«Η μουσικη ειναι η ψυχοθεραπεια μου»

Βρέθηκε στην Κομοτηνή πριν τρία χρόνια και τον απολαύσαμε με την Αναστασία Μουτσάτσου και το Νίκο Ζιώγαλα σε μία συναυλία στη Νομική. Με ένα δικό του προσωπικό στυλ έχοντας παντρέψει την κρητική λύρα στη σύγχρονη μουσική ο Μάνος Πυροβολάκης κατόρθωσε μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα να κερδίσει τους ακροατές του. Στόχος του μέσα από αυτό που κάνει να εκφραστεί και να ταυτιστεί με το κοινό του. Για αυτό όπως λέει ο ίδιος «χαίρομαι πάρα πολύ όταν ένα τραγούδι μου το τραγουδάει ο κόσμος και ταυτίζεται κι αυτός μαζί μου».

Με το Μάνο Πυροβολάκη συζητά σήμερα ο ΠτΘ για τη μεγάλη του αγάπη τη μουσική. Ξεκινώντας από τα πρώτα του ακούσματα, από τις επιρροές που δέχθηκε και φθάνοντας στο σήμερα και στα βραβεία Αρίων και τη Eurovision.

Μάνος Πυροβολάκης, όμως…

ΠτΘ:κ. Πυροβολάκη, σας θυμόμαστε από την επίσκεψή σας στην Κομοτηνή πριν τρία περίπου χρόνια με την Αναστασία Μουτσάτσου και τον Νίκο Ζιώγαλα στο αμφιθέατρο της Νομικής. Ποιες είναι οι δικές σας θύμησες;

Μ.Π.:Ήταν πολύ ωραία συναυλία και παράσταση. Το κοινό ζεστό και κοντά σ’αυτό που κάναμε και εμείς. Γενικά τη θυμάμαι αυτή τη συναυλία, γιατί είχαμε περάσει καλά και εμείς και ο κόσμος. Επομένως και τα δύο ζητούμενα είχαν πραγματοποιηθεί.

ΠτΘ:Ας ξεκινήσουμε από τα πρώτα σας βήματα στη μουσική. Ξεκινήσατε την ενασχόλησή σας με την κριτική λύρα στα δεκατρία σας χρόνια. Πώς και επιλέξατε να ασχοληθείτε με αυτή;

Μ.Π.: Οι γονείς μου ήταν κρητικής καταγωγής, όμως έζησα, μεγάλωσα και πήγα σχολείο στην Αθήνα. Όπως καταλαβαίνετε το στοιχείο της κρητικής παράδοσης ήταν έντονο μέσα στο σπίτι και την οικογένειά μου, οπότε νομίζω ότι ήταν λογικό, όταν αισθάνθηκα ότι θέλω να ασχοληθώ με την μουσική, να ασχοληθώ με τη λύρα.

ΠτΘ:Χαρακτηριστικό της μουσικής σας είναι η βιολολύρα. Παρόλα αυτά καταφέρνετε να συνδυάσετε τη βιολολύρα με σύγχρονους ποπ ήχους. Δεν έχουμε ξαναδεί κάτι τέτοιο στην ελληνική μουσική μέχρι τώρα. Θεωρείτε τον εαυτό σας καινοτόμο;

Μ.Π.:Ίσως σε κάποιο σημείο να έχετε δίκιο, ότι δεν έχει ξαναγίνει άλλη φορά. Αυτό όμως για μένα ήρθε φυσιολογικά, γιατί, όπως είπα, ήμουνα ένα παιδί που απ’ τα δεκατρία ξεκίνησα να παίζω λύρα και να μαθαίνω όλους τους μεγάλους λυράρηδες της Κρήτης, τον Ξυλούρη, τον Μουντάκη και να τους μελετάω στο όργανο. Ταυτόχρονα όμως ακούω, ό,τι ακούνε και οι συμμαθητές μου στο σχολείο, από Hard Rock καταβολές, από τους Guam, από τους Beatles, από U2, police, όποτε όλη αυτή η μίξη κόσμων και μουσικών, ουσιαστικά λειτούργησε μέσα μου με τέτοιο τρόπο ώστε να εκφράζεται και στη μουσική μου. Στην ουσία δηλαδή ήταν μίξη δύο διαφορετικών κόσμων που ζούσε και βίωνε ο ίδιος άνθρωπος.

