Οι Δ.Ε.Κ.Ο. χανουν τον κοινωνικο τους χαρακτηρα

Ο νόμος για τις ΔΕΚΟ ανοίγει το δεύτερο κύμα μεταρρυθμίσεων, όπως αρέσκεται να το αποκαλεί η νέα διακυβέρνηση.

Πριν από λίγους μήνες, στο πρώτο κύμα των μεταρρυθμίσεων, οι εργαζόμενοι έζησαν στο πετσί τους την αναίρεση ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων, την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, την επέκταση του ωραρίου εργασίας, την κατάργηση, στην ουσία, των υπερωριών και γενικότερα τη δραματική μείωση του εισοδήματός τους.

Τώρα είναι μπροστά στον ισοπεδωτικό δεύτερο κύκλο μεταρρυθμίσεων και έντρομοι σκέπτονται τι έχουν να τραβήξουν, εάν ακολουθήσει και τρίτος κύκλος μεταρρυθμίσεων.

Αλήθεια, μπορεί κανείς να βρει, όσο και να ψάξει στη μέχρι τώρα εικοσάμηνη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, έστω και ένα μέτρο που να έχει πάρει υπέρ των εργαζομένων; Κανένα.

Αυτή η πολιτική επιλογή ασφαλώς δεν είναι τυχαία. Συνιστά ιδεολογικά μια ολόκληρη σχολή, η οποία, θεοποιώντας το κέρδος και την ιδιωτική πρωτοβουλία, αντιμετωπίζει τον εργαζόμενο ως ένα απλό γρανάζι του συστήματος, ως ένα οικονομικό μέγεθος μόνο. Γι’ αυτό απαξιώνει την εργασία και τους εργαζόμενους, γι’ αυτό υποβαθμίζει και το κράτος πρόνοιας και κοινωνικής προστασίας

Είναι σχολή που πιστοποιείται στην πολιτική μας ιστορία ως «σχολή Αλογοσκούφη», ο οποίος μόνο στα λόγια κόπτεται για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα ως παιδιά ενός κατώτερου θεού. Γιατί, ενώ θα περιμέναμε να νοιώσουμε την αγωνία και τις προσπάθειες της κυβέρνησης της ΝΔ να τους μετατρέψει σε παιδιά ενός ανώτερου θεού, εκείνο που διαπιστώνουμε είναι ότι η φιλοδοξία της εξαντλείται στο να κάνει και όλους τους άλλους παιδιά ενός κατώτερου θεού. Φαίνεται σαν να έχει αναλάβει εργολαβικά να κατεδαφίσει όλες τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Το σχέδιο είναι καλά οργανωμένο. Ενοχοποιούνται οι εργαζόμενοι για τα οικονομικά αδιέξοδα και τα όποια αναπτυξιακά προβλήματα, εν προκειμένω ο ευρύτερος δημόσιος τομέας, ο οποίος δέχεται απαξιωτική κριτική, ώστε να προετοιμαστεί η κοινή γνώμη να δεχθεί τη συρρίκνωση ή και την κατάργησή του. Οργανώνεται διάσπαση των εργαζομένων με το διαχωρισμό τους σε προνομιούχους και μη, και το χειρότερο ακόμα, σε απασχολούμενους και άνεργους.

Με τις ρυθμίσεις του νόμου επέρχονται σαρωτικές αλλαγές που ανατρέπουν τις δομές, τη φυσιογνωμία αλλά και τους σκοπούς της ύπαρξης και της λειτουργίας των ΔΕΚΟ.

– Καταργείται στην ουσία ο δημόσιος χαρακτήρας τους.

– Οι ΔΕΚΟ στην ουσία παύουν να είναι οργανισμοί κοινής ωφέλειας. Τα περίφημα «ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια» δεν σημαίνουν τίποτα άλλο παρά μεταφορά του κόστους λειτουργίας τους στους πολίτες-χρήστες των υπηρεσιών τους.

– Με πρόσχημα τη δήθεν «εξυγίανση» των επιχειρήσεων αυτών, μεθοδεύεται η εκχώρησή τους στον ιδιωτικό τομέα.

– Το δημόσιο και το γενικότερο κοινωνικό συμφέρον από τη λειτουργία των ΔΕΚΟ δέχεται μεγάλο χτύπημα. Δημόσια περιουσία τεράστιας αξίας εκποιείται, στην ουσία, για χάρη των μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων, που εποφθαλμιούν τα μεγάλα κέρδη από την ιδιωτικοποίηση των ΔΕΚΟ.

