«Μπαμπαδες με ρουμι»

Το θεατρικό έργο «Μπαμπάδες με ρούμι» των Ρέππα Παπαθανασίου επέλεξε η Πολιτιστική Κίνηση Νομού Ροδόπης να ανεβάσει φέτος σε σκηνοθεσία Μυρσίνης Λαντζουράκη και Παναγιώτη Λακιώτη. Η πρεμιέρα του έργου θα δοθεί την Πέμπτη 22 Σεπτέμβρη στο χώρο της Πολιτιστικής Κίνησης.

Λίγο πριν την πρεμιέρα συζητάμε με κάποιους από τους συντελεστές του έργου για την παράσταση, για την επιλογή του συγκεκριμένου έργου, τη σκηνοθετική προσέγγιση…

ΠτΘ: Πώς ξεκινήσατε για να ανεβάσετε το συγκεκριμένο έργο;

Σούλα Κυρατζόγλου: Επιλέξαμε το συγκεκριμένο έργο των Ρέππα – Παπαθανασίου και ξεκινήσαμε σαν ομάδα μόνοι μας να το παρουσιάσουμε. Στην πορεία κολλήσαμε και απευθυνθήκαμε στη Μυρσίνη Λαντζουράκη και τον Παναγιώτη Λακιώτη, οι οποίοι και ανέλαβαν τη σκηνοθεσία του έργου. Οι προετοιμασίες ξεκίνησαν το χειμώνα και το παρουσιάζουμε στο τέλος Σεπτεμβρίου.

Σπυρέτα Οικονομίδου: Θα πρέπει να τονίσουμε ότι το έργο μάς το πρόσφεραν οι Ρέππας Παπαθανασίου μέσω της Τζένης Κασπαριάν, η οποία είναι φίλη του Παπαθανασίου, αφιλοκερδώς χωρίς να ζητούν δικαιώματα. Επειδή ήταν δύσκολο έργο ζητήσαμε τη βοήθεια της Μυρσίνης Λαντζουράκη, η οποία έχει συνεργαστεί μαζί μας άλλες δύο φορές, και του κυρίου Λακιώτη.

ΠτΘ: Με τι κριτήρια κάνατε τη συγκεκριμένη επιλογή;

Σπυρέτα Οικονομίδου: Δεν υπήρχαν κάποια συγκεκριμένα κριτήρια. Επιχειρήσαμε να βρούμε έργα ώστε να συμμετέχει όλη η θεατρική ομάδα της Πολιτιστικής Κίνησης, η οποία αριθμεί περίπου 15 άτομα. Οι συγγραφείς όμως των έργων που θέλαμε να ανεβάσουμε ζητούσαν δικαιώματα. Χρήματα πολλά. Είμαστε ένας σύλλογος ο οποίος δε διαθέτει χρήματα, οπότε η προσφορά των Ρέππα -Παπαθανασίου ήταν ό,τι καλύτερο.

ΠτΘ: Το γνωρίζατε σαν έργο;

Σούλα Κυρατζόγλου: Κάποιοι από εμάς, ναι. Το έχουν δει σε παράσταση, το διαβάσαμε το σενάριο και μας άρεσε…

ΠτΘ: κ. Λαντζουράκη είναι δύσκολο έργο ως προς τη σκηνοθετική του προσέγγιση;

Λαντζουράκη Μυρσίνη: Αρκετά δύσκολο γιατί οι συγγραφείς ακολουθούν τη μορφή σεναρίου στο γράψιμό τους. Δηλαδή, ο λόγος πρέπει να έχει ρυθμό, ο οποίος αν χαθεί από τους συμμετέχοντες τότε κινδυνεύει το κείμενο να γίνει «πλαδαρό». Είναι ένα σύγχρονο έργο και σκηνοθετικά αρκετά δύσκολο. Η ομάδα που παίρνει μέρος έχει καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια. Θα πρέπει να πω ότι όταν αναλάβαμε να τους βοηθήσουμε, τους βρήκαμε σχεδόν έτοιμους από λόγια, που σημαίνει ότι αν φύγει ο λόγος από το χαρτί και υπάρχει ροή στο λόγο ένα μεγάλο μέρος της παράστασης έχει καλυφθεί. Από εκεί και πέρα προσπαθήσαμε να τοποθετήσουμε τα παιδιά στο χώρο ώστε η παράσταση να έχει συνέχεια.

