Περισσοτερα δικαιωματα στα ατομα με αναπηρια

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι έχουν γίνει βήματα όσον αφορά στην επίλυση των προβλημάτων των ατόμων με αναπηρία;

Ν.Σ.: Υπάρχουν προβλήματα, φυσικά όμως δεν είναι στο ίδιο μέγεθος που ήταν παλιά. Συγκεκριμένα στο νομό μας από την πλευρά του κόσμου υπάρχει μία τελείως διαφορετική αντιμετώπιση από αυτήν που αντιμετώπιζες πριν είκοσι χρόνια, όταν εγώ γύρισα από τη Γερμανία. Κάποτε τα άτομα με αναπηρίες τα λυπόντουσαν, δεν μπορούσαν να σπουδάσουν εύκολα, ζούσαν τελείως στο περιθώριο. Τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα. Βέβαια χρειάζονται πολλά να γίνουν, σε πολλούς τομείς, αλλά πιστεύω ότι ειδικά στο νομό μας είμαστε σε πολύ καλό δρόμο.

ΠτΘ: Τι πιστεύετε ότι θα πρέπει να γίνει ακόμα;

Ν.Σ.: Να δοθούν περισσότερα δικαιώματα σ’ αυτά τα άτομα. Να μπορούν να βγουν τελείως απελευθερωμένα στο χώρο της διασκέδασης, της δουλειάς, αλλά και σε επίπεδο μόρφωσης. Κάποια σημαντικά βήματα έγιναν αλλά δεν έγιναν όλα.

Πιστεύω ότι όλα εξαρτώνται από την παιδεία του άλλου. Πρέπει να αλλάξει η νοοτροπία μας, αλλά και αυτό είναι θέμα παιδείας, το πώς θα δει από μικρός ο άλλος αυτά τα άτομα. Στην Ευρώπη που έζησα πολλά χρόνια, σε αντιμετωπίζουν σαν να μην έχεις προβλήματα, είσαι ίσος με τον άλλο. Έχεις τα δικαιώματά σου, έχεις και τις υποχρεώσεις σου.

ΠτΘ: Το κράτος στέκεται δίπλα σας;

Ν.Σ.: Το κράτος στέκεται δίπλα μας, αλλά και εμείς, ο καθένας ξεχωριστά, πρέπει να κάνουμε κάτι. Και οι φορείς είναι δίπλα μας, δεν κοιτάνε κομματικά. Όλοι οι φορείς, Δήμαρχος, Νομάρχες, βουλευτές, ό,τι και να χρειάστηκε ο σύλλογος ήταν δίπλα.

Το κράτος ό,τι μπορεί κάνει. Είμαστε πίσω σε σχέση με την Ευρώπη, γίνονται κάποια βήματα. Από κει και πέρα ο καθένας μόνος του πρέπει να κάνει κάτι.

ΠτΘ: Εννοείτε ότι και εσείς οι ίδιοι πρέπει να οργανωθείτε περισσότερο;

Ν.Σ.: Βεβαίως, γιατί μερικοί που έχουν κάποιο πρόβλημα, ή κάποια αναπηρία κλείνονται στον εαυτό τους, και αναρωτιούνται γιατί να πάθουν κάτι και γιατί δεν είναι σαν τους άλλους. Σίγουρα κι εμείς πρέπει να βγούμε από το καβούκι μας. Πιστεύω ότι στο νομό μας, από τότε που δημιουργήθηκε ο σύλλογος «Περπατώ», μέσα σ’ αυτά τα τρία χρόνια έγιναν πάρα πολλά βήματα. Βλέπουμε άτομα που δεν τα βλέπαμε στην Κομοτηνή να βγαίνουν έξω. Μου έκανε εντύπωση η χαρά που νιώθουν αυτά τα άτομα, μόνο που βγαίνουν για έναν καφέ κάθε Πέμπτη,- γιατί το έχουμε οργανώσει έτσι, και κάθε Πέμπτη απόγευμα μαζευόμαστε και πηγαίνουμε για καφέ έξω. Αυτό είναι πολύ σημαντικό βήμα, γιατί υπήρχαν άτομα που δεν έβγαιναν από το σπίτι. Έτσι αλλάζει και η νοοτροπία σιγά-σιγά ακόμη και των γονιών τους.

ΠτΘ: Παλαιότερα υπήρχε η νοοτροπία ότι το παιδί με αναπηρία αποτελούσε στίγμα για την οικογένεια. Ίσως ακόμη και σήμερα να υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις…

Ν.Σ.: Βέβαια. Φανταστείτε όταν πρωτοήρθα ήμουν ο μοναδικός που πήγαινα στο γυμνάσιο. Ή όταν πήγα στο πανεπιστήμιο, πόσοι σπούδαζαν; Στο νομό, δεν μιλάω για όλη την Ελλάδα, ήμουν ο μοναδικός. Τώρα σιγά-σιγά βλέπουμε ότι κι άλλα άτομα σπουδάζουν. Από την άλλη και το ίδιο το κράτος δίνει την ποσόστωση του 3% που πριν σε εμάς δεν υπήρχε. Βγαίνουν πολλοί και κρατάνε σημαία. Δεν μπορούσα να το διανοηθώ αυτό πριν δέκα χρόνια να κρατάω τη σημαία. Για έναν «κανονικό» άνθρωπο μπορεί να μην είναι τίποτα, αλλά για ένα άτομο με ειδικές ανάγκες το να του δώσεις τη σημαία ή να του δώσεις να κάνει κάτι, είναι πάρα πολύ σημαντικό.