– Στο όνομα των περιβόητων «διαρθρωτικών αλλαγών» αποδυναμώνεται ουσιαστικά ο δημόσιος κοινωνικός έλεγχος και η εποπτεία του κράτους στη λειτουργία των ΔΕΚΟ. Οι αρμοδιότητες αυτές υποβαθμίζονται σε επίπεδο διϋπουργικής επιτροπής και σε παράλληλη δημιουργία ειδικής γραμματείας στο Υπουργείο Οικονομίας.

– Παρακάμπτονται με διάφορες προφάσεις και τεχνάσματα οι αρμοδιότητες του ΑΣΕΠ ως προς τις προσλήψεις προσωπικού, για να ξαναγυρίσουμε μεγάλο κομμάτι του ευρύτερου δημόσιου τομέα στο γνωστό παλαιοκομματικό σύστημα των πελατειακών σχέσεων και του βολέματος των «ημετέρων».

Εκεί όμως που οι περιβόητες «τομές» και «μεταρρυθμίσεις» ανατρέπουν τα πάντα είναι ο τομέας των εργασιακών σχέσεων στις ΔΕΚΟ. Καταργώντας κάθε έννοια των κεκτημένων, παραβιάζοντας κατάφωρα το Σύνταγμα και αγνοώντας όλες τις διεθνείς συμβάσεις που κατοχυρώνουν τα δικαιώματα των εργαζομένων, η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αποκαλύπτει το πρόσωπο ενός άγριου νεοφιλελευθερισμού:

• Γιατί διαχωρίζει και κατηγοριοποιεί τους εργαζόμενους σε παλιούς και νέους, καταστρατηγώντας κάθε έννοια ισότητας ως προς τις αμοιβές, τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα για ίσης αξίας παρεχόμενη εργασία.

• Γιατί καταργεί τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τις συλλογικές συμβάσεις για τους νεοπροσλαμβανόμενους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ. Με αυτόν τον τρόπο εξατομικεύει την εργασία, απομονώνει τον εργαζόμενο και στην ουσία επιδιώκει να κτυπήσει στον πυρήνα του το συνδικαλιστικό κίνημα και τη δράση του.

• Γιατί στο όνομα της δήθεν «εξυγίανσης» «ζημιογόνων» Δημόσιων Επιχειρήσεων θεσμοθετείται πλέον επίσημα η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων για το σύνολο των εργασιακών σχέσεων.

Η Νέα Δημοκρατία είναι πλέον γυμνή μπροστά στην ιστορική πραγματικότητα. Οι μάσκες έπεσαν. Οι υποκριτικές προεκλογικές διακηρύξεις περί «μεσαίου χώρου», περί «κράτους δικαίου», περί πολιτικών για κοινωνική σύγκλιση και συνοχή έχουν πλέον ξεσκεπαστεί.

Η Νέα Δημοκρατία δεν έχει κανένα σχέδιο και καμιά στρατηγική πρόταση για τις δημόσιες επιχειρήσεις όπως είναι η ΔΕΗ, ο ΟΣΕ, ο ΟΤΕ, η ΕΥΔΑΠ κ.λπ.

Επανέρχεται ως εκ τούτου στις ιδεολογικές της ρίζες του σκληρού νεοφιλελευθερισμού, εκποιεί τη δημόσια περιουσία και με προπαγανδιστικά επιχειρήματα σε βάρος των εργαζομένων υπονομεύει και διαλύει τις εργασιακές σχέσεις.

Με το νόμο αυτό, μαζί και με το άρθρο 14, η ΝΔ θα μείνει στην ιστορία ως η πολιτική παράταξη που το μόνο που ξέρει να υπηρετεί είναι η οικονομική ολιγαρχία και τα μεγάλα συμφέροντα, σε βάρος των απλών ανθρώπων του μόχθου και της εργασίας, από τους οποίους πολύ σύντομα θα έχει την ανάλογη απάντηση.

Ομιλία της Βουλευτού

κ. Χ. Μανωλιά

στην Ολομέλεια της Βουλής

κατά την ψήφιση του νομοσχεδίου για τις ΔΕΚΟ

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.