.

«Είναι η πρώτη μας συνάντηση για τη νέα χρονιά, αλλά ουσιαστικά και για την πρώτη παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ. Ξεκινάμε με την Παιδική Σκηνή, όπου πριν από περίπου δέκα μέρες άρχισαν να δίνονται οι παραστάσεις για «Το Σκλαβί» της Ξένιας Καλογεροπούλου, και σήμερα είναι η επίσημη πρεμιέρα. Είναι μια διαδικασία που την έχουμε κάνει και στο παρελθόν γιατί πιστεύουμε ότι δίνεται η δυνατότητα σ’ εσάς που θα δείτε το έργο, αλλά και στον κόσμο, όπως λέμε εμείς στη γλώσσα μας, να «λειώσει» ή να «δέσει» η παράσταση», ανέφερε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Δημήτρης Παπασταμάτης.

Στη συνέχεια μίλησε η πρόεδρος της ΔΕΠΑΚ Σοφία Μενεσελίδου, η οποία τόνισε τη συνεπή και διαρκή παρουσία του ΔΗΠΕΘΕ στο χώρο του παιδικού θεάτρου. «Νομίζω ότι οι παραγωγές μας τα τελευταία χρόνια και αυτή η συγκεκριμένη κατατείνουν στο να εδραιώσουν το ρόλο του Περιφερειακού Θεάτρου, όσον αφορά στη θεατρική αγωγή των μικρών μας συνδημοτών. Θεωρώ ότι η συγκεκριμένη παράσταση μπορεί κάλλιστα να ειδωθεί και από ανθρώπους μεγαλύτερη ηλικίας ακριβώς γιατί διατηρεί όλη αυτή την ποιότητα και τα στοιχεία της Ξένιας Καλογεροπούλου, που της δίνουν τη δυνατότητα να υπάρξει ως μία παράσταση, η οποία απευθύνεται και σε μεγαλύτερες ηλικίες».

Η Πέπη Οικονομοπούλου, σκηνοθέτης της παράστασης, η οποία για δεύτερη φορά συνεργάζεται με το ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής, μίλησε αναλυτικά για το έργο.

«Στην Κομοτηνή έχω έρθει αρκετές φορές και σαν ηθοποιός, αλλά πριν δέκα χρόνια είχα σκηνοθετήσει και το λόγο του Ιάκωβου Καμπανέλη «Παραμύθι χωρίς Όνομα». Η Κομοτηνή διατηρεί ακόμη ίχνη της παλιάς γοητείας που είχε, με το έντονο τοπικό χρώμα και παρ’ όλο που έχουν χαθεί πολλά, παραμένουν κάποια στοιχεία που ακόμη με ελκύουν. Το έργο ήταν ένας άλλος πόλος έλξης για μένα, γιατί όταν το διάβασα είδα ότι είναι η συνισταμένη όλων των παραμυθιών που έχω διαβάσει και που μου έχουν αφηγηθεί όταν ήμουν μικρή. Έχει αυτά τα στοιχεία που μαγεύουν τα παιδιά, το παλάτι, το βασιλόπουλο, την πεντάμορφη που ψάχνει το βασιλόπουλο, που γι’ αυτήν αφήνει το παλάτι του και τη σιγουριά, και την Αυλή και τρέχει στα πέρατα του κόσμου, αντιμετωπίζει κινδύνους, έρχεται αντιμέτωπος με το δράκο, γνωρίζει τους λαϊκούς ανθρώπους που παλιότερα δεν τους γνώριζε, μέχρι να φτάσει στο ποθούμενο αποτέλεσμα. Μην ξεχνάμε ότι τα παραμύθια είναι και μια προετοιμασία, για τα παιδιά, για το τι έχουν να αντιμετωπίσουν στη ζωή, μέσα από μια γοητευτική αφήγηση.

Το ιδιαίτερο στο παραμύθι αυτό, είναι ότι το βασιλόπουλο δεν είναι μόνο του αυτή τη φορά, υπάρχει και το Σκλαβί. Το Σκλαβί είναι ο ετεροθαλής αδελφός του, ο οποίος είναι ο γιος της σκλάβας και του βασιλιά και ο πατέρας του τού αναθέτει το βαρύ φορτίο να προσέχει τον αδελφό του και καθ’ όλη τη διαδρομή της περιπέτειας αυτής όχι μόνο το προστατεύει, του παραστέκεται, αλλά κάποια στιγμή που μπαίνει σε κάποιο δίλημμα η προσωπική του ευτυχία ή η ευτυχία του αδελφού του, διαλέγει την ευτυχία του αδελφού του. Η παράσταση, σαν ανέβασμα, θα τολμούσα να πω ότι είναι «Ethnic», το λέω και χιουμοριστικά λίγο γιατί έχω δανειστεί στοιχεία από άλλους πολιτισμούς, από την Αφρική, όπου χρησιμοποιούν το χαλί για την παρουσίαση χορού, κυρίως, έχω δανειστεί στοιχεία από μπαλινέζικες παραστάσεις, που πάλι δεν έχουν καμία σχέση με τις δικές μας, με την έννοια ότι είναι πιο πολύ χορός.

