«Η ζωη μας εχει δυο δρομους. Ο ενας οδηγει στη φυλακη και ο αλλος στο θανατο»

Παλαιστίνη. Εξήντα χρόνια αγώνας για ειρήνη, για ανοικτές κοινωνίες για σεβασμό της ανθρώπινης ζωής. Όπως ο πόλεμος και η ένοπλη βία δεν αποτελούν αποδεκτά μέσα πολιτικής έτσι και η δολοφονία αμάχων πολιτών καμία σχέση δεν μπορεί να έχει με τη χειραφέτηση λαών ή την οικοδόμηση καλύτερου κόσμου.

Η Παλαιστίνη, δεν είναι μόνο ο θάνατος, η βία και η καταπίεση που σπέρνει η κατοχή. Είναι και ο συνεχής αγώνας των Παλαιστινίων για ανεξαρτησία, η ασυμβίβαστη πάλη ενός ολόκληρου λαού για ελευθερία και δικαιοσύνη, η ηρωική προσπάθεια μιας κοινωνίας να επιβιώσει και να χτίσει μια ανεξάρτητη δημοκρατία και μια καινούργια ζωή. Οι μικροί Δαβίδ με τις σφεντόνες στην αναμέτρησή τους με τους τεθωρακισμένους Γολιάθ έγιναν παγκόσμια σύμβολα αντίστασης, περηφάνιας και αξιοπρέπειας.

Με δύο τέτοιους Δαβίδ συζητά σήμερα, ανήμερα της επετείου του Πολυτεχνείου ο ΠτΘ. Δύο φοιτητές που αντιστέκονται στη βία και αυθαιρεσία και αγωνίζονται για το πρωταρχικό δικαίωμα της ελευθερίας. Τον Alsalimiya Mazen, τεταρτοετή φοιτητή από τη Χεβρώνα και τον Marzoka Fadi, δευτεροετή φοιτητή από την Βηθλεέμ. Δύο φοιτητές που δίνουν το δικό τους αγώνα μακριά από την πατρίδα και μας μιλούν για την κατάσταση που επικρατεί «εκεί κάτω», για την καθημερινή σύγκρουση με το θάνατο, για την απόγνωση αλλά και για τα συναισθηματικά τους διλήμματα.

ΠτΘ: Πώς αποφασίσατε να σπουδάσετε στην Ελλάδα;

Α.Μ: Κριτήριο για την επιλογή της Ελλάδας σαν τόπο των σπουδών μας αποτέλεσε η φιλοξενία των Ελλήνων για την οποία είχαμε ακούσει πολλά. Βασικό όμως ρόλο έπαιξαν οι φιλικές σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ των δύο λαών, οι οποίες όπως είναι γνωστό ξεκίνησαν με τη φιλία του Ανδρέα Παπανδρέου και του Γιάσερ Αραφάτ. Θεωρήσαμε λοιπόν ότι η Ελλάδα είναι η καλύτερη, όχι μόνο από τις ευρωπαϊκές χώρες αλλά και από τις αραβικές, και αποφασίσαμε να σπουδάσουμε εδώ.

ΠτΘ: Τι γνωρίζατε για την Ελλάδα;

Α.Μ.: Στην αρχή τίποτα. Όταν ακούσαμε ότι θα σπουδάσουμε εδώ μπήκαμε στο Ίντερνετ και συγκεντρώσαμε πληροφορίες. Απλά γνωρίζαμε ότι η Ελλάδα αγαπά την Παλαιστίνη.

ΠτΘ: Όταν εγκατασταθήκατε εδώ διαπιστώσατε ότι ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα αυτά που είχατε ακούσει και διαβάσει;

Α.Μ.:Ναι ανταποκρίνονταν. Οι έλληνες δεν είναι ρατσιστές. Ιδιαίτερα εγώ σαν Παλαιστίνιος δεν αντιμετώπισα ρατσιστικές συμπεριφορές. Βέβαια την Ελλάδα την είχα φανταστεί διαφορετικά, σαν μία μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία δεν θα μπορούσα να προσαρμοσθώ. Ανακάλυψα όμως ότι είναι ανατολική χώρα και μοιάζει με τις αραβικές. Είμαστε πολύ κοντά.

