Υποθεση ενδυσης… και οχι μονο!

Νέες τάσεις για το φθινόπωρο και το χειμώνα ξεπροβάλλουν μέσα από τις σελίδες του νέου τεύχους του Style in life. Ανανέωση και αναζωογόνηση με μια βόλτα στις πασαρέλες και τις επιταγές της νέας μόδας, και όχι μόνο, μια και από το παρόν τεύχος δεν θα ωφεληθεί μόνο η… ντουλάπα μας, αλλά και η τάσεις στην ψυχαγωγία μας και την ανάγνωση.

Με ολοκληρωμένες ενδυματολογικές προτάσεις για το παιδί, τη γυναίκα και τον άνδρα από τη νέα κολεξιόν της United Colors of Benetton, Sisley και Killer Loop και του καταστήματος Mateossian το νέο Style in life είναι εδώ!

Για του λόγου το αληθές, στο τωρινό Style in life φιλοξενείται και μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του υφυπουργού Εξωτερικών Ευριπίδη Στυλιανίδη, περί πολιτικής, αλλά και στυλ!

Απολαύστε τα!

Α.Χ.

SL: Κύριε υφυπουργέ, τα σχόλια που αφορούν στην πολιτική σας παρουσία τα περισσότερα εστιάζουν στο πορτραίτο ενός φερέλπιδος και προσοντούχου πολιτικού, και «καλού παιδιού» κοντά στ’ άλλα… Το τελευταίο σχόλιο είναι «φρέσκο» και προέρχεται από την αρθρογραφία για τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Σ’ όλη αυτή τη θετική εικόνα δεν παίζει ρόλο όμως, καθόλου η εμφάνιση ή παίζει; Θα θυμάστε φανταζόμαστε τα σχολιάκια τα σχετικά με τα Γκωτιέ και τα Αρμάνι της νυν αντιπολιτεύσεως…

Ευριπίδης Στυλιανίδης: Η άποψή μου είναι ότι σαφώς η εικόνα παίζει ρόλο στην πολιτική αλλά πρέπει να συνδυάζεται με την ουσία διότι η εικόνα διαρκεί λίγο, είναι η πρώτη εντύπωση. Στη συνέχεια, τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος και, βεβαίως, για μερικές κατηγορίες πολιτικών δεν έχει σημασία ο τρόπος, για τη δική μου αντίληψη όμως σημασία δεν έχει μόνον ο στόχος, αλλά έχει και ο τρόπος που τον επιδιώκεις. Επομένως, ένας πολιτικός ο οποίος θέλει να είναι βιώσιμος αλλά και εξελίξιμος, πρέπει να είναι την ίδια στιγμή ελκυστικός ως παρουσία, να εμπνέει εμπιστοσύνη στους ανθρώπους που τον περιβάλουν αλλά, στο τέλος, να καταγράφει και αποτελέσματα. Θεωρώ ότι ο αρμονικός συνδυασμός είναι το ιδανικότερο.

SL: Αρμονικός συνδυασμός της προσωπικότητας του πολιτικού με την εικόνα του. Για να είναι και η δεύτερη επιτυχημένη, αρκετοί είναι οι πολιτικοί που συμβουλεύονται, ακόμη και για την εξωτερική τους εμφάνιση, τους επικοινωνιολόγους, ακολουθώντας με ακρίβεια τις «συνταγές» τους… Εσείς για την εμφάνισή σας αποφασίζετε μόνος σας;

