«Ας βιωσουμε πνευματικα τα Χριστουγεννα και οχι νοησιαρχικα»

Τα φώτα, τα στολίδια, τα δώρα, οι γιορτές, οι ευχές και τα χαμόγελα συνθέτουν την ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων. Οι άνθρωποι γιορτάζουν, εύχονται, χαίρονται την ατμόσφαιρα από την οποία τραγικά λείπει κάτι. Το μήνυμα των Χριστουγέννων

Ένα στοιχείο, που δεν βοηθάει απλά για να μπορέσουμε να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα, αλλά που είναι καταλυτικό για να μπορέσουμε να εισπράξουμε και να μεταφέρουμε την πραγματικότητα των Χριστουγέννων στη δική μας ζωή.

Το μήνυμα αυτό μας μεταφέρει μιλώντας στον ΠτΘ ο Θεολόγος –Εκκλησιαστικός Θεολόγος –Εκκλησιαστικός Ιστορικός –Νομικός, Ιωάννης Ελ. Σιδηράς. Ο ερχομός του Χριστού στη γη μας συγκινεί και διδάσκει, το φρόνημα του Χριστού είναι εκείνο που προκαλεί και πρέπει να εμπνέει τη δική μας ζωή. Όταν το φρόνημα του Χριστού γίνει και δικό μας τότε ο κόσμος μας μπορεί να αλλάξει… Τότε το μήνυμα των Χριστουγέννων δεν θα γεννά μόνο ελπίδα αλλά θα γίνει ζωή, πλούσια, πλέρια, αιώνια… Γιατί όπως τονίζει ο κ. Σιδηράς «το μήνυμα του Χριστού είναι μήνυμα ζωής. Και είναι μήνυμα μόνιμης προσφοράς, αγάπης και αθανασίας. Αυτό μπορούν να το δουν οι άνθρωποι αρκεί να το αναζητήσουν. Πρέπει να καταλάβουμε ότι το μεγαλείο στην πίστη είναι το βίωμα μέσα στην ψυχή και στην καρδιά. Πολλές φορές μέσα από το μικροσκόπιο της λογικής χάνεται το μεγαλείο και το ιδιαίτερο μήνυμα της χριστιανικής διδασκαλίας».

ΠτΘ: κ. Σιδηρά ξεκινώντας θα ήθελα να αναφερθούμε στην πορεία δια μέσου των αιώνων στην εορτή των Χριστουγέννων. Πώς φθάσαμε σήμερα να γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα;