Λακιώτης Παναγιώτης: Κάθε έργο είναι δύσκολο. Δεν υπάρχει θεατρικό έργο εύκολο. Το συγκεκριμένο έχει μια ιδιαίτερη δυσκολία γιατί πρέπει να πιάσεις το ύφος του, το ύφος των Ρέππα Παπαθανασίου, που αφορά σε ένα γρήγορο κείμενο με πολλές ανατροπές, οι οποίες δημιουργούν και το είδος της κωμωδίας, γιατί το έργο είναι κωμωδία, η οποία είναι το δυσκολότερο είδος. Θα πρέπει να πω ότι η δική μου προσφορά είναι επικουρική, η σκηνοθετική προσέγγιση έγινε κυρίως από τη Μυρσίνη, εγώ προσέφερα όσο μου το επέτρεπαν οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις.

ΠτΘ: Χαρακτηρίσατε το συγκεκριμένο έργο κωμωδία. Γνωρίζοντας όμως το έργο των Ρέππα-Παπαθανασίου τουλάχιστον μέσα από την τηλεόραση, πίσω από την κωμωδία κρύβονται τραγικές καταστάσεις της καθημερινότητα…

Λ.Π. Έχουν αυτό το ιδιαίτερο αυτοί οι δύο συγγραφείς και θεωρώ ότι είναι οι μόνοι από όλους αυτούς που κυκλοφορούν στην αγορά και κάνουν θέατρο και τηλεόραση. Τα έργα τους περιγράφουν κωμικές καταστάσεις οι οποίες έχουν στιγμές συγκίνησης, μεταφορά μηνυμάτων αλλά και κοινωνικά σχόλια. Και αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το μεγάλο συγγραφικό τους ατού.

ΠτΘ: Το συγκεκριμένο έργο πρωτοανέβηκε το 1997. Πόσο διαχρονικά είναι τα μηνύματά του;

Π.Λ.: Είναι έργο επικαιρότητας με κοινωνικά μηνύματα, ασχολείται με τις σχέσεις μιας οικογένειας, οι οποίες οικογενειακές σχέσεις υφίστανται και άρα είναι έργο σύγχρονο.

ΠτΘ: «Μπαμπάδες με ρούμι» ο τίτλος του, ο οποίος αφενός παραπέμπει στους μπαμπάδες αλλά και στο γλυκό. Τι από τα δύο να υποθέσουμε;

Π.Λ.:Αυτό είναι ένα μυστικό της παράστασης το οποίο θα ανακαλύψετε βλέποντάς την. Νομίζω όμως ότι παραπέμπει και στα δύο.

ΠτΘ: Και το ρούμι;

Π.Λ.:Το κερασάκι στην τούρτα…

ΠτΘ: κ. Λαντζουράκη, είναι ένα έργο που σε πρώτη φάση το σκηνοθέτησε ο Σταμάτης Φασουλής. Αισθανθήκατε δέος γιατί σκηνοθετήθηκε από ένα μεγάλο σκηνοθέτη;

Μ.Λ:Το συγκεκριμένο έργο δεν το γνώριζα. Γνωρίζω βέβαια το χαρακτηριστικό στυλ της γραφής των Ρέππα-Παπαθανασίου από τις σειρές που έχουν κάνει. Βέβαια το ίδιο έργο σε οδηγεί σε κάποια πορεία και ακολουθήσαμε το κείμενο για να οργανώσουμε τα παιδιά πάνω στη σκηνή.