ΠτΘ: Έχετε επισκεφτεί την πατρίδα σας κατά τη διάρκεια των σπουδών σας;

Α.Μ.:Μόνο μία φορά. Είναι γνωστή η κατάσταση που επικρατεί κάτω και για να μη ρισκάρω, εφόσον έχω φτάσει ως εδώ, αποφάσισα να μη πάω, γιατί με μία δικαιολογία οι Εβραίοι μπορεί να μας κρατήσουν και να χάσουμε πολλά.

«Τα Πανεπιστήμια κέντρα επανάστασης»

ΠτΘ: Θα ήθελα να μου δώσετε μία εικόνα της εκπαίδευσης στην Παλαιστίνη. Πόσο εύκολη είναι η πρόσβαση στη γνώση για τα παιδιά της χώρα σας; Είχατε στην Παλαιστίνη ευκαιρίες για σπουδές;

Μ.Α.: Υπάρχουν πανεπιστήμια, αλλά το θέμα είναι ότι ο φοιτητής δεν έχει διάθεση να σπουδάσει. Πώς είναι δυνατόν ένας φοιτητής που έχει χάσει τη μάνα του να έχει διάθεση να διαβάσει και να μελετήσει; Το ίδιο το παιδί που πρέπει να πάει σχολείο πώς θα μορφωθεί όταν στην τάξη του υπάρχουν πέντε -έξι καρέκλες άδειες με φωτογραφίες συμμαθητών που έχει χάσει; Πώς να παρακολουθήσει το δάσκαλο ο μαθητής όταν έχει χάσει κάποιους φίλους, έχει χάσει τον πατέρα του, έχει χάσει το δάσκαλό του; Το παιδί θα σκέφτεται αυτούς που έχει χάσει, τους αγαπημένους που έχει χάσει. Η ζωή στην Παλαιστίνη είναι δύσκολη. Σε κάθε πόλη οι Ισραηλινοί κάνουν ελέγχους στα σύνορα. Και σε περίπτωση που κάποιος επαναστάτης πυροβολήσει κλείνουν την πόλη για μέρες. Οπότε τα παιδιά μπορεί να μη πηγαίνουν στο σχολείο για εβδομάδες. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τη ζωή στη χώρα μας. Αν δεν ζήσεις την κατάσταση δεν την καταλαβαίνεις. Αυτά δεν τα δείχνουν στην τηλεόραση. Έξω από εκεί τα πράγματα τα βλέπεις με άλλο μάτι και τα αντιμετωπίζεις σαν μικρά προβλήματα.

Φ.Μ.: Για το παιδί που ξεκινά για το σχολείο στις εφτά η ώρα αρκεί και μόνο να δει το τανκ να περνά δίπλα του, αρκεί για να μη ξαναβγεί. Εμείς αυτά τα ζήσαμε. Και το ερώτημα είναι αν θέλουν τα παιδιά να πάνε κάπου πού να πάνε; Αν πάνε εκδρομή θα τα βομβαρδίσουν και κάποια παιδιά θα χαθούν. Και πού να πάνε; Να πάνε σε ερείπια; Μα ζουν σε ερείπια.