Γ.Σ.: Κατά τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους, δηλαδή κατά τα πρώτα έτη της πρώτης εκκλησίας όπως ονομάζεται,, η γιορτή των Χριστουγέννων, δεν ήταν διακρινόμενη κατ’ αρχήν από τη γιορτή των Θεοφανείων. Μάλιστα πρέπει να αναφέρουμε ότι η συγκεκριμένη γιορτή δεν είχε την ονομασία Χριστούγεννα. Η εορτή που αφορούσε στη Γέννηση, στο γεγονός της προσκύνησης των ποιμένων και των μάγων αλλά και στο γεγονός της βαπτίσεως του Θεανθρώπου Χριστού από τον μεγαλύτερο προφήτη, τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο είχε το όνομα Θεοφάνεια ή Επιφάνεια. Αυτή η ονομασία πέρασε στο διάβα των αιώνων μέχρι και σήμερα. Η γιορτή ονομάζεται Θεοφάνεια ή Επιφάνεια ή Φώτα. Μετά τον 4ο περίπου αιώνα ονομάζεται και Φώτα, γιατί κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες σωρηδόν και αθρόα οι πιστοί βαπτίζονταν κατά την ημέρα των Θεοφανείων κρατώντας φανούς ή λαμπάδες. Άρα έχουμε μία ονομασία που χαρακτηρίζει αυτό το γεγονός της Θείας Επιφάνειας δηλαδή της φανερώσεως σε όλη τη δόξα της, της Αγίας Τριάδος. Αυτό συνέβαινε στην Ορθόδοξη Ανατολή στα λεγόμενα πρεσβυγενή πατριαρχεία των Ιεροσολύμων, της Αλεξανδρείας, της Κωνσταντινουπόλεως και βέβαια στην Εκκλησία της Κύπρου. Τον 4ο αιώνα όμως, και αυτό πρέπει να τονισθεί, γιατί δεν το γνωρίζει ο περισσότερος κόσμος, στην τότε Ενιαία Εκκλησία η τοπική εκκλησία της Ρώμης είχε διακρίνει την εορτή των Θεοφανείων από την εορτή των Χριστουγέννων. Έτσι την 25η Δεκεμβρίου στην Εκκλησία της Ρώμης υπήρχε η εορτή, η οποία αφορούσε μόνο στο γεγονός της γεννήσεως του Ιησού Χριστού και την 6η Ιανουαρίου, επίσης, συγκεκριμένη εορτή των Θεοφανείων ή Επιφανείων που αφορούσε στο γεγονός της Βαπτίσεως του Ιησού. Αυτή η διάκριση τον 4ο και κυρίως στις αρχές του 5ου αιώνα πέρασε και καθιερώθηκε οριστικά και στην Ορθόδοξη κατ’ Ανατολάς Εκκλησία του Χριστού και έτσι έχουμε αυτή τη διακρινόμενη εορτή των Χριστουγέννων από αυτή των Θεοφανείων και μέχρι σήμερα πορευόμαστε με αυτή τη διάκριση. Πρέπει επίσης να τονίσω ένα χαρακτηριστικό γεγονός ότι όταν ήταν ενωμένες οι εορτές των Χριστουγέννων και της Βαπτίσεως κάτω από την ονομασία Επιφάνεια ή Θεοφάνεια στην εκκλησία της Αλεξάνδρειας και της Κύπρου γιορτάζονταν ακόμη ένα γεγονός που θεωρούνταν ως Θεοφάνεια, ως φανέρωση της δόξης και της θεϊκής δύναμης του Χριστού, αυτό του γάμου της Κανά, γιατί είναι το πρώτο θαύμα που επιτέλεσε ο Ιησούς, όταν άρχισε το δημόσιο τριετές κηρυκτικό και θαυματουργικό του έργο στην περιοχή της Ιουδαίας. Σήμερα έχει επικρατήσει ως «δάνειο» εορτολογικό αυτός ο διαχωρισμός Χριστουγέννων και Θεοφανείων.

ΠτΘ: Η γέννηση του Χριστού είναι γεγονός κοσμοϊστορικής σημασίας. Είναι ένα γεγονός που διχοτόμησε την ιστορία και συγχρόνως και ένα γεγονός που άλλαξε την ουσία της ανθρώπινης ζωής. Τι ήταν αυτό που προσέφερε στους ανθρώπους;

