Βαγγελης Χατζοπουλος: «Το 40 δεν φοβομασταν τιποτα, τη ζουσαμε τη ζωη»

Ο 88χρονος Βαγγέλης Χατζόπουλος θυμάται ακόμη και τώρα έναν συμπολεμιστή του στο Αλβανικό Έπος, τον αεροπόρο Σπύρο Κοβατζή. Ήταν είκοσι χρονών παλικάρι, αλλά δεν δίσταζε να τα βάζει μόνος του αντιμετωπίζοντας δεκάδες Ιταλικά αεροσκάφη. Εκείνος έχασε τη ζωή του, και ο συμπολεμιστής του από το Τυχερό Έβρου, ο Βαγγέλης Χατζόπουλος θυμάται ακόμη με κάθε λεπτομέρεια τις ηρωικές στιγμές της νιότης. «Δεν φοβηθήκαμε στιγμή στη ζωή μας» δηλώνει ο ίδιος και δακρύζει ακόμη και σήμερα κάθε φορά που θυμάται τον άγνωστο ήρωα αεροπόρο από το Σουφλί.

Πόσο χρονών είστε;

Είμαι το 18 γεννηθείς. Μπήκα ήδη στα 88.

Από το Αλβανικό Έπος τι θυμάστε;

Μια ζωή ακόμη θα ήθελα για να διηγηθώ τις στιγμές εκείνες.

Δύσκολα χρόνια;

Ήμασταν γεροί, έξυπνοι και δεν φοβόμασταν καθόλου. Δεν φοβηθήκαμε στιγμή στη ζωή μας, αυτό έχω να το λέω.

Πού υπηρετήσατε στην Αλβανία;

Στην περιοχή «τρία Αυγά» το 1940-41. Χειριζόμουν αντι-αεροπορικό.

Έχω ακούσει να μιλούν για έναν αεροπόρο από το Σουφλί που ήταν ο φόβος και ο τρόμος των Ιταλών αεροπόρων, τον γνωρίζατε;

Ναι, μας βοηθούσε πολύ. Πέντε ιταλικά σμήνη να ερχόταν τα αντιμετώπιζε όλα, τέτοιο πράγμα δεν ξαναείδα με τα μάτια μου.

Σκοτώθηκε στην Αλβανία;

Τον έβαλαν στο μάτι οι Ιταλοί, οι απώλειες που μετρούσαν εξ αιτίας του ήταν πάρα πολλές και κατέρριψαν το αεροπλάνο του.

Ήταν μόνος;

Όχι ο συγκυβερνήτης του ήταν από τα Λάβαρα, ονομάζονταν Τσέρη, αυτός πρόλαβε και εγκατέλειψε το αεροπλάνο με το αλεξίπτωτο. Ο Καβατζής κάηκε ζωντανός, δεν άφησε το αεροπλάνο του.

Τον γνωρίζατε προσωπικά;

Ναι, κάναμε παρέα. Μάλιστα μια φορά που είχαμε μείνει από τροφές ήταν ο μόνος που ρίσκαρε και την ζωή του ακόμη για να μας ρίξει λίγες γαλέτες. Μας έσωσε άπειρες φορές.

Τι είδους άνθρωπος ήταν;

Ήταν συνέχεια με το χαμόγελο στα χείλη. Δεν φοβόταν ποτέ. Πριν τη μάχη έλεγε: «Άντε, πάμε τώρα να ξεμπερδεύουμε με τους Ιταλούς και συνεχίζουμε μετά την κουβέντα».

Για τον συγκυβερνήτη του, μάθατε τι απέγινε;

Αργότερα τον συνάντησα στο Τορόντο. Γίναμε φίλοι για να μιλάμε και οι δυο συνέχεια για τον αεροπόρο ήρωα μας.

Είχε δική του οικογένεια;

Δεν είχε προλάβει να δημιουργήσει οικογένεια, ήταν είκοσι χρονών παλικάρι. Λένε ότι η μάνα του είπε στο μνημόσυνο του γιου της: « Χάρηκα που έκανα ένα τέτοιο δώρο στην πατρίδα».

Μιλήσατε μαζί της;

Ήθελα να τη βρω, δεν τα κατάφερα. Ήθελα να πω σε κάποιον από την οικογένεια, πόσο μεγάλος ήρωας ήταν, αλλά οι Γερμανοί αργότερα σκότωσαν και τον αδερφό του, ήταν φωτογράφος, τον κατηγόρησαν για κατασκοπία και τον εκτέλεσαν.

Ταξιδέψατε στη ζωή σας;

Ταξίδεψα σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Έζησα και στον Τορόντο του Καναδά. Σαν την Ελλάδα δεν βρήκα όμορφο τόπο.

Τι κρατάτε από όλα αυτά τα χρόνια;

Τον αγώνα. Αν ξέρω κάτι καλά είναι να δουλεύω, δεν έχω σταματήσει στιγμή να δουλεύω. Δεν την φοβάμαι τη δουλειά.

Και από τα χρόνια της νιότης;

Ότι παίζαμε τα χρόνια μας σαν κομπολόγια δεν φοβόμασταν τίποτα, τη ζούσαμε τη ζωή.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.