ΠτΘ: Η άποψη που κυριαρχεί είναι ότι τα Πανεπιστήμια λειτουργούν ως κέντρα προώθησης ιδεών; Είναι όντως έτσι;

Α.Μ.: Ξεκίνησα τις σπουδές μου σε Πανεπιστήμιο της χώρας μου. Ολοκλήρωσα ένα εξάμηνο στο οποίο δεν πήρα ως φοιτητής καμία μόρφωση. Στόχος μου δεν ήταν η μόρφωση αλλά να γνωρίσω παιδιά για να δημιουργήσουμε επαναστατική ομάδα και να οργανώνουνε τα χτυπήματα που θα κάναμε το βράδυ. Τα μαθήματα δεν μας ενδιέφεραν και οι καθηγητές ήταν μαζί μας. Ο καθηγητής δεν έπαιρνε απουσίες, γιατί ήξερε ότι ο απών μπορεί να είναι φυλακή ή κάποιος από τους δικούς του σκοτώθηκε χθες. Τα Πανεπιστήμια είναι κέντρα επανάστασης. Αυτοί που κάνουν επανάσταση είναι ηλικίας δεκαοχτώ μέχρι είκοσι έξι ετών. Για αυτό και είπα χάσαμε πολλά. Χάσαμε μυαλά δεν χάσαμε μόνο ψυχές. Όταν κυκλοφορείς στην Παλαιστίνη ανθρώπους τέτοιας ηλικίας δεν συναντάς συχνά, γιατί πολλοί έχουν σκοτωθεί ή είναι στις φυλακές. Πολλές φορές θεωρώ τον εαυτό μου όπως και όλους τους άλλους που σαν και εμάς σπουδάζουν στο εξωτερικό προδότες.

ΠτΘ: Και από το εξωτερικό όμως μπορείς και δίνεις το δικό σου αγώνα…

Α.Μ.: Δίνουμε τον αγώνα μας αλλά δεν είναι το ίδιο. Δεν κρατάμε όπλα. Πόλεμος είναι να κρατάς όπλο και να έρχεσαι με τον εχθρό αντιμέτωπος πρόσωπο με πρόσωπο. Λέμε ότι αγωνιζόμαστε, ζούμε εδώ, μορφωνόμαστε, δουλεύουμε για να στείλουμε λεφτά στους γονείς μας για να ζήσουν και αυτοί. Από την άλλη όμως γιατί εγώ να ζω εδώ ενώ οι φίλοι μου έχουν πεθάνει ή είναι στη φυλακή;

Φ.Μ.: Ο πόλεμος γίνεται με πολλούς τρόπους. Ο πιο εύκολος τρόπος είναι να μορφωθείς. Στις αρχές όταν έρχεσαι εδώ το συναίσθημα που κυριαρχεί μέσα σου είναι ότι έκανες λάθος που ήρθες εδώ να σπουδάσεις και άφησες πίσω σου τους γονείς σου και τους φίλους σου. Ήρθες εδώ που βασιλεύει η ειρήνη και η ζωή είναι εύκολη και άφησες πίσω σου τους ανθρώπους να πεθαίνουν, η οικονομική κατάσταση είναι χάλια και πεινάνε. Και ζεις μια χαρά Έχεις πρόβλημα με τη συνείδησή σου…

Το μόνο που μας δίνει κουράγιο είναι ότι κάποια μέρα θα γυρίσουμε πίσω.

«Η μόνη επιλογή,

η σύγκρουση με το θάνατο»

ΠτΘ: Πόσο εύκολη είναι η καθημερινή σύγκρουση με το θάνατο;

Α.Μ.: Το 2000 τελείωσα το σχολείο και σπούδασα μόνο ένα εξάμηνο Δεν μπόρεσα να συνεχίσω γιατί ήξερα ότι η ζωή μου και το μέλλον μου έχει δύο δρόμους. Ο ένας είναι η φυλακή και ο άλλος κάτω από τη γη. Τρίτος δρόμος δεν υπήρχε. Δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Γνώριζα ότι η επανάσταση θα οδηγούσε εκεί. Η ελευθερία ήταν πολύ μακριά. Από την άλλη θα πεθάνουμε αύριο. Δεν έχει σημασία αν ήταν σε ένα ή δύο χρόνια. Γνωρίζαμε ότι θα συναντηθούμε ή στη φυλακή ή κάτω από τη γη. Ένα χρόνο ζούσα με αυτές τις σκέψεις. Περίμενα το θάνατο. Ήταν σαν να τον έπαιρνα τηλέφωνο και να τον περίμενα από δευτερόλεπτο σε δευτερόλεπτο να έρθει.

