Η αγαπη, ο ερωτας και η ζωη αξιζουν σεβασμο…

Σε ιδιαίτερα δυσμενή θέση θα βρεθεί η ελληνική κυβέρνηση λόγω της ξεκάθαρης ευρωπαϊκής οδηγίας η οποία κατηγορηματικά αναφέρει πως δικαιωματικά πρέπει μέσα στα επόμενα τρία έτη να ψηφίσει νόμο με τον οποίο θα κατοχυρώνεται ο γάμος μεταξύ των ομοφυλοφίλων. Η ευρωπαϊκή οδηγία σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, η οποία ήδη έχει προκαλέσει εκνευρισμό στην κυβέρνηση δεν αφορά μόνο την Ελλάδα αλλά όλα τα κράτη μέλη και εδόθη μέσα στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού συντάγματος, το οποίο ήδη έχει υπερψηφίσει η ελληνική Βουλή.

Συγκεκριμένα στα άρθρα του ευρωσυντάγματος η ομοφυλοφιλία εκλαμβάνεται ως ζήτημα «γενετήσιου προσανατολισμού» (όρος που εισάγεται για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά, σε νομικό κείμενο τέτοιας σπουδαιότητας), και αναφέρεται στα άρθρα ΙΙ-81 § 1, ΙΙΙ-118 και ΙΙΙ-124 § 1, ως προστατευτέα ( από την έννομη τάξη) προσωπική επιλογή και απόλυτα φυσιολογική και αξιοπρεπής επίδοση και συμπεριφορά! Ως εκ τούτου, όπως ρητώς αναφέρεται στην ευρωπαϊκή οδηγία, η ελληνική Βουλή, η οποία στη συντριπτική της πλειονότητα ψήφισε το ευρωπαϊκό Σύνταγμα (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) οφείλει να ψηφίσει και νόμο που όχι μόνο θα νομιμοποιεί το γάμο των ομοφυλόφιλων ζευγαριών αλλά θα τους παρέχει τη δυνατότητα να υιοθετούν και παιδιά.

Mε 187 ψήφους υπέρ, 147 κατά και τέσσερις αποχές, το ισπανικό κοινοβούλιο ψήφισε νομοσχέδιο το οποίο επιτρέπει τους γάμους μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου. Το νομοσχέδιο θα δίνει επιπλέον τη δυνατότητα στα εν λόγω ζεύγη να υιοθετούν και παιδιά. H αναγνώριση διά νόμου των γάμων των ομοφυλοφίλων εντάσσεται στα πλαίσια των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων που προωθεί η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Xοσέ Λουίς Θαπατέρο τους τελευταίους 15 μήνες που κατέχει την εξουσία. Tο νομοσχέδιο θα πρέπει να υπογραφεί από τον βασιλιά Xουάν Kάρλος πριν τεθεί σε ισχύ μέχρι τα τέλη του έτους. Στην Iσπανία, σύμφωνα με στοιχεία οργανώσεων ομοφυλοφίλων, ζουν σήμερα περί τα τέσσερα εκατομμύρια ομοφυλόφιλοι.

Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και η συντηρητική ισπανική αντιπολίτευση έχουν καταδικάσει σφόδρα την κίνηση της κυβέρνησης Θαπατέρο. Εντούτοις ο πρωθυπουργός της Ισπανίας Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεζ Θαπατέρο, έκανε σαφές όταν πριν ένα χρόνο αναλάμβανε κάθηκοντα, ότι δεν θα επιτρέψει την επιρροή της Εκκλησίας στην χώρα να κυριαρχήσει. Πριν από την ψηφοφορία, ο πρωθυπουργός Θαπατέρο δήλωσε «βέβαιος ότι και άλλες χώρες θα ακολουθήσουν το παράδειγμά μας ωθούμενες από τις δυνάμεις της ελευθερίας και της ισότητας». «Mε το νομοσχέδιο αυξάνουμε τις πιθανότητες να ευτυχήσουν πολλοί γείτονες, φίλοι συνάδελφοι και συγγενείς μας», προσέθεσε.