ΠτΘ:Πιστεύετε ότι για την παραγωγή της σύγχρονης μουσικής είναι πλέον απαραίτητη έστω και στοιχειώδης γνώση της παραδοσιακής μουσικής;

Μ.Π.: Γενικά δε πιστεύω σε τίποτα που είναι αφοριστικό. Δηλαδή για να κάνεις αυτό, πρέπει να κάνεις εκείνο ή πρέπει να κάνεις το άλλο. Για μένα μετράει το αποτέλεσμα. Αν υπάρχει ταλέντο στο αποτέλεσμα και κάτι που με ενδιαφέρει, σίγουρα θα το ακούσω. Τώρα για το αν πρέπει να έχει και στοιχεία από τη δική μας παραδοσιακή μουσική, η οποία είναι σπουδαία μουσική, αυτό σίγουρα με χαροποιεί, ειδικά όταν ακούω τραγούδια που έχουν στοιχεία από Ήπειρο, Μακεδονία, Θράκη. Δεν θέλω να βλέπουμε αυτό το κομμάτι της μουσικής, το παραδοσιακό, μόνο στις γιορτές, για παράδειγμα το Πάσχα που σουβλίζουμε το αρνί, αλλά να το εντάξουμε μ’ ένα πιο μοντέρνο τρόπο και πιο σημερινό και στην καθημερινότητά μας, στη μουσική που ακούμε σήμερα.

ΠτΘ:Αν και Αθηναίος, έχετε ζήσει και στην Κρήτη.

Μ.Π.: Ακριβώς, στην Κρήτη έχω μείνει αρκετά. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι Αθηναίος. Είμαι υβρίδιο Αθηναίος – Κρητικός. Όπως είπα και προηγουμένως είμαι παιδί με κρητική ρίζα που μεγαλώνει στην Αθήνα. Την Κρήτη βέβαια την έχω ζήσει και αν ρωτούσατε την καρδιά μου θα έλεγαότι είμαι Κρητικός. Στην Κρήτη έμενα περίπου τέσσερις μήνες το χρόνο, τα καλοκαίρια μόλις τελείωνε το σχολείο και στις διακοπές των Χριστουγέννων και του Πάσχα. Οπότε θεωρώ ότι ουσιαστικά η Κρήτη είναι το μέρος στο οποίο έζησα σημαντικές στιγμές της ζωής μου, όπως είναι αυτές των διακοπών .

ΠτΘ:Είστε από τους λίγους καλλιτέχνες, οι οποίοι μέσα από την μουσική τους τιμούν την κρητική παράδοση. Θεωρείτε τον εαυτό σας έναν σύγχρονο εκπρόσωπο της κρητικής παράδοσης;

Μ.Π: Δεν ξέρω πώς να το πω. Αισθάνομαι ότι με τη μουσική που κάνω δίνω την ευκαιρία σε κάποιους ανθρώπους, και κυρίως σε νέα παιδιά, που μπορεί να μην είχαν καθόλου παραδοσιακά ακούσματα, και κυρίως ακούσματα απ’ την κρητική μουσική, να τους δώσω μια μυρωδιά και να τους πω ότι υπάρχει και κάτι διαφορετικό και αν σας κάνει ακούστε το, αν όχι αφήστε το. Αλλά νομίζω ότι δίνω την ευκαιρία και στο όργανο να ακουστεί σ’ένα κοινό και σ’ένα κόσμο ο οποίος μέχρι πρότινος ενδεχομένως να μην αγόραζε ένα CD με κρητική μουσική.