Φ.Μ: Αυτό δεν μπορεί να το καταλάβει ο άνθρωπος που ζει έξω. Κάθε πρωί πριν να πας στο σχολείο ή στη δουλειά και σε κοιτάει η μάνα σου και ξέρει ότι η περίπτωση να μη γυρίσεις είναι μεγάλη από τον τρόπο που σε κοιτάει, εσύ καταλαβαίνεις. Είναι σαν να σε αποχαιρετά κάθε μέρα, κάθε πρωί σαν να είναι η τελευταία φορά που σε βλέπει. Και όταν γυρνάς από την καθημερινή δουλειά στο σπίτι βλέπεις την ανακούφιση στο χαμόγελο της μάνας σου. Η ευχαρίστηση ότι γύρισες, ότι δεν έπαθες τίποτα.

ΠτΘ: Ποια είναι η άποψή σας για τους «καμικάζι»;

Α.Μ.: Δε χρησιμοποιούμε αυτή την έκφραση. Αυτά τα παιδιά είναι μάρτυρες . Η λέξη αυτή είναι προσβολή. Δεν με ενδιαφέρει τι λένε άλλοι αλλά για μας είναι μάρτυρες. Οι μάρτυρες αυτοκτονούν γιατί δεν έχουν άλλο τρόπο αντίδρασης. Και να κάθεσαι σε ένα δωμάτιο όλη μέρα με σταυρωμένα χέρια κάποια στιγμή θα σε βομβαρδίσουν. Το παιδί σκέφτεται ότι γεννήθηκε χωρίς να θέλει και όλη η ζωή του είναι γεμάτη βάσανα. Αυτό θα αποφασίσει πότε και με ποιον τρόπο θα πεθάνει. Αυτά τα παιδιά έχουν περάσει πολλά και να καθίσουν με σταυρωμένα χέρια στο σπίτι τους είναι σαν να περιμένουν το θάνατο να έρθει. Για αυτό λένε ότι δεν θα αποφασίσουν οι άλλοι για μένα θα αποφασίσω εγώ. Για αυτό και το κάνουν.

«Στην πατρίδα μας ο θάνατος

είναι κοντά σε ό,τι κι αν κάνεις»

ΠτΘ: Ποια είναι η κατάσταση αυτή τη στιγμή στην πατρίδα σας;

Α.Μ.: Αυτά που δείχνει η τηλεόραση ανταποκρίνονται στο 1% της πραγματικότητας. Υπάρχει καθημερινός πόλεμος. Πόλεμος «κρύος». Σε ένα λεπτό μπορεί να ανάψει η φωτιά και μπορεί μία ημέρα να κυλήσει ομαλά. Ένας ακήρυχτος πόλεμος, μία κατάσταση που εδώ και 55 χρόνια είναι η ίδια. Απλά τα τελευταία χρόνια η κατάσταση άρχισε να γνωστοποιείται λόγω της τηλεόρασης ανά τον κόσμο. Τίποτε δεν άλλαξε. Το Ισραήλ σκοτώνει, θάβει τα παιδιά και δεν θέλει να γνωρίζει κανείς τίποτα.

ΠτΘ: Η κατάσταση στη Βηθλεέμ είναι η ίδια;

Μ.Φ: Στη Βηθλεέμ η κατάσταση μπορούμε να πούμε ότι είναι καλύτερη από τις άλλες πόλεις. Είναι ήσυχα τα πράγματα. Όπως λέει και ο φίλος μου όμως η κατάσταση είναι έκρυθμη. Ο πόλεμος μπορεί να ξεκινήσει ανά πάσα στιγμή. Άνθρωποι σκοτώνονται, άνθρωποι γεννιούνται και η κατάσταση συνεχίζεται.