Γ.Σ: Το γεγονός της γεννήσεως πράγματι, και αυτό είναι το θαυμαστό, έχει χωρίσει την ιστορία σε π.χ. και μ.χ. και μέχρι σήμερα παρατηρούμε με θαυμασμό και έκπληξη ότι ακόμη και λαοί με μεγάλη παράδοση εκατοντάδων χιλιάδων ετών πριν τη γέννηση του Χριστού και λαοί που δεν ασπάζονται το Χριστιανισμό, έχουν υιοθετήσει στα επίσημα τον προσδιορισμό των επίσημων σχέσεών τους με τον υπόλοιπο κόσμο αυτή τη διάκριση. Και με τον τρόπο αυτό τονίζεται αυτό το κοσμοϊστορικό και όπως λέμε στη θεολογική γλώσσα, το κοσμοσωτήριο γεγονός της γεννήσεως του θεανθρώπου. Σωστά θέσατε την ερώτηση ότι σε πνευματικό επίπεδο, όπως επίσης και στο επίπεδο των ανθρώπινων σχέσεων είχε καταλυτική σημασία η γέννηση του Κυρίου. Και πραγματικά είναι κοσμοϊστορικό γεγονός γιατί η εμφάνιση του Χριστού, η γέννησή του με ανθρώπινη μορφή, όντας ο ίδιος Θεός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, δίνει το μήνυμα της ένσαρκης αγάπης. Λαμβάνει την ανθρώπινη σάρκα για να την εξαγιάσει, να την μεταμορφώσει, να την αθανατίσει και να προσδώσει στον άνθρωπο της φθοράς και του θανάτου την παλαιά όμορφη λαμπερή και καθάρια εικόνα της πρώτης παραδείσιας πριν από την πτώση καταστάσεως και εικόνας που είχε .δηλαδή το αρχαίο κάλλος. Για αυτό και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι ο Χριστός, που είναι πλούσιος κατά την αθανασία και την αφθαρσία ως Θεός με τη Γέννησή του απέδειξε ότι καταδέχεται να γίνει φτωχός και να αναλάβει την πενία της ανθρώπινης φύσης, η οποία ήταν φτωχή λόγω της φθοράς της και του θανάτου της.Eνώ σε άλλο σημείο λέει «ο πλούσιος φτωχαίνει και ο άνθρωπος γίνεται κατά χάριν θεός. Σε ένα άλλο επίπεδο το μήνυμα της Γεννήσεως του Κυρίου είναι το μήνυμα της καταλλαγής της συμφιλιώσεως, το φίλιωμα ανάμεσα στην ανθρώπινη φύση και το θεό. Αυτό το συνταίριασμα και η κοινή συμπόρευση των ανθρώπων μέσα από την καινούργια οδό που άνοιξε ο Χριστός. Μήνυμα ειρήνης, καταλλαγής, αγάπης έμπρακτης, ελπίδα αιωνίου ζωής. Μη ξεχνούμε ότι είναι μόνιμο το αίτημα της μεταθανάτιου ζωής. Μόνιμο το ερώτημα μετά θάνατον τι;στο ερώτημα αυτό έρχεται και απαντά Αυτός που είναι πλούσιος της Αθανασίας και προσφέρει στον πτωχό θνητό άνθρωπο την αιώνια ζωή, ένα μήνυμα μεταθανάτιας ύπαρξης.

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι ο άνθρωπος συνειδητοποίησε αυτή τη δωρεά του Ιησού προς αυτόν;

Γ.Σ.: Είναι βέβαια γεγονός ότι παρατηρούμε στον κόσμο τη σκληρότητα, την αναλγησία, τον πόνο, τους πολέμους, τη φτώχια, την απανθρωπιά, την αδιαφορία για τον διπλανό μας, ενώ είναι εικόνα μας και είναι καθρέπτης του εαυτού μας, ο πλησίον μας για την εκκλησία, και όλα αυτά φαίνεται ότι δείχνουν πως η ανθρωπότητα πορεύεται μέσα στα γήινα και κτιστά όριά της. Δεν βλέπει και ίσως δεν κατανοεί αυτό το μήνυμα του Θεανθρώπου Χριστού σε πρακτικό επίπεδο για να υπάρξει ένας καλύτερος κόσμος. Είναι γεγονός ότι οι άνθρωποι με τον σύγχρονο τρόπο ζωής δεν κατανοούν το μήνυμα ιδιαίτερα της εορτής. Είναι θλιβερή η διαπίστωση. Πάντοτε βέβαια θα λέγαμε. ότι υπάρχει το μικρό λήμμα, το ευλογημένο εκείνο λήμμα, που δίνει το αλάτι και το πιπέρι στην ανθρώπινη ύπαρξη μέσα στον ρου της ιστορίας της ανθρωπότητας. Έστω και αυτοί οι λίγοι μπορούμε να πούμε ότι κάνουν τη διαφορά. Βέβαια ο πολύς λαός ίσως απορροφημένος από τη γήινη και φθαρτή του οντολογική φύση έχει προσκολληθεί σε αυτήν . Δεν αναζητά, δεν θέλει, δεν τον νοιάζει πολλές φορές ποιο είναι το μήνυμα των Χριστουγέννων. Είναι ίσως για αυτούς μια ευκαιρία για ξεφάντωμα, για ανάπαυλα, για ξεκούραση. Αλλά το μήνυμα του Χριστού είναι μήνυμα ζωής. Και είναι μήνυμα μόνιμης προσφοράς αγάπης και αθανασίας. Αυτό μπορούν να το ζήσουν , αρκεί να το αναζητήσουν.

