Ας χρωματισουμε το οραμα…

Η χώρα αυτή την εποχή δοκιμάζεται από μια άνευ προηγουμένου διαπλοκή με αποκορύφωμα αυτά που συμβαίνουν στο χώρο της εκκλησίας και της Δικαιοσύνης, ενώ σχεδόν κάθε τομέας του δημοσίου βίου όζει σκανδάλων.

Μικροί και μεγάλοι διεκδικούν το δικό τους μερίδιο στην ανομία, στην παραβατικότητα, στην συγκάλυψη και στον άκρο εκφαυλισμό των συνειδήσεων. Τούτο διαμορφώνει μια άποψη περί ΄΄ προτίμησης των ικανών΄΄ που τείνει να γίνει κυρίαρχο στοιχείο στην ελληνική κοινωνία, άποψη που αμφισβητεί τις ουσιώδεις πολιτικές διαφορές, που υπάρχουν ανάμεσα στην Δεξιά -την Αριστερά, ανάμεσα στην άνιση κατανομή του εισοδήματος, ανάμεσα στον πλούσιο και τον φτωχό.

Αυτό ενίοτε συμπληρώνεται με την ευχή κάποιας ιδανικής λίστας που θα συγκέντρωνε τους πιο ικανούς ανεξάρτητα κομματικής προτίμησης. Μ΄αυτόν τον τρόπο θα αποφευγόταν δήθεν ο κομματισμός, η γραφειοκρατία, η κυβέρνησή θα βρισκόταν στα χέρια των αρίστων και δια του τρόπου αυτού θα εξαφανίζετο η διαφθορά. Η άποψη αυτή όντας επικίνδυνη για τους θεσμούς, θέτει το εύλογο ερώτημα, αν όλοι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι και κοιτούν μόνο την « πάρτη » τους, τότε σε τι χρησιμεύουν τα κόμματα που παράγουν όλους αυτούς τους διαπλεκόμενους; Είναι αλήθεια ότι στη διαφθορά δεν είναι βουτηγμένη μια μικρή μειοψηφία. Αυτό θα ήταν ένα βολικό άλλοθι, για όσους δεν θέλουν να παραδεχτούν την πραγματικότητα, για όσους δεν έχουν την διάθεση να την αντιμετωπίσουν, για όσους απλά εφησυχάζουν ότι τα πράγματα κάποτε θα ανατραπούν.

Η σημερινή κυβέρνηση της Ν.Δ. παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις της περί καταπολέμησης της διαφθοράς, δεν πείθει ότι έχει την ικανότητα και την βούληση να την αντιμετωπίσει. Αντίθετα η παθητικότητα και η εξάρτηση της από ιδεολογικούς μηχανισμούς (εκκλησία- δικαιοσύνη) μας κάνει να σκεφτόμαστε το αντίθετο.

Η νέα πρόταση περί συμμετοχικής δημοκρατίας είναι μια καινούρια και πολυσυζητημένη ιδέα, η βάση της οποίας προϋποθέτει την ύπαρξη και την επιλογή μιας ανοιχτής κοινωνίας, δηλαδή ενός θεσμικού και πολιτιστικού πλαισίου που δίνει νόημα στη σύγχρονη αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Η κεντρική ιδέα της συμμετοχικής δημοκρατίας είναι ότι ο πολίτης πρέπει όχι μόνο να μετέχει στα κοινά αλλά και να έχει άμεση εμπειρία αυτής της συμμετοχής σε μικρές μονάδες λήψης αποφάσεων σε τοπικό επίπεδο ή σε ομάδες της κοινωνίας πολιτών.

Η αποκέντρωση της εξουσίας και η διάχυσή της σε κέντρα που βρίσκονται στην κοινωνία πολιτών αυξάνει την διαφάνεια και ελαχιστοποιεί την δυνατότητα διαπλοκής και διαφθοράς. Κανείς ωστόσο δεν αμφισβητεί ότι το ΄΄ δικαίωμα ΄΄ στην αυθαιρεσία είναι υπαρκτό και οι πειρασμοί πάντα ελλοχεύουν..

Το πρόβλημα που ίσως συνδέεται με το δημοκρατικό έλλειμμα έγκειται στην σύγχυση μεταξύ πληροφόρησης και γνώσης. Τι γίνεται όταν μιλάμε για έναν χώρο που από την φύση του είναι κλειστός, που δεν ελέγχεται από κανένα, και που ο κίνδυνος ΄΄διολίσθησης΄΄ σε αντικανονικές (το λιγότερο) πρακτικές θα είναι πάντα υπαρκτός; Σαφώς και μειώνεται η σημασία της πληροφόρησης! Έτσι όπως ένας πολίτης πρέπει να είναι πληροφορημένος για τα πολιτικά ζητήματα, τα προγράμματα των κομμάτων αλλά και τα πεπραγμένα τους παίζοντας είτε κυβερνητικό είτε αντιπολιτευτικό ρόλο, ομοίως κι ένας φοιτητής που δραστηριοποιείται ανιδιοτελώς σε μια φοιτητική παράταξη, που δη θέλει να ονομάζεται Πανελλήνια Αγωνιστική Σπουδαστική Παράταξη, η οποία έχει θέσει ως όραμά της να αγωνιστεί για ένα πιο ανθρώπινο, δίκαιο και προοδευτικό πανεπιστήμιο και η οποία θεωρεί ότι οι υποστηριχτές της ως νέοι ακαδημαϊκοί πολίτες μπορούν να παρεμβαίνουν με τόλμη και να επηρεάζουν με αποφασιστικότητα τις εξελίξεις που διαμορφώνουν την πανεπιστημιακή καθημερινότητα, έχει το δικαίωμα να εκφράζει απερίσπαστα την άποψή-πρότασή του, ακόμη κι αν είναι διαφορετική με του συνόλου, αλλά κυρίως να ενημερώνεται για όλες τις δραστηριότητες της παράταξης, όχι αφού μπουν στην ΄΄τροχιά ΄΄ να υλοποιηθούν ( άραγε με τις ευλογίες ποιων;) αλλά ως προτάσεις που διευρύνουν το δικαίωμά του στην έκφραση, γνώση και γνώμη όλων των ζητημάτων που αφορούν την καθημερινότητά του.