Η μεγάλη χώρα της Ιβηρικής κατέστη η τρίτη ευρωπαϊκή χώρα που έδωσε επισήμως το «πράσινο φως» για την ένωση ατόμων του ιδίου φύλου με τα δεσμά του γάμου. Προηγήθηκαν η Ολλανδία(νομιμοποιήθηκε το 2001 ο γάμος ομοφυλόφιλων και η υιοθεσία παιδιών και από Ολλανδία και από το εξωτερικό) και το Βέλγιο(νομιμοποιήθηκε ο γάμος ομοφυλόφιλων το 2003, αλλά δεν έχουν δικαίωμα υιοθεσίας παιδιών- καθώς βρίσκεται υπό συζήτηση).

Οι έγγαμοι ομοφυλόφιλοι θα έχουν δικαίωμα διατροφής στην περίπτωση διαζυγίου, αλλά και συνταξιοδότησης στην περίπτωση θανάτου του/της συζύγου. Ως προς το ζήτημα της υιοθεσίας, θα αφορά μόνο σε παιδιά από την Ισπανία προκειμένου να αποφευχθούν νομικές αντιδικίες με τρίτα κράτη.

Πολλοί δήμαρχοι ισπανικών πόλεων, που πρόσκεινται στο δεξιό Λαϊκό Κόμμα ανακοίνωσαν πως αρνούνται να παντρέψουν ζευγάρια προσώπων του ιδίου φύλου παρά την ψήφιση του νομοσχεδίου.. «Αν ο νόμος αυτός μου επιτρέπει να παντρεύω ομοφυλόφιλους, δεν θα ασκήσω αυτή την εξουσία», δήλωσε ο δήμαρχος της πόλης Χαβιέρ Λεόν ντε λα Ρίβα.

Δημοσκόπηση πάντως που διεξήχθη από το ινστιτούτο Οpina, τον Μάιο, υποδεικνύει ότι σε ποσοστό 62% οι Ισπανοί υποστηρίζουν την απόφαση της κυβέρνησης να επιτρέψει το γάμο των ομοφυλόφιλων. Η ισπανική κοινή γνώμη, κατά τη δημοσκόπηση, φέρει αμφιβολίες περί του δικαιώματος υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλοφιλικά ζευγάρια.

Κάτι αντίστοιχο με την Ε.Ε. γίνεται και στις ΗΠΑ, όπου η μία μετά την άλλη οι Πολιτείες αποδέχονται το γάμο των ομοφυλοφίλων. Προσφάτως η πολιτεία του Κονέκτικατ υιοθέτησε νόμο που προβλέπει την πολιτική ένωση μεταξύ των ομοφυλόφιλων ζευγαριών. Δεν είναι μάλιστα καθόλου τυχαίο ότι ο νόμος που υπογράφηκε από την ρεπουμπλικανό κυβερνήτη της πολιτείας αυτής, Τζόντι Ρελ συνέπεσε με τη συζήτηση και την ψήφισή του από το Ισπανικό Κοινοβούλιο. Έτσι το Κονέκτικατ έγινε η δεύτερη αμερικανική πολιτεία που επιτρέπει την πολιτική ένωση ομοφυλόφιλων, μετά την πολιτεία του Βερμόντ. Με το νόμο αυτό, τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια θα απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα με τα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια. Μόνο μια πολιτεία των ΗΠΑ, αυτή της Μασαχουσέτης, επιτρέπει από πέρυσι τον γάμο ομοφυλόφιλων ζευγαριών, ενώ αντιθέτως 14 αμερικανικές πολιτείες απαγορεύουν προς το παρόν δια νόμου οποιαδήποτε επίσημη συμβίωση ομοφυλόφιλων και ειδικά στο Κάνσας δεν συζητείται καν έστω και μια απλή ένωση δύο ατόμων του ιδίου φύλου.