Εκεί δεν υπάρχει χαλί, απλώς είναι δεξιά-αριστερά οι ηθοποιοί με όργανα και όταν έρθει η σειρά τους βγαίνουν και παίζουν. Φοράνε και μάσκες. Έχω δανειστεί το περίγραμμα των παραστάσεων, αλλά όχι και τον τρόπο παιξίματος. Ο τρόπος παιξίματος είναι δυτικοευρωπαϊκός. Το σκηνικό παραπέμπει σε μία απέραντη έρημο, όπου στο μέσο είναι ένα χαλί κάθε φορά που συμβολίζει τον τόπο ή την έρημο. Έχουμε και μια Μπουχάρα που συμβολίζει αυτή την έρημο, ενώ το άλλο το χαλί, το κόκκινο, είναι το παλάτι. Η Μπουχάρα έχει και τα πατήματα του ελέφαντα επάνω, όπου τρέχει το αρχοντόπουλο μαζί με το Σκλαβί για να βρουν την πεντάμορφη.

Είναι παραμύθι και για μικρούς και για μεγάλους».

Η κ. Οικονομοπούλου, μετά τη διήγηση της ιστορίας και την αναφορά της στα στοιχεία που χρησιμοποίησε για το στήσιμο της παράστασης εξήγησε ότι έχει στηριχθεί πάρα πολύ στις ερμηνείες των ηθοποιών. «Όπως γίνεται και στο μπαλινέζικο θέατρο παίζουν λίγοι ηθοποιοί πολλούς ρόλους, οπότε έχουμε το στοιχείο της μεταμόρφωσης των ηθοποιών, από ρόλο σε ρόλο, οι οποίοι χρειάζεται να χορεύουν, να τραγουδούν, και υπάρχει και ζωντανή μουσική».

Η κ. Οικονομοπούλου ευχαρίστησε με την ευκαιρία τον κ. Παπασταμάτη για την ανάθεση της σκηνοθεσίας του έργου, τους ηθοποιούς για τη σκληρή τους δουλειά, καθώς και τον κ. Μπουντουβή που έγραψε μια θαυμάσια μουσική και τη σκηνογράφο για τη χρωματική της συνέπεια και τη φαντασία της.

Οι ηθοποιοί

«Είναι η δεύτερη φορά που βρίσκομαι σ’ αυτό το ΔΗΠΕΘΕ. Ήρθα πρώτη φορά το ’96, ερωτεύτηκα και μετά είπα η Θράκη θα είναι πάντα ένας τόπος αγαπημένος για μένα. Θέλω να ευχαριστήσω τους παράγοντες και τον κ. Παπασταμάτη και την πρόεδρό μας που μου δίνουν αυτή την ευκαιρία να είμαι πάλι εδώ στο θέατρό σας. Το κλίμα στις πρόβες ήταν πάρα πολύ καλό κι αυτό θα το δείτε στην παράσταση. Νομίζω ότι έχουμε κάνει μια πάρα πολύ καλή δουλειά, και νομίζω ότι θα ευχαριστηθούν όλοι. Αυτό που δεν έχει ξαναγίνει, εδώ τουλάχιστον, είναι να δίνουμε συνέντευξη τύπου μετά από παραστάσεις. Έχουμε δει τα παιδιά. Σας λέω ότι τα παιδιά ενθουσιάζονται. Έχω δουλέψει πάρα πολλά χρόνια στο παιδικό θέατρο, μάλιστα έχω δουλέψει στο θέατρο της Ξένιας Καλογεροπούλου στην πρώτη «Ελίζα» όταν ανέβηκε. Είμαστε άνθρωποι που έχουμε μια εμπειρία με το παιδικό θέατρο και αναγνωρίζουμε ότι τα παιδιά είναι ενθουσιασμένα. Συνήθως όταν μια παράσταση «είναι και δεν είναι» κάνουμε αγώνα μεγάλο να τα συγκρατήσουμε, να τους κεντρίσουμε το ενδιαφέρον να παρακολουθήσουν την παράσταση. Εδώ έχουμε ένα αντίθετο φαινόμενο. Παρακολουθούν και τελειώνοντας η παράσταση εν χορώ μας λένε θέλουμε κι άλλο. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, αλλά είναι η εμπειρία της εβδομάδας που παίξαμε», είπε ο Παναγιώτης Λακιώτης.

Στο έργο αυτό παίζει το ρόλο δύο βασιλιάδων, έναν καλό και έναν κακό, που έχει μια μεταμόρφωση αλλά κάνει και του αφηγητή.