ΠτΘ: Μεγαλώσατε στη Γερμανία όπου, όπως είπατε όλοι οι άνθρωποι θεωρούνται ίσοι. Αν μεγαλώνατε εδώ η εξέλιξή σας πιστεύετε ότι θα ήταν διαφορετική;

Ν.Σ.: Ναι, το πιστεύω. Κατ’ αρχήν ζώντας στη Γερμανία οι γονείς μου η νοοτροπία τους ήταν διαφορετική. Αν δεν μεγάλωνα στη Γερμανία σήμερα θα είχα ανοίξει περίπτερο. Κάποτε η μάνα μου μού το έλεγε αυτό. Σήμερα έχω καταφέρει πολλά στη ζωή μου και με τη θέλησή μου, αλλά και με την παρότρυνση διαφόρων ανθρώπων. Και στο γυμνάσιο πήγα, και στο πανεπιστήμιο, είμαι αυτός που είμαι τώρα και μάλιστα ζω μόνος μου. Και πιστεύω ότι αυτό μπορεί να το κάνει ο καθένας ,δεν είναι δύσκολο. Δεν έκανα κάτι το ιδιαίτερο. Ό,τι έχω εγώ, έχετε κι εσείς, ο καθένας το έχει, αρκεί να το ψάξει. Δηλαδή εγώ δεν νομίζω ότι έκανα κάτι ιδιαίτερο. Δεν είμαι κάτι το ιδιαίτερο. Είμαι τελείως φυσιολογικός. Απλά έχω ένα πρόβλημα. Σίγουρα γεννήθηκα και σε συνθήκες πολύ δύσκολες, αλλά πιστεύω ότι τώρα είναι πολύ πιο εύκολα τα πράγματα, όχι τέλεια, αλλά πολύ πιο εύκολα. Και μπορούν αυτά τα παιδιά σιγά-σιγά να ενταχθούν στο κοινωνικό σύνολο.

ΠτΘ: Πρόσφατα στο σύλλογο είχατε εκλογές…

Ν.Σ.: Εξελέξαμε νέο Δ.Σ. που είναι για άλλη μια τριετία. Θεωρώ ευτύχημα το γεγονός ότι στο νέο Δ.Σ. μπήκαν και καινούργια άτομα. Ο πρόεδρός μας ο Αλέξης Ταξιλδάρης είναι δυνατό άτομο, γιατί ήταν άτομο φυσιολογικό, δεν γεννήθηκε με πρόβλημα. Πιστεύω ότι για ένα άτομο που είναι φυσιολογικό και αντιμετωπίζει μία τέτοια κατάσταση η προσαρμογή είναι πιο δύσκολη. Και όμως ο Αλέξης σήμερα είναι παραολυμπιονίκης, γεγονός σημαντικό. Του αξίζουν συγχαρητήρια.

Σήμερα ο σύλλογος έχει περίπου σαράντα μέλη. Θεωρώ ότι είναι σημαντική η παρουσία και των μουσουλμάνων μελών. Ο σύλλογος γίνεται καλύτερος κάθε ημέρα που περνά. Και μόνο η ύπαρξή του είναι αρκετή.

ΠτΘ: Τι σημαίνει για σας η μέρα των ατόμων με αναπηρία;

Ν.Σ.: Η μέρα είναι σημαντική, αν κι εμείς δεν τη θεωρούμε γιορτή. Για μας είναι μια απλή μέρα. Δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο και για αυτό δεν διοργανώσαμε σαν σύλλογος κάτι. Προετοιμάζουμε βέβαια εντός των ημερών κάποιες εκδηλώσεις και θεωρώ σημαντικό βήμα την κατασκευή χειροτεχνιών και χριστουγεννιάτικων καρτών κατά την διάρκεια της παρουσίας τους στα γραφεία του συλλόγου με τη βοήθεια της κοινωνικού λειτουργού και των εθελοντών του συλλόγου

Να πω όμως ότι οι ημέρες που είναι αφιερωμένες παγκοσμίως σε κάποιο θέμα το φέρνουν στην επικαιρότητα μόνο για μία ημέρα. Τις υπόλοιπες όμως ημέρες ξεχνιέται. Για αυτό όσο μπορεί ο καθένας να προσφέρει εθελοντικά, όχι μόνο οικονομικά, να μας δώσει μια ιδέα, να μας βοηθήσει είναι σημαντικό. Και γι’ αυτό κι εμείς δεν κάνουμε κάποια γιορτή, κάτι το ιδιαίτερο.

ΠτΘ: κ. Σαπρανίδη σας ευχαριστώ πολύ.

Ν.Σ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.