ΠτΘ:Έχετε πάει στο παγκόσμιο φεστιβάλ φολκλορικής μουσικής στην Ιαπωνία. Ποια ήταν η αντιμετώπιση του ξένου κοινού; Σας άρεσε σαν εμπειρία; Πώς εκλάβατε τα συναισθήματα του κόσμου;

Μ.Π:Αυτό ήταν σίγουρα ένα crash test. Παίζεις τη μουσική σου σ’έναν κόσμο που έχει διαφορετική κουλτούρα και αντίληψη, όπως και διαφορετική κοσμοθεωρία. Αυτό έχει και ένα ενδιαφέρον, από την άποψη να δεις αν μπορούν τελικά οι λαοί να επικοινωνήσουν μέσω της μουσικής και αν η μουσική είναι τελικά μια κοινή γλώσσα. Η εντύπωση μου είναι ότι συνέβη αυτό, και κυρίως με τα πεντοζάλια, τα γρήγορα κομμάτια που έπαιξα εκεί. Νομίζω ότι ο θεατής εξέλαβε θετικά το δυναμισμό των κομματιών αυτών, και συγκεκριμένα οι Γιαπωνέζοι.

ΠτΘ:Ας περάσουμε στο κομμάτι της ζωής σας που αφορά στα «Κινούμενα Σχέδια». Κάνατε τα πρώτα σας βήματα στη δισκογραφία μαζί τους. Τι σημαίνουν για σας τα «Κινούμενα Σχέδια»; Σκέφτεστε στο μέλλον κάποια μελλοντική συνεργασία μαζί τους;

Μ.Π: Τα “Κινούμενα Σχέδια” ήταν ομάδα των παιδιών, με τα οποία ξεκινήσαμε να φτιάξουμε αυτό το είδος της μουσικής που κάνουμε. Τα “Κινούμενα Σχέδια” όπως τα φέρνω εγώ στο μυαλό μου έχουνε δύο κομμάτια, αυτό της δισκογραφίας, το οποίο ήταν πολύ καλό και περνούσα πολύ καλά και ένα δεύτερο, που είχε να κάνει με τις ζωντανές εμφανίσεις, στο οποίο νομίζω τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα για όλους μας. Κάποια στιγμή αποφασίσαμε ότι δεν μπορεί να συνεχισθεί αυτή η κατάσταση οπότε και ουσιαστικά το group σταμάτησε. Παρόλα αυτά πρέπει να πω ότι και σ’ αυτό το δίσκο, η συμμετοχή των παιδιών απ’τα «Κινούμενα Σχέδια» είναι έντονη, πρώτα απ’ όλα ο καλλίτερός μου φίλος, ο συνθέτης και στιχουργός, ο Γιάννης ο Στίγκας, με τον οποίο γράφαμε τραγούδια μαζί, και ο Χρήστος ο Σούμκα που έκανε τις ενορχηστρώσεις, τόσο στα «Κινούμενα Σχέδια» όσο και στο «Όλα για Όλα», στο προσωπικό μου album. Ακόμη ο Χρήστος ο Αβδελάς, το τέταρτο μέλος των «Κινουμένων Σχεδίων», ο οποίος ήταν και ο κιθαρίστας του group. Θα ήθελα με αυτό να πω ότι εμείς ανήκουμε στην κατηγορία εκείνων που αποφάσισαν να διαλύσουν το σχήμα συνειδητά, και εν πάση περιπτώσει δεν υπάρχει μεταξύ μας καμία παρεξήγηση που μπορεί να υπάρξει μεταξύ των μελών ενός group, το οποίο διαλύεται. Είμαστε φίλοι και συνεργάτες. Ακόμα και το να μπορούσε να γίνει κάποια στιγμή κάποιο reunion δεν το θεωρώ «άνοιξε η σφαίρα του παραλόγου». Άμα οι συνθήκες είναι όπως πρέπει να είναι, γιατί όχι.