Ε.Σ.: Η βασική επικοινωνιακή συμβουλή που, από την πρώτη στιγμή που μπήκα στην πολιτική, ακολουθώ είναι «να είμαι ο εαυτός μου», γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος όχι μόνο να πείσεις αλλά και να εμπνεύσεις τον άλλο και να κερδίσεις την εμπιστοσύνη του. Το ίδιο ισχύει και με το ντύσιμο ή με την γενικότερη εμφάνιση. Εκτιμώ ότι θα πρέπει να ντύσιμο να απηχεί το δικό σου προσωπικό γούστο με συμπληρώσεις ή διορθώσεις από τους ανθρώπους που είναι κοντά σου. Εκείνο το οποίο μου λείπει από την ημέρα που ασχολήθηκα με την πολιτική, είναι ότι είμαι αναγκασμένος να ακολουθώ σε ορισμένες εκδηλώσεις τα καθιερωμένα ενδυματολογικά κλισέ, και αυτό περιορίζει την ελευθερία επιλογών μου. Πάντα προσπαθώ όμως να ξεφεύγω απ’ αυτά και να συνδυάζω και το συντηρητικό αλλά και το απλό, το σπορ ντύσιμο, το οποίο σου δίνει τη δυνατότητα να νιώθεις πιο άνετα. Να νοιώθεις ότι ζεις όπως όλοι οι άλλοι.

SL: Η αγάπη σας για το απλό αλλά και το νεανικό ντύσιμο αποτυπώθηκε και στο φωτογραφικό υλικό που προσκόμισαν οι ρεπόρτερς από την, σε εντατικούς ρυθμούς, θερινή περιοδεία σας σ’ όλους ανεξαίρετα τους οικισμούς του νομού, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου σάς δείχνει ενδεδυμένο με μπλου τζηνς …Το αγαπάτε τελικά το casual ντύσιμο…

Ε.Σ.: Είναι κάτι το οποίο μου λείπει γιατί είμαι αναγκασμένος, ακολουθώντας το πρωτόκολλο της Βουλής ή των πολιτικών υποχρεώσεων, πολλές φορές να προσαρμόζομαι σε στυλ, που δεν συνδυάζονται πάντοτε με την ηλικία μου ή με τις επιλογές μου. Βρέθηκα προσφάτως στο εξωτερικό και αναγκάστηκα, για παράδειγμα, φιλοξενούμενος από τον Βασιλιά του Βελγίου, να φορέσω φράκο, που για μένα είναι ένα είδος ενδυμασίας αδιανόητο και για την ηλικία μου αλλά και για τις κοινωνικές μου καταβολές. Είσαι όμως πολλές φορές αναγκασμένος να χρησιμοποιήσεις την εικόνα για να προωθήσεις την ουσία.

SL: Προαναφέρατε ότι θεωρείτε το ντύσιμο έκφραση «του προσωπικού γούστου με διορθώσεις ή συμπληρώσεις από τους ανθρώπους που είναι κοντά σου»… Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ταλαιπωρείτε αρκετά την κυρία Στυλιανίδου, την κυρία Γιούλη, προκειμένου, λόγου χάριν, να επιλέξει ή να εκφέρει την άποψή της για τη σωστή γραβάτα ή το σωστό πουκάμισο;

Ε.Σ.: Καταρχήν τις γραβάτες τις διαλέγω μόνος μου αλλά τη σύζυγό μου, τη Γιούλη την ακούω, όταν βρεθούμε μαζί στην αγορά. Θεωρώ όμως ότι αυτό το οποίο πρέπει να αποτυπώνεται στο ντύσιμο του καθενός και, κυρίως, των ανθρώπων που ασχολούνται με τα κοινά, είναι η προσωπική επιλογή. Συνήθως αγοράζω γρήγορα και τα αγοράζω όλα μαζί, δεν χάνω χρόνο στις αγορές. Πολλές φορές βέβαια έχω αξιοποιήσει το γεγονός ότι, λόγω της θέσης μου, βρέθηκα στο εξωτερικό και μπόρεσα να έχω πολλές και καλές επιλογές και το αξιοποίησα, σε αρκετές των περιπτώσεων, αυτό.

SL: Κύριε Στυλιανίδη σ’ αυτήν την αρκετά ιδιόρρυθμη ως προς το περιεχόμενό της συνέντευξη, που ξεκίνησε με την παραδοχή ότι ο πολιτικός ακόμη και σε απαιτητικές θέσεις όπως η δική σας, εξακολουθεί να είναι συνολική προσωπικότητα και ότι διατηρεί την ανθρωπολογική περιέργεια να τα βλέπει και να τα παρατηρεί όλα, άρα και τις, ανά χώρα, ενδυματολογικές εκφράσεις,

