«Πισω απο τις διοικουσες των ποδοσφαιρικων σωματειων ειναι οι «κακες παρεες»»

Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου «Ποδόσφαιρο – μια θρησκεία χωρίς απίστους» που πραγματοποιήθηκε χθες το βράδυ στην αίθουσα εκδηλώσεων του Εργατικού Κέντρου Κομοτηνής ο συγγραφέας (ένας από τους δύο) δημοσιογράφος Νίκος Μπογιόπουλος και ο Γεράσιμος Αραβανής, μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ συζήτησαν με δημοσιογράφους για το ρόλο που θα έπρεπε να διαδραματίζει ο αθλητισμός στη ζωή των νέων ανθρώπων ως ένα κομμάτι του ελεύθερου χρόνου τους, όπως και το πόσο σημαντικό είναι το πιο λαοφιλές και λαϊκό άθλημα στον κόσμο, το ποδόσφαιρο, να κρατηθεί κατά το δυνατόν έξω από τα επιχειρηματικά συμφέροντα που έχουν απλώσει τα πλοκάμια τους σε όλους τους τομείς της οικονομίας.

Τονίστηκε ότι η εμπορευματοποίηση του αθλητισμού είναι εις βάρος της νεολαίας και για ν’ αντιμετωπιστεί αυτό το φαινόμενο χρειάζονται πόροι και υποδομές από την πολιτεία. Ο κ. Μπογιόπουλος είπε χαρακτηριστικά ότι πίσω από τις διοικούσες των ποδοσφαιρικών σωματείων είναι οι «κακές παρέες» του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Ο κ. Αραβανής λίγο πριν την εκδήλωση της Κομοτηνής και μια μέρα μετά από την αντίστοιχη που έγινε στην Καβάλα μετέφερε: «Το κόμμα μας τον τελευταίο καιρό αναπτύσσει μία σημαντική δραστηριότητα σχετικά με τα προβλήματα της ελληνικής νεολαίας που είναι πάρα πολύ μεγάλα. Ολοκληρώθηκε αυτή η δραστηριότητα με πανελλαδική συνδιάσκεψη του κόμματος που μελέτησε τα προβλήματα της νεολαίας και χάραξε κατεύθυνση και δραστηριότητες για τη δράση του κόμματος, αλλά κύρια για δράση της νεολαίας».

Εξήγησε ότι το μεγάλο θέμα που απασχολεί τους νέους σήμερα και το λαό είναι ο ελεύθερος χρόνος και πώς αξιοποιείται. «Ο χρόνος μετά από την εργασία, κατά τις σπουδές ή και μετά από τις σπουδές. Αν υπάρχει, πόσος χρόνος είναι αυτός, πώς αξιοποιείται, τι δυνατότητες έχει η νεολαία να τον αξιοποιήσει, πώς η νεολαία μορφώνεται, πώς αθλείται, πώς διασκεδάζει, πώς αναπτύσσει πολιτιστικές δραστηριότητες. Όλα αυτά έχουν πολύ μεγάλη σημασία στο πως διαμορφώνει το χαρακτήρα, τη συμπεριφορά, τη συνείδησή της. Από αυτή την άποψη τα θέματα του αθλητισμού με τα οποία σ’ αυτή την περιοδεία μας στην Καβάλα και στην Κομοτηνή ασχολούμαστε, έχουν πάρα πολύ μεγάλη σημασία. Ο αθλητισμός και το ποδόσφαιρο ιδιαίτερα είναι μια δραστηριότητα που σχετίζεται με την υγεία του κόσμου και της νεολαίας ειδικότερα, την καλή φυσική κατάσταση, σχετίζεται όμως και με τον τρόπο που διαπαιδαγωγείται, τα μηνύματα, τις αξίες που προσλαμβάνει, άρα το χαρακτήρα και τη συνείδηση που διαμορφώνει.