ΠτΘ:Ξεκίνημα λοιπόν solo καριέρας με τον καινούργιο σας δίσκο «Όλα για Όλα» που κυκλοφορεί από την UNIVERSAL και γνωρίζει ήδη μεγάλη επιτυχία. Είστε ευχαριστημένος με την ως τώρα πορεία του και την απήχησή του στο ελληνικό κοινό;

Μ.Π: Είμαι και ευχαριστημένος και ευτυχισμένος και λίγο ξαφνιασμένος να σου πω την αλήθεια γιατί θεωρούσα ότι το στυλ της μουσικής που κάνω δεν είναι και το πιο mainstream πράγμα που ακούγεται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Χάρηκα πάρα πολύ που το επέλεξε ο κόσμος και που τα τραγούδια αυτά πέρασαν σε διάφορες ηλικίες ανθρώπων και κόσμων.

ΠτΘ:Θεωρώ ότι είστε άτομο που του αρέσει να πειραματίζεται. Και το δικαιολογώ καθώς και στα βραβεία του mad παίξατε ένα τραγούδι σας συνδυάζοντάς το με rap στοιχεία και στο δίσκο σας υπάρχει ένα κομμάτι το «Κοπελιά» μαζί με τον Κώστα τον Λειβαδά στο οποίο συνδυάζεται η κρητική παραδοσιακή μουσική με rap. Που θα κατατάσσατε τον εαυτό σας ως μουσικό; Σε ποιο είδος μουσικής;

Μ.Π: Νομίζω ότι ουσιαστικά είμαστε μια γενιά που ακούει τα πάντα στο ραδιόφωνο. Είμαστε μια γενιά που ακούει διάφορα. Θα ακούσουμε αγγλική ποπ, British μουσική, οπότε νομίζω ότι όλα αυτά που ακούμε, τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι, ότι τα αποκωδικοποιούμαι με ένα δικό μας τρόπο. Προσωπικά για να δημιουργήσω τη μουσική που θέλω βάζω τα κομμάτια τα δικά μου που έχω σαν Μάνος και έχουν μια σχέση με την παραδοσιακή μουσική. Είναι δηλαδή η μίξη του σήμερα. Οπότε εγώ δεν θεωρώ ότι ανήκω κάπου συγκεκριμένα. Όχι επειδή είπα ένα στιχάκι, το rappara στο δίσκο ή το είπα στα βραβεία του mad είμαι rapper. Απλά το να πάρεις με σεβασμό ένα στυλ μουσικής και να το χρησιμοποιήσεις για λίγο σαν δικό σου κόλπο, δεν το θεωρώ άσχημο, το θεωρώ ενδιαφέρον και αυτό επίσης με βοηθά να μη βαριέμαι. Το πρόβλημα που έχω με τη μουσική είναι ότι η επανάληψη μού φέρνει βαρεμάρα και η βαρεμάρα καλλιτεχνικά με καθίζει. Μ’αρέσει το καινούργιο .

ΠτΘ:Έχετε τραγουδήσει κάτι το οποίο δε σας εκφράζει ως Μάνο;

Μ.Π: Όχι, δεν έχω τραγουδήσει κάτι τέτοιο, γιατί τα τραγούδια τα γράφουμε εμείς, οπότε αν κάτι δε μας αρέσει πολύ απλά δεν το βάζουμε στο δίσκο. Υπάρχουν όμως παιδιά που είναι μόνο τραγουδιστές, οι οποίοι παίρνουν κομμάτια από τους συνθέτες τα οποία δεν τους αντιπροσωπεύουν εξ ολοκλήρου. Εγώ που γράφω τα τραγούδια μαζί με τον φίλο μου, τον Γιάννη το Στίγκα, απ’την αρχή θέτουμε όρια.