Α.Μ.: Ο πόλεμος είναι καθημερινή ζωή. Είναι συνήθεια να βλέπεις νεκρούς να βλέπεις ερείπια. Ο θάνατος είναι κοντά σε ό,τι κι αν κάνεις. Να βγεις έξω ή να κάτσεις στο σπίτι σου με σταυρωμένα χέρια είναι το ίδιο. Μπορεί να βομβαρδίσουν και να χτυπήσουν το σπίτι σου ή του γείτονα. Ο θάνατος είναι συνήθεια. Μπορεί το ένα σπίτι να έχει γάμο και το διπλανό, κηδεία.

«Εμείς θέλουμε ελευθερία»

ΠτΘ: Πόσο εφικτή είναι η λύση του Παλαιστινιακού προβλήματος;

Α.Μ.: Κατά την άποψή μου αποκλείεται. Η ειρήνη δεν θα επικρατήσει, ιδιαίτερα στην Παλαιστίνη γιατί εμείς έχουμε χάσει πολλά. Αυτός που έχασε τα πάντα, τα αδέλφια του, την οικογένειά του σήμερα ζητά εκδίκηση. Δεν είναι επαναστάτης, αλλά θέλει εκδίκηση. Η ειρήνη δεν θα έρθει με τους όρους τους δικούς μας, αλλά με τους όρους που θέλουν αυτοί ή μερικοί από αυτούς. Όλοι θέλουμε την ειρήνη αλλά για ποια ειρήνη και για ποιο κράτος μιλάμε; Αν θέλουν ένα κράτος μόνο στα χαρτιά εμείς δεν το θέλουμε, γιατί θα συνεχισθεί η ίδια κατάσταση. Έχει χυθεί τόσο αίμα, αίμα αδικοχαμένων παιδιών, αθώων γυναικών που αυτό το κράτος πρέπει να είναι ελεύθερο. Εμείς θέλουμε ελευθερία όχι κράτος. Αυτή τη λέξη ψάχνουμε εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Αν κάνουμε μία αναδρομή στην ιστορία θα δούμε ότι οι Εβραίοι δεν σεβάστηκαν ποτέ τις συνθήκες. Δεν τους νοιάζει ο κόσμος. Ο μόνος λαός που χορεύει στα πτώματα είναι οι Εβραίοι. Και ως Παλαιστίνιος παραδέχομαι ότι αυτοί κυβερνούν τον κόσμο. Δεν είναι έξυπνοι αλλά έχουν λεφτά. Το λόμπυ των Εβραίων είναι πανίσχυρο. Κάνουν κουμάντο όλο τον κόσμο. Πώς λοιπόν τρία εκατομμύρια Παλαιστίνιοι θα αντέξουν. Ευτυχώς που αντέξαμε μέχρι τώρα. Απορώ πώς οι άνθρωποι και με άδειο στομάχι αντέχουν ακόμα και έχουν την ίδια διάθεση για να πολεμήσουν.

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι ο θάνατος του Γιασέρ Αραφάτ ήταν χτύπημα στην επίλυση του Παλαιστινιακού;