Π.Λ.: Εγώ είχα την τύχη αφού τελείωσα τη Σχολή Εθνικού Θεάτρου, στην πρώτη μου δουλειά να συνεργαστώ στην «Ελίζα» της Ξένιας Καλογεροπούλου στο πρώτο της ανέβασμα με σκηνοθέτη το Σταμάτη Φασουλή. Κανένας σκηνοθέτης δεν κάνει τα δικά του. Στο θέατρο η πρώτη παράμετρος, η βάση είναι το κείμενο, η δεύτερη ο σκηνοθέτης και η τρίτη οι ηθοποιοί και αυτό σαν ένα βέλος πάει να στοχεύσει το θεατή. Αν ξεφύγουμε από το κείμενο και κάνουμε ό,τι θέλουμε ξεχνώντας το, δεν καταλαβαίνει κανένας τίποτα. Οπότε ο τρόπος για να προσεγγίσεις ένα κείμενο είναι να δεις τι σου λέει. Είχα δάσκαλο, τον Τάσο τον Λιγνάδη, ο οποίος δυστυχώς δε ζει, που έλεγε ότι όλα τα κείμενα αυτοσκηνοθετούνται. Δηλαδή μέσα στο κείμενο υπάρχει τρόπος, υπάρχει μελέτη, η τέχνη μας είναι τέχνη, αλλά τώρα έχει γίνει και επιστήμη, κυρίως μετά τον Στανισλάβσκι, στα νεότερα χρόνια έχει γίνει επιστήμη. Υπάρχει τρόπος διαβάζοντας ένα κείμενο να το σκηνοθετείς. Είναι μια απλή δουλειά, θα λέγαμε η σκηνοθεσία.

ΠτΘ: Θα μείνω στην τρίτη παράμετρο που αναφέρατε, τους ηθοποιούς. Συνεργαστήκατε με μία ερασιτεχνική ομάδα. Πώς συνεργαστήκατε;

Π.Λ.: Την αντιμετωπίζουμε σαν ερασιτεχνική, είναι άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν διδαχθεί την υποκριτική τέχνη και ίσως να μην έχουν ασχοληθεί ξανά ή κι αν έχουν ασχοληθεί θα έχουν δώσει μία, δύο, δέκα το πολύ παραστάσεις. Ένας επαγγελματίας δίνει εκατό σε μία σαιζόν. Αυτή είναι μια βασική διαφορά του επαγγελματία από τον ερασιτέχνη. Όμως επειδή η υποκριτική είναι τέχνη μιμική, δηλαδή τέχνη που υπάρχει στη φύση του ανθρώπου, ο άνθρωπος δια της μιμικής μαθαίνει. Οπότε ο κάθε άνθρωπος που συμμετέχει σε μια ερασιτεχνική ομάδα έχει ως δυνατότητα την υποκριτική. Ίσως δεν μπορεί να φτάσει στις επιδόσεις ενός επαγγελματία, όμως στοιχειωδώς και στο επίπεδο που απαιτείται άπό μια ερασιτεχνική ομάδα μπορεί να φτάσει, και νομίζω ότι η συγκεκριμένη το έχει πετύχει, να φθάσει σε καλό επίπεδο.

ΠτΘ: Είναι γεγονός ότι οι ερασιτεχνικές ομάδες και εδώ στην πόλη μας προσφέρουν στα πολιτιστικά δρώμενα.

Π.Λ.: Το ζητούμενο δεν είναι να πιάσουν υψηλά υποκριτικά μεγέθη, τα οποία πρέπει να έχουμε ως απαίτηση από τους επαγγελματίες ως κοινό. Εκείνο που προσφέρει το θέατρο, το μεγαλειώδες του θεάτρου σε μια ερασιτεχνική παράσταση, σε ένα ερασιτεχνικό σύλλογο, είναι το γεγονός ότι υπάρχει μια ομαδικότητα. Όλοι, παρόλες τις αδυναμίες τους, τις κόντρες τους, είναι εδώ παρόντες και προσπαθούν για έναν κοινό σκοπό. Αυτό είναι το σημαντικότερο.

ΠτΘ:Σας ευχαριστούμε πολύ.

Μ.Λ.-Π.Λ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ Ν. ΡΟΔΟΠΗΣ «ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ ΜΕ ΡΟΥΜΙ»

Καλεντερίδου Έφη

Κασπαριάν Τζένη

Κυρατζόγλου Χρυσούλα

Κωνσταντίνου Δημήτρης

Οικονομίδου Σπυρέτα

Σιανκούρης Τζίμης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.