ΠτΘ:Διαβάζοντας κάποιος το βιογραφικό σας, θα βρει συνεργασίες με μεγάλα ονόματα όπως του Βαγγέλη Παπαθανασίου, του Νίκου Πορτοκάλογλου, της Αναστασίας Μουτσάτσου, του Νίκου Ζιώγαλα και πολλών άλλων. Πώς προέκυψαν οι συγκεκριμένες συνεργασίες και τι έχετε κερδίσει απ’αυτές;

Μ.Π: Η μία έφερε την άλλη. Η Αναστασία Μουτσάτσου μ’ άκουσε το 2000 όταν έβγαλα «το Χαμόγελό σου», της φάνηκε ενδιαφέρον, το είπε στον Νίκο το Ζιώγαλα που παίζανε μαζί…να πάρουμε και τον Μάνο, έπαιξα με τα παιδιά, μέσω αυτών με άκουσε ο Νίκος ο Πορτοκάλογλου… αυτή είναι η αλυσίδα. Τώρα σίγουρα είναι πολύ ενδιαφέρον να συνεργαστείς με ανθρώπους και καλλιτέχνες τους οποίους εκτιμάς και έχουν μια πορεία στο χώρο με κύρος και αξιοπρέπεια. Έχω κερδίσει λοιπόν πολλά, απ’ το Ζιώγαλα σαν ερμηνευτή, σαν τραγουδιστή, σαν συνθέτη, από το ποπ-ροκ, έθνικ που χρησιμοποιούσε με στοιχεία κυρίως της Μακεδονίας, απ’ το Νίκο Πορτοκάλογλου που είναι σπουδαίος song writer, απ’ το πώς φτιάχνει τα κομμάτια, πώς τα γράφει και πώς τα μεταχειρίζεται, το στίχο, τα ακόρντα. Θεωρώ ότι ήταν μεγάλο σχολείο για μένα αυτή η περίοδος των τριών χρόνων που συνεργαστήκαμε.

ΠτΘ:Να περάσουμε στους ολυμπιακούς αγώνες όπου συμμετείχατε στην τελετή λήξης, συνοδεύοντας την Ελευθερία Αρβανιτάκη στο «Τι Λείπει» με τη βιολολύρα. Ήταν φαντάζομαι ιδιαίτερα σημαντική εμπειρία για σας…

Μ.Π.: Εκείνη η μέρα ήταν ένα μεγάλο πάρτι, μια σημαντική εμπειρία και για τους ανθρώπους που ήταν μέσα, τους θεατές.

ΠτΘ:Μια φορά το ζεις αυτό;

Μ.Π.: Ακριβώς, πόσο μάλλον εγώ που είχα και ένα μικρό ρόλο στην όλη γιορτή. Ήταν κάτι πολύ όμορφο, το χαρούμενο. Με χαροποίησε επίσης το γεγονός ότι έκανα ένα τραγούδι μαζί με μία καλλιτέχνιδα που την λατρεύω και την θαυμάζω απεριόριστα, την Ελευθερία. Νομίζω ότι το δικό μου γλυκό, που έφτιαξα εκείνη τη βραδιά είχε τα καλύτερα υλικά και ίσως ήταν επιτυχημένο.

ΠτΘ:Τι σας προσφέρει η μουσική;

Μ.Π.: Νομίζω ότι η μουσική είναι η ψυχοθεραπεία μου. Γλιτώνω λεφτά από τους ψυχαναλυτές. Ουσιαστικά είναι κάτι πιο υπερβολικό απ’ αυτό που είπα πρωτύτερα. Η μουσική με συγκροτεί, με ηρεμεί, μου βγάζει συναισθήματα. Συναισθήματα, τα οποία ενδεχομένως να μην μπορούσα να τα πω με λόγια, βγαίνουν με νότες, με στιχάκια και γενικά θα μπορούσα να πω ότι η μουσική είναι η συντροφιά μου όλη τη μέρα. Καταφεύγουμε στην μουσική πάντα και ταυτιζόμαστε μα τα τραγούδια . Αυτό είναι που κάνει τη μουσική να λειτουργεί λυτρωτικά. Ουσιαστικά σε ανακουφίζει το να ταυτιστείς μ’ ένα τραγούδι, πόσο μάλλον εμείς που είμαστε μουσικοί όταν παίξουμε ένα τραγούδι, που γεννήσαμε ή το αναπαράγουμε.