ως πολιτικός λοιπόν που έχει γυρίσει τον κόσμο και έχει συναντηθεί με τις μεγαλύτερες εν ζωή πολιτικές προσωπικότητες του πλανήτη, ποιας χώρας οι πολιτικοί θα λέγατε ότι διακρίνονται για την κομψότητά τους, και πώς τελικά διαμορφώνεται το πολιτικό dress code του πλανήτη; Εξακολουθεί να διέπεται από την παραδοσιακή πολυμορφία ή τείνει διεθνώς προς την εξομοίωση που περιορίζει τον πολιτικό στο κοστούμι;

Ε.Σ.: Η αλήθεια είναι ότι αυτούς τους 16 μήνες, έχω ταξιδέψει σε περισσότερες από 32 χώρες και έχω γνωρίσει αρκετούς ξένους ηγέτες είτε υπουργούς εξωτερικών, είτε άλλου χαρτοφυλακίου υπουργούς, είτε πρωθυπουργούς ή προέδρους. Όλοι βέβαια δεν φροντίζουν το ντύσιμό τους τόσο, όσο οι παλαιόθεν, – οι δυτικοί – πολιτικοί. Σταδιακά όμως η εμφάνιση γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής επικοινωνίας, κυρίως εκεί που ακολουθούνται οι δημοκρατικές διαδικασίες, γιατί φαίνεται ότι ο πολίτης – ψηφοφόρος εκτός από την ουσία επηρεάζεται και από την εικόνα.

Τώρα, όσον αφορά στους πολιτικούς των χωρών που διακρίνονται για την κομψότητά τους, έχω θετική εικόνα από τους πολιτικούς της Ιταλίας ή της Γαλλίας. Στις ΗΠΑ, το ντύσιμο είναι κλασικό και, συνήθως, συντηρητικό, προτιμάται δηλαδή το επίσημο ντύσιμο, στη Ρωσία, την Ουκρανία και όλες τις πρώην Σοβιετικές χώρες τώρα κάνουν τα πρώτα τους βήματα στον ενδυματολογικό τομέα και, βεβαίως, στις χώρες του τρίτου κόσμου παρατηρείς και τη διατήρηση των παραδοσιακών ντυσιμάτων, – έχω μιλήσει με ηγέτες οι οποίοι φορούν ακόμη κελεμπία ή φέρουν κάποια χαρακτηριστικά σύμβολα του πολιτισμού τους,- όλα αυτά όμως είναι σεβαστά. Το θέμα είναι ότι σταδιακά αρχίζει να ομογενοποιείται και αυτό το κομμάτι της εικόνας. Το κλασικό, δυτικότροπο ντύσιμο επιβάλλεται έτσι σήμερα και, στις αναπτυσσόμενες χώρες, ολοένα και περισσότερο.

SL: Ξεκινήσατε από την Ξυλαγανή της Ροδόπης και αν και νεαρός ακόμη, οποιοσδήποτε θα μπορούσε να σας αποδώσει σήμερα τον τίτλο του κοσμοπολίτη πολιτικού… 132 χώρες σε 16 μήνες δεν είναι εύκολο ρεκόρ… Πέρα απ’ αυτό όμως, ένας «επαρχιώτης» στην καταγωγή πολιτικός, πώς μπορεί να μην αισθάνεται συστολή ή και φόβο εμπρός στην αναγκαιότητα να κατανοήσει, -προκειμένου αποτελεσματικά να συναναστραφεί με τους αρμόδιους, – τόση μεγάλη ποσότητα από διαφορετικές, – σε σχέση με «τις δικές» του, – πολιτισμικές ιδιαιτερότητες;