ΠτΘ:Σήμερα τα Χριστούγεννα είναι συνδεδεμένα με τον καταναλωτισμό. Δώρα, δένδρα, φωτάκια, στολισμένες πλατείες, σπίτια, «πλούσια τα ελέη» θα έλεγε κάποιος. Αυτό είναι το μήνυμα; Και γιατί έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο;

Γ.Σ.: Είναι γεγονός ότι δεν είναι αυτό το μήνυμα και ουαί και αλλοίμονο αν οδηγούμασταν σε μία φθήνια πνευματική, όσον αφορά στο μήνυμα της εορτής. Κατ΄ αρχήν είναι ένα μήνυμα πανανθρώπινο. Δεν είναι μήνυμα που απευθύνεται σε κάποιο περιούσιο λαό, αλλά σε κάθε λαό. Περιούσιοι λαοί δεν υπάρχουν για την εκκλησία. Επίσης πρέπει να πούμε ότι ο σύγχρονος τρόπος με τον οποίο εορτάζονται τα Χριστούγεννα δείχνει μία διαστρέβλωση και έναν αποπροσανατολισμό και θα προσέθετα μάλιστα και μία άγνοια. Και εδώ πρέπει να πω, ότι ευθύνεται και η ιεραρχία μας, οι κληρικοί μας στο βαθμό που ευθύνονται, και οι θεολόγοι μας και γενικά όλοι εκείνοι που έχουν ιδιαίτερα λόγο και σκοπό να προβάλλουν αυτό το έργο και αυτό το μήνυμα της εκκλησίας. Δεν μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι τα Χριστούγεννα αναλώνονται, αρχίζουν και τελειώνουν σε κοινωνικού ή ψυχαγωγικού επιπέδου εκδηλώσεις. Τόνισα και προηγουμένως ότι είναι ένα μήνυμα πανανθρώπινο, βαθύτατα πνευματικό, βαθύτατα βιωματικό και εσωτερικό. Δεν είναι ένα αφηρημένο μήνυμα. Είναι ένα γεγονός πραγματικό που συνδέεται με το κάθε πρόσωπο, ως εικόνα θεού. Είναι ένα μήνυμα που λέει, ήρθα για εσάς έγινα ίδιος με εσάς, φόρεσα τη φθαρτή σας σάρκα ως ένδυμα πάνω μου και αυτό το ένδυμα το αποκαθάρισα, το λάμπρυνα, το δόξασα. Δεν μπορούμε σε ένα καταναλωτικό πνεύμα, σε ένα υλιστικό πνεύμα, σε ένα πνεύμα ατομικισμού και εγωισμού να εορτάζουμε τα Χριστούγεννα. Ίσα -ίσα είναι ευκαιρία να καταλύσουμε τα δεσμά και τα τείχη και του ατομικισμού και του εγωισμού και της φιλαυτίας μας. Να ανοιχτούμε, να απελευθερωθούμε από τον ίδιο μας τον εαυτό. Να προσφέρουμε και να αναλωθούμε μέσα από την εικόνα του άλλου. Για να κατανοήσουμε όντως αυτό το μήνυμα που είναι ένα δόσιμο χωρίς όρους, χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς αντάλλαγμα του Κυρίου Ιησού Χριστού προς τον άνθρωπο κατ΄ ανάλογο τρόπο πρέπει και εμείς να έχουμε ένα δόσιμο, χωρίς όρους, χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς ανταλλάγματα στον κάθε πάσχοντα συνάνθρωπο και όχι μόνο τώρα, αλλά στη διάρκεια της επίγειας ζωής μας.

ΠτΘ: Η γέννηση του Χριστού αυτές τις ημέρες γεννά πολλές συζητήσεις στις οποίες κατατίθενται ερωτήματα, πώς, γιατί αλλά και αμφιβολίες. Δύο θέσεις δηλαδή υπάρχουν στην εκκλησία μας, πιστεύεις ή δεν πιστεύεις;