ΠτΘ:Συμφωνείτε επομένως ότι η μουσική έχει μεγάλη δύναμη;

Μ.Π.: Γενικά όλες οι μορφές τέχνης έχουν δύναμη. Η τέχνη γενικά υπάρχει στη ζωή μας, μας τη γεμίζει και βγάζει προς τα έξω την ανιαρή καθημερινότητα και τη ρουτίνα.

ΠτΘ:Με τι μουσική μεγαλώσατε; Έχουν αλλάξει οι προτιμήσεις σας;

Μ.Π.: Έπαιζα και άκουγα πολύ κρητική μουσική, όλους τους κρητικούς λυράρηδες που εγώ θαύμαζα και θαυμάζω ακόμα βέβαια. Νομίζω ότι περνώντας τα χρόνια έχω ανοίξει τους ορίζοντες μου ,δηλαδή ακούω και στυλ μουσικής που δέκα-δεκαπέντε χρόνια πριν να μην τα άκουγα. Και πιο ποπ κομμάτια μπορώ να ανεχτώ και να τα ακούσω και rαp κομμάτια. Νομίζω ότι περνώντας τα χρόνια έγινα πιο ανοιχτός και αυτό μ’αρέσει για να πω την αλήθεια.

ΠτΘ: 3 CD που θα βρούμε σίγουρα στη δισκοθήκη σας ;

Μ.Π.: Σίγουρα κάποιο best των Beatles, το Nothing like Sun του Sting και κάποιες μεγάλες επιτυχίες του Νίκου Ξυλούρη.

ΠτΘ:Θεωρείτε τον εαυτό σας ποιοτικό τραγουδιστή;

Μ.Π.: Ειλικρινά αυτό το διαχωρισμό δεν μπορώ να τον ορίσω μέσα μου ακόμη. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να εμφανίζεται ο τραγουδιστής σε νυχτερινό μαγαζί ή να κάνει συναυλίες. Υπάρχει διαφορά στην αισθητική. Παρόλα αυτά δεν ξέρω αν είμαι ποιοτικός τραγουδιστής. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι αυτό που κάνω προσπαθώ να το κάνω με πολύ αγάπη. Το ψάχνω αρκετά και γενικά ο λόγος που το κάνω είναι για να εκφραστώ και να ταυτιστώ μέσα από αυτό με άλλους. Χαίρομαι πάρα πολύ όταν ένα τραγούδι μου το τραγουδάει ο κόσμος και ταυτίζεται κι αυτός μαζί μου. Αν όμως αυτό είναι ποιοτικό ή όχι δεν ξέρω. Να σου κάνω και μια ερώτηση: Ο Μ.Jackson είναι έντεχνος τραγουδιστής ή όχι; Αναφέρω ένα είδωλο της ποπ. Με τα ελληνικά δεδομένα δεν είναι΄, αλλά αυτό που κάνει, παρόλο που δεν είμαι φαν του, το θεωρώ έντεχνο, γιατί απαιτεί τρελές ώρες δουλειάς, τρελή εξάσκηση και εργασιομανία. Οπότε τελικά τον όρο του έντεχνου και μη έντεχνου, του ποιοτικού και μη ποιοτικού ειλικρινά ακόμα δεν έχω καταφέρει ακόμα να τον οριοθετήσω. Αυτό που μπορώ να πω σίγουρα είναι ότι υπάρχουν τραγουδιστές πιο συγκεκριμένα που η αισθητική τους, ο τρόπος που τραγουδάνε, ο τρόπος που επιλέγουν τα τραγούδια τους ταιριάζει πάρα πολύ στην δική μου αισθητική και κάποιοι άλλοι καλλιτέχνες των οποίων η αισθητική είναι πολύ μακριά από τη δική μου.

