Tο σπηλαιο με τα κοραλλενια δακρυα

Eνα παραμυθένιο θέαμα συνθέτουν τα «κοραλλένια διαμερίσματα» , «ο θάλαμος των κοραλλιών», «ο ανθόκηπος», «ο διάδρομος των καταρρακτών”, «ο κρυφός θησαυρός”, “ο ενδιάμεσος διάδρομος”,”ο παράλληλος δρόμος” και πολλά άλλα που θα συναντήσει όποιος επισκεφτεί το Σπήλαιο του Αγίου Γεωργίου Κιλκίς. Εκατομμύρια χρόνια τώρα το σπήλαιο «δακρύζει» και καθώς οι σταγόνες ρέουν από την οροφή του εξατμίζονται ή πέφτουν στο δάπεδο. Κι αυτά τα «δάκρυα» του σπηλαίου μεταμορφώνονται αργά σε σταλακτίτες, σταλαγμίτες, σε τοίχους κοραλλένιους και σχήματα ονειρικά.

Πρόκειται για ένα από τα 17 σημαντικότερα σπήλαια του ελλαδικού και διεθνούς χώρου, ειδικά σε ότι αφορά τους σχηματισμούς κοραλλιογενούς μορφής που παρουσιάζει ενώ η έκταση του ξεπερνά τα 1000 τ.μ. και εκτείνεται σε δυο ορόφους. Το σπήλαιο του Αγίου Γεωργίου διαθέτει ένα σύστημα διακλαδώσεων (σχισμών), σε παράλληλες και κάθετες κατευθύνσεις δημιουργώντας πλατείς ή στενούς δαιδαλώδεις διαδρόμους, με ψηλές οροφές, σε εκατοντάδες μέτρα μήκος και υπέροχα σταλακτικά στολίσματα .Στο δεύτερο όροφο, που διανοίγεται σε 6 μέτρα ψηλότερα από το κύριο σπήλαιο, με διαφορετική διάνοιξη κοιλωμάτων οι διαδοχικοί και ευρύχωροι θάλαμοί του έχουν διάκοσμο μοναδικό στο είδος του. Ο σταλακτιτικός ή σταλαγμιτικός διάκοσμος του σπηλαίου σχηματίζει μερικές φορές φόρμες που μοιάζουν με πρόσωπα, ζώα, φυτά ή άλλα αντικείμενα. Τότε η φαντασία δίνει διάφορες ονομασίες όπως ο “Ερωδιός” ή ο “Βούδας Οι ευρύχωροι θάλαμοι του είναι έξι, ενώ στους τοίχους τις οροφές και τα δάπεδα του υπάρχει κάλυμμα με σταλακτιτικά στολίσματα και με μοναδικά στο είδος τους πέτρινα κοράλλια. Τα κοράλλια, οι λιθωματικές αυτές δημιουργίες είναι αποτέλεσμα του τινάγματος και σκορπίσματος της σταγόνας του νερού καθώς πέφτει στο έδαφος. Δημιουργούνται σε κοιλώματα βράχων εκεί όπου δεν υπάρχει ρεύμα αέρος.

Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε τυχαία γύρω στο 1925 κατά την εκτέλεση της λατομικής εργασίας Το 1960 έγινε η πρώτη χαρτογράφηση του από την τότε πρόεδρο της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρίας (Ε.Σ.Ε.) Άννα Πετροχείλου, ενώ οι εργασίες αξιοποίησης του άρχισαν το 1977 με την επίβλεψη της ιδίας και κράτησαν έξι χρόνια. Σύμφωνα με την κ. Πετροχείλου το σπήλαιο δημιουργήθηκε από ασβεστολιθικά πετρώματα, που πιέστηκαν και διαβρώθηκαν από νερά τα οποία εισχώρησαν σε πιο χαμηλά επίπεδα μέσα από τις σχισμές. Έτσι διανοίχτηκαν οι θάλαμοι και τα νερά διέφυγαν σε χαμηλότερα σημεία.

Το Σπήλαιο του Κιλκίς παρουσιάζει μεγάλο παλαιοντολογικό ενδιαφέρον καθώς βρέθηκαν πάνω από 300 δείγματα απολιθωμένων οστών ζώων πολύ καλά διατηρημένα. Η μελέτη αυτών των οστών από την διδάκτορα Παλαιοντολογίας Ευαγγελία Τσουκαλά έδειξε την παρουσία της στικτής ύαινας η οποία εμφανίστηκε στην Ελλάδα περίπου πριν 15.000 χρόνια., της αλεπούς , της μεγαλόσωμης νυφίτσας), του άγριου βοδιού, του μικρόσωμου άγριου άλογου, του μεγαλόσωμου αλόγου, του γιγαντιαίου ελαφιού και του κόκκινου ελαφιού. Αξιοσημείωτη είναι και η παρουσία απολιθωμένων δοντιών και οστών που ανήκουν σε μικροθηλαστικά (τρωκτικά). Η ηλικία της πανίδας τοποθετείται στο Ανώτερο Πλειοστόκαινο (10.000-100.000 χρόνια πριν από σήμερα). Το παλαιοπεριβάλλον ήταν λειβαδικό με θάμνους και το παλαιοκλίμα μάλλον θερμό.Οι ύαινες κατοικούσαν στη σπηλιά, ενώ τα φυτοφάγα ζώα είτε βρέθηκαν τυχαία είτε αποτελούσαν την κύρια τροφή των σαρκοφάγων ζώων.

Το σπήλαιο λόγω των ιαματικών πηγών που διαθέτει είναι ιδανικό για μια νέα μορφή θεραπείας, σπηλαιοθεραπεία. Η σπηλαιοθεραπεία μπορεί να έχει ευεργετική επίδραση:

• σε περιπτώσεις χρόνιων ασθενειών του αναπνευστικού συστήματος (άσθμα) με ιδιαίτερα καλά αποτελέσματα στα παιδιά,

• στη θεραπεία δερματολογικών ασθενειών που προέρχονται από μόλυνση αλλεργικής μορφής,

• στη σταθεροποίηση και βελτίωση της φυσικής κατάστασης οργανισμών με χρόνιες παθήσεις,

• στη γενική αναζωογόνηση του ανθρώπινου οργανισμού, ιδιαίτερα όταν είναι εκτεθειμένος σε ατμοσφαιρική ρύπανση των πόλεων και των βιομηχανικών περιοχών.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.