Για την Αγαθή Κάλτσα, η οποία συνεργάζεται για πρώτη φορά με περιφερειακό θέατρο, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία η συμμετοχή της στο συγκεκριμένο έργο. «Το έργο είναι πολύ ωραίο, όπως και η συμμετοχή των παιδιών. Είναι πραγματικά καταπληκτικό το πώς καταλαβαίνουν όλα τα αστεία και όσο για τη μεταμόρφωση των ρόλων, δεν τους νοιάζει που το ίδιο πρόσωπο μεταμορφώνεται. Μπαίνουν κατ’ ευθείαν σ’ αυτό που παίζουμε και ενσαρκώνουμε εκείνη την ώρα».

Ο Κοσμάς Χειράκης συνιστά, πέρα από τους μικρούς θεατές να δουν την παράσταση και τα μεγάλα παιδιά, γιατί «είναι μια αναζήτηση που ο μεγάλος θεατής θα θυμηθεί, θα συγκινηθεί, θα θυμηθεί και τις δικές του περιπέτειες αυτής της αναζήτησης. Τα παιδιά είναι στην ιδιοσυγκρασία τους να την κάνουν αυτή την αναζήτηση και αυτό το παιχνίδι, γίνονται κι εκείνοι αφηγητές μαζί με μας, παίζουν και συμμετέχουν σ’ αυτό το παιχνίδι που λέγεται θέατρο, παράσταση. Αυτό είναι το σημαντικό, και οι μεγάλοι να θυμηθούν και να γίνουν κι εκείνοι παιδιά για μιάμιση ώρα που κρατάει αυτή η παράσταση».

Ο ηθοποιός Γεράσιμος Ντάβαρης μετέφερε ότι είναι η δεύτερη φορά που κάνει παιδικό θέατρο. «Το θεωρώ μια διαδικασία ιδιαίτερα υπεύθυνη, γιατί το παιδί δύσκολα προβάλλει τις άμυνες που προβάλει ένας ενήλικας. Ένας ενήλικας μπορεί να δει ένα κακό θέαμα και να το αποβάλει από τη μνήμη του σχεδόν αμέσως. Το παιδί ακόμη κι αν θα διακωμωδήσει την παράσταση τη στιγμή που θα πάει να τη δει, η διαδικασία στην οποία θα μπει σίγουρα θα του αφήσει κάποια πράγματα που θα είναι θετικά. Κατά συνέπεια, για μένα είναι μεγάλη ευθύνη να προετοιμάζω ένα ρόλο που θα απευθυνθεί σε παιδιά, που θα απευθυνθεί σε ένα κοινό που ρουφάει ό,τι κι αν δει, ακόμη κι αν είναι κακό. Μ’ αυτό τον τρόπο αντιμετώπισα αυτή την «πρόκληση», γιατί το Σκλαβί είναι ένα σύμβολο, ένας ρόλος που είναι βαθιά κρυμμένος μέσα μας. Κατά συνέπεια θα έπρεπε να βρω κι εγώ πράγματα που είναι βαθιά κρυμμένα μέσα μου για να μπορέσω να αντεπεξέλθω σ’ αυτή την πρόκληση.

Είναι η δεύτερη φορά που παίζω σε παιδικό και αυτή τη φορά φεύγοντας από το θέατρο κάθε πρωί φεύγω κατενθουσιασμένος».

Η ηθοποιός Ελευθερία Ευθυμιάδου έκανε λόγο για ευθύνη πάρα πολύ μεγάλη. «Τα παιδιά μαθαίνουν και νομίζω ότι πρώτα απ’ όλα συμμετέχουν δυναμικά στην παράσταση. Εμείς προσφέρουμε το ταξίδι κι αυτά ταξιδεύουν μαζί μας και νομίζω ότι αυτό είναι εκπληκτικό».

Η ηθοποιός Νικολέτα Ρηγάκη μίλησε, με τη σειρά της, για το έργο. «Αυτό που θα ήθελα να πω και μου αρέσει πάρα πολύ στο έργο, είναι ότι δεν παρουσιάζει την πραγματικότητα ωραιοποιημένη. Έχει μέσα τα πάντα και το καλό και το κακό και την απογοήτευση και τον ενθουσιασμό και τη νίκη και την ήττα και τα δείχνει στο παιδί, δηλαδή δείχνει την πραγματική ζωή μέσα από έναν τρόπο αινιγματικό και παιχνιδιάρικο και αυτό που μου αρέσει στο έργο είναι ότι αφήνει τη φαντασία του παιδιού να συμμετέχει, δηλαδή δε σου τα δείχνει όλα. Υπάρχουν πράγματα που είναι κενά για να γεμίσει το παιδί και το παιδί σαν θεατής συμμετέχει στην πλοκή του έργου».

Μαρία Παπαδοπούλου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.