Α.Μ.: Είμαι φανατικός του Αραφάτ. Θεωρώ όμως το θάνατό του για το θέμα της Παλαιστίνης θετικό, γιατί οι Εβραίοι το προσωποποιούσαν στον Αραφάτ. Όλοι μιλούσαν για το πότε θα πεθάνει. Ο Αραφάτ πέθανε και βγήκαν κάποιοι άλλοι. Ο Αραφάτ ήταν σπουδαίος άνθρωπος αλλά κάποια στιγμή θα πέθαινε. Οι διάδοχοί του θα υπογράψουν ενώ αυτός δεν ήθελε να υπογράψει τίποτα γιατί αγωνίζονταν χρόνια. Ζούσε σε σπηλιά, αυτός ο Πρόεδρος, φυλακισμένος στο ίδιο του το σπίτι, δύο χρόνια. Οι καινούργιοι δεν έζησαν αυτές τις καταστάσεις, θα υπογράψουν γιατί θέλουν να δημιουργηθεί κράτος, αλλά δεν ξέρουν τους Εβραίους όπως ο Αραφάτ. Ο Αραφάτ ήξερε τον Σαρόν χρόνια και ήξερε πώς σκεφτόταν γι’ αυτό και δεν υπέγραφε για να μη χάσει τίποτα. Οι καινούργιοι είναι άπειροι και θα υπογράψουν για καλύτερη ζωή αλλά θα την πατήσουν άσχημα.

ΠτΘ: Ποια είναι η άποψή σας για το «Τείχος»;

Α.Μ.: Το τείχος είναι μία μεγάλη φυλακή. Οι Εβραίοι κατάφεραν να θέσουν τους Παλαιστινίους μέσα από το τείχος και να υπάρχει μία πόρτα για να βγαίνει όποιος θέλουν αυτοί και να κρατούν όποιον θέλουν. Παλιά οι Παλαιστίνιοι δεν είχαν οικονομικά προβλήματα, γιατί δουλεύαν μαζί με τους Εβραίους. Τώρα με το τείχος θα έχουμε πρόβλημα οικονομικό. Από την άλλη δεν βλέπεις τους στρατιώτες και τα τανκ. Οι Εβραίοι με τα αεροπλάνα και τα τανκ θα μπαίνουν μέσα και σε πέντε λεπτά θα καθαρίζουν αυτόν που θέλουν. Αν συνεχισθεί η ύπαρξη του τείχους και δεν βρεθεί λύση για να πέσει σε τέσσερα χρόνια οι Εβραίοι θα πάρουν όλη την Παλαιστίνη. Η ελευθερία πώς θα έρθει; Μόνο με την αντίσταση. Πρέπει να επαναστατήσουμε. Eπανάσταση μέσα από το τείχος δεν μπορείς να κάνεις.

ΠτΘ: Πώς είδατε την αποχώρηση των Εβραίων από την Γάζα;

Α.Μ.: Ήταν και θετική και αρνητική. Θετική γιατί ελευθερώθηκε μία πόλη. Το ερώτημα όμως είναι πού πήγαν αυτοί που έφυγαν από τη Γάζα. Δεν πήγαν από την πλευρά των Εβραίων αλλά σε πόλεις που ζούσαν μόνο Παλαιστίνιοι. Εμείς δεν ζητάμε από την μερίδα της Γάζας. Η Γάζα είχε τείχος εδώ και χρόνια και είχε δύο πόρτες. Η μία οδηγούσε στην Αίγυπτο και η άλλη στη Δυτική Όχθη. Το αν είναι μέσα ή όχι οι Εβραίοι δεν έχει καμία σημασία. Οι ίδιοι θεωρούν ότι δεν έχουν κανένα συμφέρον να είναι μέσα και γι’ αυτό αποχώρησαν. Ο βασικός λόγος όμως ήταν ότι ήθελαν να δείξουν στην παγκόσμια κοινή γνώμη ότι κάτι κάνουν για την ειρήνη ενώ εμείς είμαστε τρομοκράτες. Αυτό είναι το σχέδιο του Ισραήλ. Να σκοτώνουν και ο κόσμος να είναι με το μέρος τους.

Μ.Φ.: Και να σημειώσουμε ότι οι πόρτες ανοίγουν συγκεκριμένες ώρες για παράδειγμα από τις εφτά το πρωί έως τις έξι το απόγευμα. Μετά είναι κλειστές κανένας δεν μπαίνει ούτε βγαίνει.

ΠτΘ: Σας ευχαριστούμε πολύ.

Α.Μ.-Μ.Φ.: Κι εμείς σας ευχαριστούμε.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.