Η συγκρότηση και η ευσυνειδησία όλων αυτών που συμμετέχουν στην ΠΑΣΠ θα πρέπει να παίζουν πρωτεύοντα ρόλο, και να εξασφαλίζουν ως μίνιμουμ έναν ΄΄ανοιχτό΄΄ χώρο απαλλαγμένο από φαινόμενα αλαζονείας και δεσποτικής συμπεριφοράς.

Αδιάψευστα παρατηρείται σε διάφορες σχολές η ύπαρξη κάποιων ΄΄λογικών΄΄ και πρακτικών που με την μέθοδο της ΄΄εσωτερικής΄΄ παρέμβασης και λειτουργίας ωθούν σε ΄΄ανάλαφρες και απολίτικες πρακτικές, οι οποίες επιπροσθέτως παρουσιάζουν μεγάλο έλλειμμα δημοκρατίας, αδυνατώντας να καθορίσουν με σαφήνεια τα όρια ανάμεσα στις συντηρητικές και ΄΄ανάλαφρες΄΄ πρακτικές της ΔΑΠ Ν.Δ.Φ.Κ

Η ΠΑΣΠ εμφανίζεται διατεθειμένη να κάνει παρεμβάσεις τόσο στον φοιτητικό χώρο όσο και στο χώρο του Πανεπιστημίου γενικά, αλλά η στάση της στο ΄΄εσωτερικό΄΄ της είναι χαλαρή.

Επειδή όμως η ΠΑΣΠ στην βάση της αποτελεί μια προοδευτική παράταξη κι αξίζει να οδηγηθεί σε νικηφόρα τροχιά στις επικείμενες φοιτητικές εκλογές, θέλω να είμαι αισιόδοξη. Όλες οι μεγάλες αλλαγές ξεκινούν από ένα όραμα που στοχεύει στο μέλλον όπως εμείς το ονειρευόμαστε. Για αυτό το όραμα αξίζει εμείς ως φοιτητές που δραστηριοποιούμαστε στο χώρο της ΠΑΣΠ να συζητήσουμε, να συμμετέχουμε, να ανοίξουμε το διάλογο μεταξύ μας, να τολμήσουμε να προτείνουμε ακόμη κι αν κοντραριστούμε, να κοιταζόμαστε στα μάτια αλλά ας μην κρυβόμαστε μεταξύ μας.

Μόνο αν οικοδομήσουμε σχέσεις ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης στο εσωτερικό μας θα μπορέσουμε να αναπτύξουμε το διάλογο και με τους υπόλοιπους φοιτητές. Αυτή η διεργασία βέβαια προϋποθέτει τομές, ρήξεις, απόρριψη αναχρονιστικών δομών, απαξιωμένων λειτουργιών και αποτυχημένων πρακτικών.

Η κοινωνική αλληλεγγύη αποτελεί την αρχή που χαρακτηρίζει την παράταξη που επιδιώκουμε. Μια παράταξη με ανθρώπινο πρόσωπο, όπως η ΠΑΣΠ δεν μπορεί να οικοδομηθεί χωρίς κοινωνική αλληλεγγύη., γιατί αλλιώς η πολιτική δημοκρατία θα εκτραπεί σε κυριαρχία της πλειοψηφίας επί της μειοψηφίας, οι συμμετοχικές διαδικασίες σε κλειστή υπόθεση των μετεχόντων, η ελευθερία σε δόγμα ανεξέλεγκτου ατομικισμού και νομιμοποίησης της αρχής του ισχυρότερου.

Είναι αναγκαίο για μια σοσιαλιστική παράταξη να επηρεάσει τις νοοτροπίες με θεσμούς, με την παιδεία, με την διαμόρφωση πολιτιστικών προτύπων, ώστε επίκεντρο της σκέψης και της δράσης του εσωτερικού της ΠΑΣΠ να μην είναι το εγώ αλλά το εμείς, να μην είναι το δικό τους συμφέρον αλλά η κοινή ανάγκη και το κοινό συμφέρον.

Η αναγνώριση των σφαλμάτων, η άσκηση αυτοκριτικής και η υλοποίηση κάποιων από τα παραπάνω οράματα όχι απλά θα οδηγήσουν την ΠΑΣΠ σε νικηφόρα τροχιά στις επικείμενες φοιτητικές εκλογές αλλά θα έχουν σημαντικές θετικές επιπτώσεις στον επαναπροσδιορισμό της ουσιαστικής και ειλικρινούς σχέσης στο εσωτερικό της.

Ας δώσουμε ζωή σε αυτή την προσπάθεια όλοι μαζί.

Παναγοπούλου Λεωνή

Φοιτήτρια Νομικής

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.