Ε.Σ.: Τον πρώτο καιρό πάντοτε εντυπωσιαζόμουν από τις πρωτόγνωρες εικόνες, αλλά αυτή τη στιγμή τις έχω συνηθίσει, διότι έχω βρεθεί σε πολλά «περίεργα» μέρη, σε πολλές γωνιές του πλανήτη, με διαφορετικές συνήθειες, κι έχω μάθει να αποδέχομαι τους εθνικούς πολιτισμούς ή τις διαφορετικές κουλτούρες ως δεδομένες, όπως έχω μάθει και να τις σέβομαι και να προσπαθώ να βρω κοινά σημεία επικοινωνίας για να μπορέσω να προωθήσω τις πολιτικές θέσεις που κάθε φορά καλούμαι να στηρίξω. Για μένα ήταν ξεχωριστή εμπειρία η προσπάθεια που κάναμε να στηρίξουμε την εκλογή της Ελλάδας στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Τότε, στα πλαίσια των Ηνωμένων Εθνών, είχα συναντηθεί με περισσότερους από 38 περίπου εκπροσώπους διαφορετικών κρατών και σε τέτοιες περιπτώσεις διαπιστώνει κάποιος την ποικιλία στην εμφάνιση, στη νοοτροπία, και παρατηρεί τη διαφορετική συμπεριφορά, τις διαφορετικές αντιλήψεις για τη ζωή, τον διαφορετικό τρόπο επικοινωνίας.

SL: Εντυπωσιακή η θητεία σας λοιπόν και στη διπλωματία της «καθημερινότητας», μια ιδιαίτερα ευρεία έννοια, αν κάποιος συνυπολογίσει ότι ένα από τα πολλά άλλα, που μαθαίνετε στις ποικιλώνυμες αποστολές της εξωτερικής μας πολιτικής, είναι να εντρυφείτε και στη διπλωματία της κουζίνας, στη διπλωματία που παράγεται κατά τη διάρκεια ενός γεύματος, κι όχι μόνον… Απ’ αυτήν την τόσο πλούσια θητεία έχετε να θυμηθείτε κάποιο περιστατικό που σας εξέπληξε, στα ταξίδια σας, θετικά;

Ε.Σ.: Θα σας πω ένα εντυπωσιακό γεγονός, που το θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά. Ήταν στην Αφρική, στο Μαυρίκιο μετά την καταστροφή από το τσουνάμι, όπου με πρωτοβουλία του Κόφι Ανάν συναντήθηκαν 121 εκπρόσωποι για να συζητήσουν την παροχή προστασίας προς τις νησιωτικές χώρες του πλανήτη. Εκεί μου δόθηκε η ευκαιρία να παρουσιάσω την ελληνική συμβολή σ’ αυτές τις χώρες. Το μεσημέρι ήρθαν και με βρήκαν κάποιες γυναίκες, που ήταν πολύ φτωχές από την περιοχή, οι οποίες εκπαιδεύτηκαν από τα προγράμματα του Hellenic Aid στη Θεσσαλονίκη, πάνω σε θέματα καλλιέργειας ντομάτας και άλλων λαχανικών και στην παρασκευή γλυκών του κουταλιού και κομπόστας. Αυτές οι γυναίκες λοιπόν, όταν γύρισαν πίσω στην πατρίδα τους, μετά την ολοκλήρωση αυτού του προγράμματος, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις μιας οικοτεχνίας, και πέτυχαν, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, από οι πιο φτωχές να γίνουν οι πιο πλούσιες γυναίκες της περιοχής. Την εποχή που έφτασα εγώ στον Μαυρίκιο ήθελαν να μετατρέψουν την οικοτεχνία σε βιομηχανία και να βγάλουν το προϊόν τους μαζικά στα σούπερ μάρκετ του κράτους τους. Έτσι λοιπόν μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω ένα τραπέζι σ’ αυτές τις γυναίκες μαζί με τον Υπουργό Γεωργίας του συγκεκριμένου κρατιδίου και να απολαύσουμε γεύσεις της περιοχής, κάποιες από τις οποίες όμως αντανακλούσαν την ελληνική μαγειρική τεχνογνωσία και παράδοση. Σήμερα αν πάτε στον Μαυρίκιο και επισκεφθείτε σούπερ μάρκετ, θα δείτε να υπάρχουν μαρμελάδες με το όνομα Σαλονίκ, μια κι αυτές οι γυναίκες εκπαιδεύτηκαν στη Θεσσαλονίκη. Αυτό είναι εξαιρετικά συγκινητικό και νομίζω ότι είναι και ένας έξυπνος τρόπος προβολής της θετικής πλευράς της χώρας μας.