Δυστυχώς ζούμε σε μια κοινωνία, όπου παρά την διαρκώς αυξανόμενη επιστημονική και τεχνολογική ανάπτυξη, τα θεσμικά πλαίσια του Κράτους και τα κοινωνικά ήθη παραμένουν αναλλοίωτα. Η πατριαρχική οργάνωση της κοινωνίας και η ταξική καταπίεση που ασκεί το καπιταλιστικό κράτος πάνω στους κοινωνούς της, αντανακλάται στην πρωταρχική κοινωνική μονάδα που διασφαλίζει την διαιώνιση του ανθρώπινου είδους, στην οικογένεια.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η έννοια του σεξ, που είναι καθοριστική για την ανθρώπινη ύπαρξη και ευτυχία, συναντάται να έχει δύο όψεις κυρίως στις κλειστές κοινωνίες αλλά –γιατί όχι- και στις «συντηρητικές» μεγαλουπόλεις: το αγόρι είναι ελεύθερο να ανακαλύψει και εκδηλώσει την σεξουαλικότητά του αποκτώντας ταυτόχρονα την πιο χυδαία αντίληψη για την σεξουαλική πράξη και επιβεβαιώνοντας εγωιστικά την κυριαρχία τους πάνω στο ΄΄αδύναμο΄΄-κατ΄αυτούς- φύλο.

Αντίθετα το κορίτσι, για να είναι εντάξει με τον εαυτό του και την κοινωνία, κυρίως όμως με την οικογένειά του, θα πρέπει να παραμείνει «σεμνή» και «συμμαζεμένη», μη επιτρέποντας στον εαυτό της να χαρεί την ηδονή πέρα από τα όρια που της διαγράφει ο ίδιος της ο ρόλος.

Τα αποτελέσματα της υποκριτικής αυτής ανδροκρατικής και αναπαραγωγικής ηθικής είναι να γεννώνται ανταγωνιστικές σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων. Κάτω από τέτοιες συνθήκες, η εμφάνιση του ομοφυλόφιλου λειτουργεί σαν κόκκινο πανί και για τα δύο φύλα, δεδομένου ότι η ανδροκρατική ηθική έχει ήδη καθορίσει με σαφήνεια τα πρότυπα του «άνδρα» και της «γυναίκας».

Ο μέσος ετεροφυλόφιλος- άνδρας ή γυναίκα- αβίαστα και δίχως καμία «επεξεργασία» πείθεται πως ό,τι ξεφεύγει από τα πρότυπα που έχει μάθει είναι ύποπτο, διαβλητό, καταδικαστέο, άξιο διακωμώδησης ή χλευασμού. Δεν μπορώ ούτε να διανοηθώ την τρομερή θέση ενός παιδιού που κάποτε διαπιστώνει ότι ο χαρακτήρας και η ευαισθησία του δεν ανταποκρίνονται σε «αυτά» τα πρότυπα.

Ξεκινώντας από το σχολείο, μάταια προσπαθεί να εξισορροπήσει με τα άλλα παιδάκια. Αργότερα, στην δουλειά του, αγωνίζεται να αποκρύψει τις «αταίριαστες» για το κοινωνικό σύνολο επιθυμίες του. Αν είναι τυχερός και τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά δεν τον προδίδουν, καταφέρνει να διασωθεί, να δημιουργεί σχέσεις με κοπέλες, να παντρεύεται, ζώντας συνήθως με τον φόβο της αποκάλυψης και του κοινωνικού σκανδάλου. Αν όμως η εμφάνιση και η συμπεριφορά του δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία για τον χαρακτήρα του, τότε το μόνο που του μένει είναι να παραδεχτεί το ρόλο που η κοινωνία του έχει προορίσει, να λειτουργήσει σαν θηλυκό υποκατάστατο.