ΠτΘ:Ποιο απ’ τα τραγούδια σας, σάς αντιπροσωπεύει περισσότερο ;

Μ.Π.: Ένα τραγούδι που το θεωρώ σπουδαίο και είναι και το αγαπημένο μου είναι «το Χαμόγελό σου», τραγούδι απ τον προηγούμενο δίσκο μου. Από τον καινούργιο μ’αρέσει επίσης το «Τι μας ενώνει», «Το θαύμα», «Σ’αναζητώ». Άμα συνεχίσουμε θα σας πω όλα τα τραγούδια οπότε σταματάω εδώ. Νομίζω ότι μου αρέσουν πάρα πολλά και δεν μπορώ να διαλέξω. Μου αρέσει συνολικά ο δίσκος .

ΠτΘ:Πολλοί καλλιτέχνες έχουν ονομάσει τους «μέντορές» τους. Εσείς είχατε τον δικό σας «μέντορα» και αν ναι ποιος είναι;

Μ.Π.: Ακριβώς με την έννοια αυτή όχι. Σίγουρα υπήρχαν άνθρωποι που με βοήθησαν και άνθρωποι που εγώ θαύμαζα και είναι αυτοί που ανέφερα προ ολίγου. Όλοι αυτή η γενιά των Κατσιμίχα, Φατμέ, Πορτοκάλογλου ήταν η γενιά που μου άρεσε. Μου άρεσε η αισθητική τους και τα τραγούδια που γράφανε, αλλά με την έννοια «μέντορας», κάποιος δηλαδή ο οποίος είναι από πάνω και σε καθοδηγεί δεν νομίζω ότι υπήρχε. Ο ρόλος του τραγουδοποιού είναι να γράφει τραγούδια και μάλιστα ωραία. Η λέξη ρόλος δε μου αρέσει. Το κάνουμε επειδή είναι ανάγκη να το κάνουμε. Αισθανόμαστε την ανάγκη να πάρουμε χαρτί και μολύβι, να πάρουμε και την κιθάρα μας και να παίξουμε μια μελωδία και να τραγουδήσουμε ένα στιχάκι πάνω σ αυτή.

ΠτΘ:Κάποιοι νέοι καλλιτέχνες που σας αρέσουν και παρακολουθείτε;

Μ.Π.: Εκτός από αυτούς που είπα , που ουσιαστικά είναι μια γενιά μεγαλύτερη από εμάς, να ονομάσω καλλιτέχνες που αισθάνομαι ότι ανήκουμε στην ίδια γενιά: ο Μανώλης Φάμελος , ο Φοίβος Δεληβοριάς τον οποίο θαυμάζω πολύ, καταπληκτικός στιχουργός , η Αντριάνα Μπάμπαλη, ο Κώστας ο Λειβαδάς και ο μικρός Ζάκ Στεφάνου ο οποίος βγαίνει τώρα και έχει κάνει ένα δίσκο που πήγε πολύ καλά. Νομίζω ότι είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που αυτό που κάνουμε μου αρέσει και με συγκινεί.

ΠτΘ:Τα τελευταία χρόνια έχουν καθιερωθεί κάποια βραβεία όπως τα Αρίων και τα mad. Ποια είναι η γνώμη σας για τις εκδηλώσεις αυτές; Πιστεύετε ότι αντιπροσωπεύονται ισοδύναμα όλα τα είδη μουσικής;

Μ.Π.: Όχι δεν ισχύει αυτό. Απ την άλλη για το αν θα πρέπει να γίνονται αυτά τα βραβεία απαντάω με σιγουριά ότι θα έπρεπε να γίνονται και καλώς γίνονται. Ότι υπάρχουν προβλήματα στο θεσμό ακόμη που πρέπει να αντιμετωπιστούν, σίγουρα υπάρχουν, αλλά καλύτερα που γίνονται απ’ το να μην γίνονταν καθόλου.