SL: Όσα αναφέρετε έχουν σημαντική πολιτική αξία όσον αφορά τη δυνατότητα παρέμβασης της χώρας στη διαμόρφωση του σύγχρονου γίγνεσθαι και αποπνέουν μια συνολική προς τον κόσμο, εξωστρεφή ματιά, που απ’ ό,τι καταλαβαίνουμε πανελλήνια μάλλον αγνοούμε…

E.Σ.: Τώρα κάνουμε μια προσπάθεια να την προβάλλουμε. Η προσπάθεια αυτή ξεκίνησε από την Κομοτηνή, με πολλές, θα έλεγα, δυσμενείς κριτικές για το πρόσωπό μου, γιατί επέλεξα η προβολή να ξεκινήσει από την Κομοτηνή, με την συναυλία της Νάνας Μούσχουρη. Ίσως τα αστικά κέντρα να μην μπορούν να κατανοήσουν πόσο μεγάλο γεγονός είναι για μια επαρχία να προβάλλει τη δουλειά της διεθνώς και, ίσως επίσης, δεν μπόρεσαν ποτέ να συνειδητοποιήσουν πόσο σημαντικό είναι αυτό που πέτυχε η Δημοκρατία μας εδώ, στον τόπο μας. Εννοώ τη συνύπαρξη διαφορετικών πολιτισμών, γλωσσών, θρησκειών και το πόσο σημαντικό είναι αυτό να το επιδείξουμε ως επίτευγμα στην ευρύτερη γειτονιά μας αλλά και σ’ όλο τον κόσμο γιατί εκεί η συνύπαρξη είναι ζητούμενο κι αυτό ακριβώς, επεδίωξε η συναυλία της Νάνας Μούσχουρη, που διοργάνωσε εδώ το Hellenic Aid. Συναυλία για την οποία εγώ πιστεύω ότι ήταν εξαιρετικά επιτυχής, όχι μόνο για την οικονομική ζωή της πόλης, αλλά και για την προβολή αυτού που έχουμε πετύχει εδώ τα προηγούμενα χρόνια. Θα ήθελα να πω ότι τέτοιου είδους παρεμβάσεις έχουμε κάνει πολλές φορές και θα συνεχιστεί αυτή η προβολή των παρεμβάσεων για να μάθει ο κόσμος τι κάνει η Ελλάδα εκτός συνόρων. Χαρακτηριστικά αναφέρω τα 11 σχολεία τα οποία έχουν χτιστεί στην Ακτή Ελεφαντοστού και ένα ορφανοτροφείο, το οποίο τελειώνει τώρα και θα φιλοξενεί ορφανά παιδάκια με AIDS. Σ’ όλα δε τα σχολεία τα οποία έχουμε χτίσει έχουμε δώσει ονόματα ελληνικών πόλεων. Έτσι και η Κομοτηνή έχει το όνομά της και η Αλεξανδρούπολη, η Ξάνθη, η Καβάλα, η Βέροια, η Νάουσα, η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, η Λάρισα, αφού σε κάθε σχολείο που φτιάχνεται, δίνουμε κι ένα τέτοιο ελληνικό όνομα για να γνωρίζουν εκεί στην Αφρική από πού προέρχεται η βοήθεια. Αντίστοιχα σχολεία κάναμε στα Βαλκάνια, στο Πακιστάν, στους απογόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τους Καλάς, τους οποίους τώρα χρηματοδοτούμε και μ’ ένα νέο πρόγραμμα για ν’ αποκαταστήσουν σχέσεις με την μητρόπολη του Μ. Αλεξάνδρου που είναι η Ελλάδα. Όλες αυτές είναι δράσεις που γίνονται και δεν φαίνονται.