Δυστυχώς ο αθλητισμός στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, ακολουθώντας τις πιο προηγμένες καπιταλιστικές χώρες, εμπορευματοποιείται βαθιά. Μπήκαν οι μεγάλες εταιρείες, γίνανε οι μεγάλες αθλητικές δραστηριότητες και οι μεγάλοι σύλλογοι, ποδοσφαιρικοί και άλλοι, τμήματα της ιδιοκτησίας δέκα, δώδεκα, δεκαπέντε μεγάλων πολυκλαδικών ομίλων και αυτό έχει πολλαπλά αποτελέσματα. Το πρώτο είναι ότι στην ουσία ο ερασιτεχνικός αθλητισμός και το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο καταρρέει, δεν χρηματοδοτείται, δεν εκσυγχρονίζεται και δεν επεκτείνεται η υποδομή του, λιγότερος κόσμος πάει στα γήπεδα και στα στάδια. Χθες το βράδυ μας έλεγαν στην Καβάλα ότι το εθνικό στάδιο της Καβάλας παλαιότερα έσφυζε από ζωή, κι αυτή τη στιγμή ερημώνει, γιατί κι οι μαθητές έχουν πάρα πολλά προβλήματα. Από το σχολείο στο φροντιστήριο δεν προλαβαίνει ο μαθητής να πάρει ανάσα.

Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά: ο εμπορευματοποιημένος αθλητισμός δεν είναι πηγή των μηνυμάτων εκείνων που έχει ανάγκη η νεολαία. Δεν διδάσκει, δηλαδή, την αλληλεγγύη, τον συναγωνισμό, την άμυλα, τη συλλογικότητα, διδάσκει τον ακραίο ανταγωνισμό, τον ακραίο ατομισμό, με αποτέλεσμα τα παραδείγματα που παίρνει η νεολαία από εκεί είναι πάρα πολύ άσχημα».

Μειώνονται

οι κρατικοί πόροι

για τον αθλητισμό

Ο κόσμος επισημαίνει την πολύ μεγάλη ανάγκη να παρθούν πρωτοβουλίες για να αντιμετωπισθεί αυτή η κατάσταση, ανέφερε ο κ. Αραβανής. «Εμείς σ’ αυτό τον τομέα λέμε τα εξής: όσο περισσότερο εμπορευματοποιείται ο αθλητισμός και ο ελεύθερος χρόνος, τόσο θα προβαίνει σε βάρος των εργαζομένων και της νεολαίας μας. Δεν υπάρχει περίπτωση να είναι βαθιά εμπορευματοποιημένος ο αθλητισμός και να έχει η νεολαία το δικαίωμά της στην άθληση και να το ασκεί ολοκληρωμένα. Λέμε ότι πρέπει η νεολαία μας, οι φορείς, ο λαός ολόκληρος να διεκδικήσει πόρους για άθληση σε όλους τους τομείς, πρωτίστως στα σχολεία με την ανάπτυξη του σχολικού αθλητισμού που πρέπει να δοθούν όλα εκείνα τα μέσα που χρειάζονται. Στη γειτονιά, στη συνοικία όπου πρέπει να παίξουν ένα ρόλο οι δήμοι με τον «αθλητισμό για όλους», στα πλαίσια των επιχειρήσεων και των κλάδων, δηλαδή στα πλαίσια της εργασίας, να αναληφθούν επίσης πρωτοβουλίες στα πανεπιστήμια, στα ΤΕΙ και φυσικά στο επίπεδο των ερασιτεχνικών σωματείων και όλων των υπόλοιπων δραστηριοτήτων. Αυτό όμως προϋποθέτει πόρους. Το κράτος πρέπει να χορηγήσει πόρους. Να διαμορφώσει υποδομές. Ο καινούργιος προϋπολογισμός που κατατέθηκε προχθές μειώνει τους πόρους για τον αθλητισμό ακόμη περισσότερο, τους ελάχιστους τους πενιχρούς που έδιναν. Και βρισκόμαστε μπροστά στο εξής φαινόμενο: να θέλουν γήπεδο οι μεγάλοι σύλλογοι και να παίρνουν ό,τι θέλουν εν μία νυκτί, οικόπεδα, πόρους, κλπ, και σύλλογοι όπου αθλούνται πενήντα, εκατό και διακόσια παιδιά να παίρνουν π.χ. 1.000 ευρώ για μια χρονιά, όταν το κόστος λειτουργίας ενός συλλόγου είναι 60.000 ευρώ, 50.000 ευρώ, 70.000 ευρώ. Δεν μπορεί μ’ αυτά τα δεδομένα να υπάρξει ανάπτυξη του ερασιτεχνικού αθλητισμού».

Ο κ. Αραβανής είπε τέλος ότι «οι μεγάλοι επιχειρηματίες δεν έχουν και δεν πρέπει να έχουν κανένα ρόλο στα θέματα άθλησης και ιδιοκτησίας των μεγάλων ιστορικών ομάδων και των μεγάλων ιστορικών συλλόγων της χώρας μας».