Και ρωτώ, γιατί πρέπει να υφίστανται αυτοί οι άνθρωποι –εν μέσω 21ου αιώνα-τέτοιας μεταχείρισης και απαξιωτικής αντιμετώπισης στην Ελλάδα την στιγμή που σε άλλες τρεις ευρωπαϊκές χώρες και σε μία αμερικάνικη πολιτεία έγινε η αρχή και πλέον χαίρουν ορισμένων αυτονόητων- για τους ετεροφυλόφιλους-δικαιωμάτων.

Πρέπει να καταστεί κατανοητό, πως η ομοφυλοφιλία είναι σαν όρος επαναστατική. Η όλη της επαναστατική δύναμη είναι συνυφασμένη με την όλη ιστορία της καταπίεσης του ανθρώπου, η οποία αντιτάσσεται στην τυποποιημένη ή νομιμοποιημένη πράξη-στάση των «ομαλών», με αποτέλεσμα την τοποθέτηση της ομοφυλοφιλίας στο περιθωριακό πλαίσιο του συστήματος.

Το ξεπέρασμα και ο δρόμος για την απελευθέρωση, προϋποθέτει την συνειδητοποίηση του προβλήματος που προηγείται της εξέγερσης, την υπέρβαση των φραγμών και το πέρασμα στην καθολική επανάσταση που δεν περιορίζεται στον οικονομικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, αλλά θέτει σε κίνηση το μηχανισμό της αμφισβήτησης της καπιταλιστικοφαλλοκρατικής και χριστιανοπατριαρχικής υπόστασης του σημερινού αλλοτριωμένου ανθρώπου.

Για να κλονιστούν πραγματικά οι σημερινές δομές της κοινωνίας, αλλά και για να φθαρούν οι θεσμοί που κρατούν την αλλοτριωμένη πλειοψηφία των «ομαλών» στην απάθεια της θεσμοποιημένης ομαλότητας, η σεξουαλική απελευθέρωση είναι αναγκαία, διότι σημαίνει την απελευθέρωση όχι μόνο από τις υλικές ανάγκες, αλλά την απελευθέρωση ολόκληρης της προσωπικότητας του ατόμου.

Τέτοιες τομές όμως στην κοινωνία προϋποθέτουν χαρισματικούς, συγκροτημένους και προοδευτικούς ηγέτες. Όταν όμως ο πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος της Ελλάδας τοποθετούσε στις αναπεπταμένες σημαίες της Ν.Δ., όταν ξεκινούσε για την κατάληψη του μεγάρου Μαξίμου, το σύνθημα περί σεμνότητας και ταπεινότητας με μοναδικό στόχο την δαιμονοποίηση και τον ηθικό στιγματισμό του αντιπάλου, όταν ο ηθικοφανής λόγος υποκατέστησε τις προγραμματικές υποσχέσεις, όταν η επιτηδευμένη δυσφορία για τα δεινά που επεσώρευσε η προηγούμενη κυβέρνηση στον τόπο δίνει τη θέση της σε πιο επαίσχυντη αντιμετώπιση των διαφόρων τινών που απασχολούν την χώρα μας, προκύπτει με σαφήνεια η παταγώδης αποτυχία του συντηρητικού φαρισαϊσμού.

Γι΄ αυτό μέχρι κάποιος να συνεφέρει την κυβέρνηση από τον μεταρρυθμιστικό οίστρο που την έπιασε, ύστερα από ένα και πλέον χρόνο απραξίας, τον οποίο μάλιστα διοχετεύει σε λάθος κατεύθυνση, μέχρι να λήξουν οι απεργίες των εργαζομένων και να ξεκινήσουν νέες, μέχρι να γεμίσουν τα ταμεία της χώρας, άντε πάτε ένα ταξιδάκι στην Ισπανία να ξεσκάσετε κι όταν κυβερνήσει ένας αντίστοιχος Θαπατέρο στην Ελλάδα σας ειδοποιώ.

Λεωνή Παναγοπούλου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.