SL: Είναι ζήτημα όμως το γιατί δεν φαίνονται… Εκτός κι αν συμβαίνει και στις μέρες μας ο πολιτικός να επιτρέπεται να ξεδιπλώνει με ευρύτητα το βλέμμα του έξω, οικειοποιούμενος το μύθο του ελληνισμού που “εκτός” απελευθερώνεται και δημιουργεί, εξαναγκάζεται όμως να βραδύνει το βήμα του “έσω”… κονταίνοντας και το βλέμμα του…

Ε.Σ.: Στην πολιτική υπάρχουν αντιφάσεις και αντιθέσεις τις οποίες είναι συναρπαστικό να τις ζεις. Για μένα ήταν εντυπωσιακό από τη μια στιγμή να είμαι με τον Μπους, από την Ουάσιγκτον D.C και την άλλη να μιλώ με τον Μπας από την Εσοχή*, τη μια στιγμή να συζητώ για το Κυπριακό με τους Αμερικάνους συνομιλητές μου ή για την ελληνική πολιτική στα Βαλκάνια και την άλλη στιγμή να συζητώ με τους ανθρώπους της Εσοχής για τα κατεστραμμένα από το χαλάζι σπίτια ή για τον καπνό που πρέπει να πουληθεί σε καλύτερες τιμές για να μπορέσουν να επιβιώσουν, αλλά αυτό είναι και το ενδιαφέρον. Εγώ γνωρίζω ότι εδώ είναι η ρίζα μου, από εδώ δηλαδή παίρνω υγρά για τον κορμό του δέντρου ο οποίος πρέπει να αναπτυχθεί στο κέντρο, διότι δυστυχώς εκεί παίρνονται οι αποφάσεις, εκεί πρέπει να φουντώσουν τα κλαδιά και τα φυλλώματα για να επιστρέψει όμως ο καρπός πάλι εδώ, διότι αυτοί οι άνθρωποι εδώ με εξέλεξαν και θα πρέπει το κύρος, τη δύναμη, την επιρροή την οποία αποκτώ από το έργο να την ανταποδώσω στους ανθρώπους οι οποίοι μ’ έχουν στηρίξει μέχρι τώρα. Ωστόσο θέλω να πω ότι αυτή η αντίθεση είναι πολύ ενδιαφέρουσα και όλες αυτές οι δράσεις που συνδιοργανώνουμε με την κοινωνία των πολιτών, με τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, κάτω βέβαια από αυστηρό έλεγχο για να διασφαλίζεται και η διαφάνεια μαζί με την αποτελεσματικότητα, είναι δράσεις σύγχρονης διπλωματίας. Γιατί αν μέχρι τώρα η διπλωματία ασκούνταν με πολιτικά μέσα, κάποια στιγμή νιώσαμε την ανάγκη να προβούμε στη σωστή οργάνωση και της οικονομικής διπλωματίας. Υπάρχει όμως και η τρίτη διάσταση που είναι η πολιτική της αναπτυξιακής συνεργασίας και της διεθνούς ανθρωπιστικής βοήθειας. Αυτή είναι η διάσταση που υπηρετεί η κοινωνία των πολιτών και η διπλωματία, η οποία ασκείται μέσα από αυτούς τους τρόπους της αναπτυξιακής συνεργασίας, είναι κάθε μορφή εναλλακτικής διπλωματίας, η εκπαιδευτική διπλωματία, η πολιτιστική διπλωματία, η διπλωματία του ύδατος, του περιβάλλοντος, των γλωσσών… Εκπαιδευτική, όπως σας είπα, διπλωματία η οποία στοχεύει στη δημιουργία προϋποθέσεων για να χτυπηθεί ο αναλφαβητισμός και να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα αποκλεισμού, γιατί ο αποκλεισμός οδηγεί στη λαθρομετανάστευση, την τρομοκρατία και όλα αυτά τα προβλήματα που γεννώνται στις χώρες αυτές που έχουν ανάγκες. Όλα αυτά μετά τα εισπράττουν οι χώρες που θεωρούν ότι είναι θωρακισμένες, οι αναπτυγμένες χώρες, με κάθε είδους εξάρσεις και φαινόμενα. Επομένως εμείς παλεύουμε όχι μόνο για να αντιμετωπίσουμε τους έκτακτους κινδύνους, τις ασύμμετρες απειλές, όπως λένε κάποιοι, αλλά να αντιμετωπίσουμε και τα γενεσιουργά αίτια αυτών των απειλών, που είναι η ανθρώπινη δυστυχία.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.