Φαραωνικές

εγκαταστάσεις…

Ο κ. Μογιόπουλος με την εις άτοπον απαγωγή περιέγραψε τον αθλητισμό στην Ελλάδα. «Αθλητισμός δεν είναι οι φαραωνικές εγκαταστάσεις για την Ολυμπιάδα οι οποίες θα πληρώνονται από τον ελληνικό λαό για τα επόμενα εκατό χρόνια χωρίς αυτός ο λαός να έχει τη δυνατότητα πρόσβασης σ’ αυτές τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις. Η πραγματική εικόνα του αθλητισμού στην Ελλάδα είναι το γεγονός ότι στο δήμο της Αθήνας υπάρχουν όλα κι όλα δύο γήπεδα για να καλύψουν τις ανάγκες άθλησης των νέων, ειδικά στον τομέα του ποδοσφαίρου. Η εικόνα του αθλητισμού στη χώρα μας είναι συνώνυμη με το γεγονός ότι στον προϋπολογισμό της χώρας δίνονται τόσα χρήματα για τον αθλητισμό στη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, όσα τα χρήματα που έδωσε πριν από δύο χρόνια μία ομάδα, η Ρεάλ για να αγοράσει έναν ποδοσφαιριστή, τον Μπέκαμ. Ο αθλητισμός στη χώρα μας χρηματοδοτείται με το ίδιο ποσό που μία ποδοσφαιρική ομάδα δαπάνησε στο εξωτερικό για να αγοράσει έναν παίκτη. Ο αθλητισμός στη χώρα μας είναι συνώνυμος σε πολύ μεγάλο βαθμό εκείνων οι οποίοι ελέγχουν όχι μόνο τις ποδοσφαιρικές ομάδες, όχι μόνο το χώρο του αθλητισμού στο μπάσκετ, στο βόλεϊ κλπ, οι οποίοι είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ελέγχουν σε μεγαλύτερο ή σε μικρότερο βαθμό όλες τις δραστηριότητες τις παραγωγικές και μη σ’ αυτό τον τόπο. Αν δείτε πίσω από τις διοικήσεις των ποδοσφαιρικών σωματείων είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ελέγχουν στην Ελλάδα τα πετρέλαια, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ελέγχουν τις τηλεπικοινωνίες, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ελέγχουν τις τράπεζες, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που στο μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό ελέγχουν τελικά την ίδια τη ζωή του ελληνικού λαού. Παλιά υπήρχε το πρότυπο στην ελληνική οικογένεια που έλεγε στο παιδί να ασχοληθεί με τον αθλητισμό για να ξεφύγει από τις κακές παρέες. Αν ρίξετε μια ματιά σήμερα στο ποιοι διοικούν το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι άνθρωποι οι οποίοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας με χαριτωμένα μαφιόζικα προσωνύμια, είναι άνθρωποι οι οποίοι είναι υπόδικοι για ναρκωτικά, είναι άνθρωποι οι οποίοι μάλλον δε θα ήθελε κανείς γονιός να κάνουν παρέα μαζί τους τα παιδιά του».

Ο κ. Μπογιόπουλος σχολίασε χαρακτηριστικά ότι το ποδόσφαιρο είναι πραγματικά θρησκεία. «Είναι το λαοφιλέστερο και το δημοφιλέστερο άθλημα, είναι το δημοκρατικότερο άθλημα, είναι ένα άθλημα το οποίο παίζεται και θα παίζεται πάντα από τα φτωχόπαιδα. Αυτή η θρησκεία όμως δεν έχει για θεό της τον πρόεδρο της εκάστοτε ποδοσφαιρικής ανώνυμης εταιρείας. Είναι προφανές ότι η κοινωνία δε θα αλλάξει μέσα από το ποδόσφαιρο. Σε ό,τι αφορά τη συμβολή τη δική μας μέσα από αυτό το βιβλίο φιλοδοξούμε να σκεφτούν όσο γίνεται περισσότεροι την ανάγκη να αλλάξει η κοινωνία και μέσα σ’ αυτή την άλλη κοινωνία να παίζεται και εκείνο το ποδόσφαιρο που θα είναι τόσο αγνό και τόσο αθώο, όσο τα μάτια ενός μικρού παιδιού όταν παίρνει μια μπάλα στα χέρια ή στα πόδια του».

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.