Γ.Σ.: Το ερώτημά σας είναι καίριο και βέβαια δεν μπορεί να απαντηθεί στον περιορισμένο χρόνο μιας συνέντευξης. Είναι τόσο καίριο και τόσο θεολογικό που πραγματικά θα έπρεπε να μιλά κάποιος επί ώρες. Είναι όμως σημαντικό γιατί είναι πραγματικότητα. Με αυτό θέλω να πω ότι η εκκλησία στη σύγχρονη εποχή δεν μπορεί να στρουθοκαμιλίζει. Ζούμε σε μία εποχή διαποτισμένη από τα μηνύματα του ορθολογισμού, του σκεπτικισμού, της αμφιβολίας, του διαφωτισμού. Ερωτήματα και ερωτηματικά συνεχώς στροβιλίζονται κυρίως στο νου των σύγχρονων νέων ανθρώπων. Πρέπει λοιπόν η εκκλησία να έρθει και την ακατάληπτη από κάποιους διδασκαλία της, το δογματικό της λόγο, που είναι βάση και θεμέλιο της πίστεως, να τον κοινωνήσει, να τον μεταλαμπαδεύσει με καταληπτές μορφές λόγου και με παραστατικότητα, ώστε να γίνει αντιληπτό το βίωμα της πίστεως ως προσωπική υπόθεση του καθενός. Βέβαια γεννώνται ερωτήματα και αμφιβολίες για τον τρόπο της γέννησης, για τον τρόπο της σύλληψης του Θεανθρώπου, για την παρθενικότητα της Θεοτόκου. Είναι όντως μεγάλα θέματα. Είναι όμως ο βαθύτατος πυρήνας της ορθοδόξου διδασκαλίας και πίστεως μας. Είναι το αλάτι και το πιπέρι που διακρίνει τον ορθόδοξο δογματικό λόγο της διδασκαλίας της εκκλησίας από άλλα δόγματα και διδασκαλίες και από άλλα θρησκεύματα. Πρέπει να τον αποδεχθούμε υπό την έννοια ότι πρέπει να τον θεωρήσουμε ως μέσον για να γνωρίσουμε την αλήθεια και όχι σαν ένα λόγο απρόσωπο που εκφράζεται μόνον μέσα από τα χείλη των θεολόγων και των κληρικών μας. Και η Αυτοαλήθεια είναι ο Χριστός που γίνεται άνθρωπος. Βέβαια πρέπει η Εκκλησία περισσότερο να ανοιχτεί και να εξηγήσει αυτή την διδασκαλία. Να γίνει περισσότερο κατανοητή από τους σύγχρονους ανθρώπους που θέλουν με ένα μηχανικό τρόπο να τα γνωρίζουν και να πληροφορούνται όλα. Χρειάζεται λοιπόν η εκκλησία να μεταλαμπαδεύσει και να μεταφυτεύσει ως βίωμα ζωής και υπάρξεως αυτό το λόγο στους νέους ανθρώπους. Ας βιώσουμε πνευματικά τα Χριστούγεννα και όχι νοησιαρχικά. Εάν πολλές φορές αυτό μας φαίνεται δύσκολο πρέπει να καταλάβουμε ότι το μεγαλείο στην πίστη είναι το βίωμα μέσα στην ψυχή και στην καρδιά. Πολλές φορές μέσα από το μικροσκόπιο της λογικής χάνεται το μεγαλείο και το ιδιαίτερο μήνυμα της χριστιανικής διδασκαλίας. Ας ανοίξουμε λοιπόν τις πόρτες της καρδιάς να γεννηθεί μέσα μας πρώτιστα ο Χριστός και τότε με τον φωτισμό που αυτός παρέχει και προσφέρει μπορούμε και σε ένα άλλο επίπεδο να πλησιάσουμε και το δόγμα μας.

ΠτΘ; Ως Ορθόδοξοι δίνουμε ιδιαίτερη βαρύτητα στο Πάσχα, που συμβολίζει την μεταθανάτιο ζωή εν αντιθέσει με τους καθολικούς που δίνουν στα Χριστούγεννα τα οποία συμβολίζουν τη γέννηση…

