Ο Stevie Wonder της Κομοτηνης…

Ε

ίναι 29 ετών και ονομάζεται Παναγιώτης Καφατζούνης , οι άνθρωποι που τον γνωρίζουν τον αποκαλούν χαϊδευτικά: «Steve Wonder» της Κομοτηνής. Ο Παναγιώτης πάσχει από ελαφρά νοητική υστέρηση και είναι εκ γενετής τυφλός. Όλη του η ζωή κύλησε στους θαλάμους Ιδρυμάτων Χρόνιων Παθήσεων της χώρας. Μακριά από οικογένεια, γονείς, θαλπωρή και αγάπη ο Παναγιώτης στη ζωή του δεν γνώρισε παρά τον πόνο, την εγκατάλειψη και τη μοναξιά. Μοναδική συντροφιά η μουσική, οι νότες, οι φωνές των τραγουδιστών. «Ο Παναγιώτης διδάσκει εμάς κι όχι εμείς εκείνον» δηλώνει ο δάσκαλός του, κ. Παναγιώτης Γκούβερης, ο οποίος τον γνώρισε πριν εννέα μήνες και από τότε είναι αχώριστοι. Ο 29χρονος Παναγιώτης Καφατζούνης, τρόφιμος του Ιδρύματος Χρόνιων Παθήσεων Κομοτηνής αφήνει πίσω του τους θαλάμους του Ιδρύματος και βρίσκεται με την καρδιά του να χτυπά από ανυπομονησία κοντά στους αγαπημένους του φίλους, την Δήμητρα και τον Βαλάντη, που τόσο ξαφνικά μπήκαν στην ζωή του. Εννέα χρόνια στο Ίδρυμα Χρονίων Παθήσεων της Κομοτηνής η μοναξιά του ήταν μεγάλη, αλλά ο Παναγιώτης έβρισκε διεξόδους στο τραγούδι. Η φωνή του μαγεύει όσους τον ακούν και εκείνος δεν χαλά κανένα χατίρι, αντιθέτως φροντίζει να ερμηνεύει και τις τελευταίες επιτυχίες του ελληνικού πενταγράμμου για να ικανοποιήσει και τα πιο απαιτητικά γούστα.

«Μ΄ αρέσει να τραγουδώ» δηλώνει απλά και ζητά να του προμηθεύσουν ακουστικά, ώστε να μπορεί να ακούει τους αγαπημένους του ερμηνευτές χωρίς να ενοχλεί τους τροφίμους του Ιδρύματος και το προσωπικό. «Ο Παναγιώτης Καφατζούνης είναι η αδυναμία μας, «ραδιόφωνο» σωστό που πάντα μας συντροφεύει με τα τραγούδια του» δηλώνουν οι εργαζόμενοι στο χώρο. Ο Παναγιώτης Καφατζούνης τώρα ανεβαίνει στη σκηνή και παίρνει μέρος στα πρώτα ρεσιτάλ κιθάρας με το δάσκαλο του. Χωρίς να βλέπει τον Ήλιο, το πρωινό και το Καλοκαίρι τα περιγράφει με τα τραγούδια του, συγκρατεί το χειροκρότημα του κοινού και παίρνει κουράγιο για να συνεχίσει. «Το τραγούδι δημιουργεί εικόνες στο μυαλό μου» δηλώνει ο ίδιος κι ας μην έχει ποτέ αντικρίσει το φως του κόσμου. Θα προτιμούσε να είχε, όπως τα άλλα παιδιά, μια δική του οικογένεια, ένα σπίτι κανονικό, αλλά και τώρα όμως δεν παραπονιέται. Ξέρει ότι γύρω του υπάρχουν άνθρωποι που τον αγαπούν και τον στηρίζουν. «Ο Παναγιώτης και μια καλησπέρα να του πει κάποιος θα τη θυμάται για τις επόμενες τρεις μέρες, θα παίρνει κουράγιο και θα εξακολουθεί να είναι το ίδιο ευγενικός και καλοσυνάτος με τους ανθρώπους. Όταν του δίνεται ό,τι του έχει λείψει όλα αυτά τα χρόνια, έστω και στο ελάχιστο, το εκτιμά» δηλώνουν οι άνθρωποι που τον ξέρουν. Τα μελλοντικά του όνειρα έχουν μουσικά χρώματα… «ίσως η κυκλοφορία ενός δίσκου» λέει δειλά και προσθέτει με δισταγμό «και η απόκτηση μιας μηχανής για τυφλούς για να συνεχίσω να γράφω και να διαβάζω».

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.