ΠτΘ:Θεωρείτε ότι είναι επιβράβευση των τραγουδιστών;

Μ.Π.: Πιστεύω ότι τα βραβεία και ειδικά τα Αρίων έχουν πρόβλημα με τις πολλές κατηγορίες. Γενικότερα οι άνθρωποι που βραβεύονται απ’ αυτή τη διαδικασία νομίζω ότι είναι κάτι το αναμενόμενο. Κάθε χρόνο ξέρουμε ποιοι θα βραβευτούν. Σίγουρα είναι μια επιβράβευση των τραγουδιστών, αλλά αφού τους ακούει ο κόσμος; Εγώ δεν είδα να βραβευτεί ένας τραγουδιστής τον οποίο δεν τον ξέρει ο κόσμος ή δεν αγοράζουν τους δίσκους του ή να μην είναι στην επικαιρότητα. Επομένως με αυτό το σκεπτικό καλώς βραβεύεται. Το πρόβλημα που υπάρχει βέβαια είναι, ότι κάποιοι άνθρωποι από κάποιους χώρους της μουσικής μένουν έξω απ’ αυτό και αυτό είναι το άδικο. Θα ήταν ευχής έργο αλλά δεν συμβαίνει πουθενά να βραβευτεί ο ενορχηστρωτής του έργου. Εγώ είμαι αισιόδοξος και σαν άνθρωπος και πιστεύω ότι κάθε μέρα που θα έρθει θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη.

ΠτΘ:Πιστεύετε ότι ονόματα όπως οι Φάμελος, Μπάμπαλη κ.α αποτελούν αξιόλογους συνεχιστές μεγάλων ονομάτων όπως ο Πάριος, Νταλάρας, Αλεξίου…;

Μ.Π.: Ναι, το ελπίζω και το εύχομαι. Παρόλα αυτά το κάθε πράγμα αποδεικνύεται απ’ την πράξη του και για να μην είμαστε και ρατσιστές αν ένας άλλος καλλιτέχνης κάνει ένα καλό δίσκο και έχει ωραία τραγούδια πρέπει να το παραδεχτούμε. Δεν είμαι υπέρ του σκεπτικού και του ρατσισμού ότι μόνο από εμάς τους καλλιτέχνες, από τα ονόματα που ανέφερα και από μένα, θα βγει κάτι καλό. Μπορεί να βγουν νέοι άνθρωποι να το κάνουν ή μπορεί να το κάνουν τα παιδιά που ανέφερα, τους οποίους αγαπάω και εκτιμώ καλλιτεχνικά, αλλά γενικά ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται αύριο. Αν κάτι γίνει απ’ όπου και αν έρθει αυτό μας αρέσει, ας το δεχτούμε, ας του σφίξουμε το χέρι και ας πούμε ότι είναι ωραίο.

ΠτΘ:Φέτος συζητήθηκε πολύ το θέμα της Eurovision και γενικότερα τα τελευταία χρόνια. Στην Eurovision παρατηρούμε ότι οι ήχοι των τραγουδιών δεν διαφέρουν και τα περισσότερα είναι γραμμένα σε αγγλικό στίχο. Πιστεύετε ότι υπάρχει ή θα υπάρξει στο μέλλον αλλοίωση της μουσικής παράδοσης της Ελλάδας και όχι μόνο;

Μ.Π.: Δεν το πιστεύω. Δεν μπορεί να μας αλλάξει η Eurovision με μια συμμετοχή την κουλτούρα της χώρας μας, τα ήθη, τα έθιμα. Αν αλλάξουν αυτά δεν θα είναι αιτία η Eurovision. Θα φταίνε άλλα που μας χτυπάνε καθημερινά αλλά όχι ηEurovision.

ΠτΘ:Τι να περιμένουμε από τον Μάνο Πυροβολάκη στο μέλλον;

Μ.Π.: Καλά τραγούδια…

ΠτΘ: κ. Πυροβολάκη σας ευχαριστούμε πολύ.

Μ.Π.: Εγώ ευχαριστώ.

Νατάσσα Βαφειάδη

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.