Γ.Σ.: Το Πάσχα συμβολίζει την εκ νεκρών ζωή. Η γέννηση είναι δεδομένη, το μετά θάνατον ήταν πάντα αυτό που μας φοβίζει. Γεννηθήκαμε και πορευόμαστε. Αλλά μετά θάνατον τι κάνουμε; Θα σας πω ότι το ζήτημα της ζωής δεν ταυτίζεται τόσο με τη γέννηση, αλλά πώς ως υπαρξιακή οντότητα με την μετά θανάτου. Ποιο ερώτημα είναι περισσότερο κομβικό; Πώς γεννιόμαστε ή μετά θάνατον τι; Ως πρόσωπο ξεχωριστό, ιδιαίτερο, έχω μετά θάνατον ύπαρξη; Και είναι όντως καίριο ερώτημα. Δεν υποτιμούμε τα Χριστούγεννα. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι τα Χριστούγεννα είναι η «μητρόπολις των εορτών» αλλά το «Πάσχα είναι εορτή εορτών και Πανήγυρις Πανηγύρεων». Η Γέννηση του Χριστού είναι θαυμαστόν γεγονός. Αλλά αν μέναμε στην Γέννηση χωρίς τη νίκη κατά του θανάτου, μάταια τα Χριστούγεννα, μάταιη και η ενανθρώπιση του Κυρίου. Νοηματοδοτούνται τα Χριστούγεννα γιατί ακολουθεί η Ανάσταση.

ΠτΘ: Κάποιοι χαρακτηρίζουν τη Γέννηση του Χριστού ως επανάσταση αναίμακτη. Πιστεύετε ότι ισχύει κάτι τέτοιο;

Γ.Σ.: Ήταν μία αναίμακτη επανάσταση. Βέβαια χρησιμοποιούμε όρους κοινωνιολογίας και ιστορίας. Πρέπει όμως να πούμε ότι ήταν μία επανάσταση υπό την έννοια της αφύπνισης του πνεύματος και του εκπολιτισμού και της καλλιέργειας του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου. Για παράδειγμα κάποιοι χαρακτήρισαν το Χριστό ως μεγάλο κοινωνικό αναμορφωτή, ως μεγάλο κοινωνικό διδάσκαλο, ως αναίμακτο επαναστάτη. Βέβαια πριν απ’ όλα για εμάς είναι θεός και άνθρωπος, ο τέλειος Θεάνθρωπος. Η έννοια της ισότητας των δύο φύλων, η έννοια της ακτημοσύνης ή της δίκαιης διανομής ή κατανομής των αγαθών, η έννοια της ανεκτικότητας προς τον άλλο που είναι διαφορετικός, η έννοια της αυτοθυσίας για τον άλλον, η έννοια της δικαιοσύνης στον κόσμο, η έννοια αγαθού της ειρήνης και μεταξύ των ανθρώπων και μεταξύ του Θεού, ήταν και είναι για την ανθρωπότητα στοιχεία μιας ανατρεπτικής διδασκαλίας. Το αγαθό της ειρήνης μήπως δεν εκφράζεται και με το σύμβολο του σταυρού μας; Η κάθετη κεραία εκφράζει την καταλλαγή και το φίλιωμα ανάμεσα στο θεό και στους ανθρώπους και η οριζόντια την ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων. Αυτός ο σταυρός αγκαλιάζει με τις κεραίες του τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Τέλος, αυτό που θα ήθελα να μνημονεύσω είναι η υμνολογική φράση « Χριστός γεννάται δοξάσατε, Χριστός εξ ουρανών απαντήσατε, Χριστός επί γης υψώθητε» Και αυτό που με συγκινεί είναι το Τροπάριο που λέει: «Τι προσέφερε η γη; Το σπήλαιον. Τι προσέφεραν οι άγγελοι; Τους ύμνους. Τι προσέφερε ο ουρανός; Τον αστέρα. Τι προσέφεραν οι Μάγοι; Τα δώρα. Τι προσέφεραν οι ποιμένες; Την προσκύνησιν. Τι προσέφερε ο ανθρωπότητα ;Την μάνα Παναγία. Εμείς τι σου προσφέρουμε Χριστέ; Το είναι μας, την ψυχή μας και την καρδιά μας». Να γίνουμε ολόκληροι ένας νεογέννητος νηπιάσας Χριστός. Έτη πολλά και ευλογημένα

ΠτΘ:κ. Σιδηρά σας ευχαριστούμε πολύ.

Γ.Σ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.