«Η Κομοτηνη ηταν ενα ταξιδι, ενα τετραχρονο δημιουργικης πορειας»

«Είναι στη μοίρα του ανθρώπου ό,τι καινούργιο να παλιώνει και ό,τι αρχίζει να τελειώνει». Με τους στίχους αυτούς της Αφροδίτης Μάνου ο Νίκος Μαθιουδάκης, πτυχιούχος πλέον της φιλολογίας, γνωστός στους αναγνώστες του Παρατηρητή από τα κατά καιρούς άρθρα του, αλλά και σαν πρόεδρος του Συλλόγου Κρητών Φοιτητών Κομοτηνής, αποχαιρετά την φοιτητική ζωή και γενικότερα την πόλη μας. Την πόλη που του χάρισε όπως λέει ο ίδιος «ένα τετράχρονο δημιουργίας». Την «γκρίζα πόλη» που ο ίδιος ζωγράφισε με χρώματα. Χρώματα ψυχής και αγάπης.

ΠτΘ: Νίκο, λίγο πριν την ορκωμοσία πώς αισθάνεσαι; Ποια τα συναισθήματα που σε διακατέχουν;

Ν.Μ.: Λίγο πριν την ορκωμοσία και ένα μήνα περίπου που έμαθα ότι είμαι πλέον πτυχιούχος της φιλολογίας τα συναισθήματα έχουν μία πικρόγλυκη γεύση. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι χαρούμενος που φεύγω από την πόλη της Κομοτηνής και κλείνει η σελίδα της φοιτητικής μου ζωής, ούτε ότι λυπάμαι γιατί είναι φυσικό ν’ αρχίσει να γράφεται μια νέα αρχή και μια νέα σελίδα. Θα πω αυτό που έλεγα πάντα τον τελευταίο καιρό, ότι είναι μια περίοδος όπου είμαι στη «θλίψη ευτυχισμένος». Εννοώ ότι κάτι σε έχει καθηλώσει στη θλίψη, ενώ εσύ παράλληλα είσαι ευτυχισμένος γιατί όλα πήγαν καλά, ολοκληρώθηκε ένας κύκλος σπουδών, ζωής, γεμάτος με φιλίες, με προβλήματα, με καλά και κακά γεγονότα.

ΠτΘ: Πριν λίγο καιρό όμως ισχυριζόσουν ότι θέλεις να φύγεις από την Κομοτηνή…

Ν.Μ.: Είναι φυσιολογικό όταν σε πιέζει μια εξεταστική οποιασδήποτε σχολής και έχοντας στο νου σου πολλά πράγματα για το μέλλον, το μοναδικό πράγμα που θέλεις να κάνεις είναι να αλλάξεις την μέχρι τώρα ζωή σου. Δεν μου φταίνε ούτε οι άνθρωποι, ούτε η Κομοτηνή σαν πόλη, που ήθελα να φύγω. Ίσα – ίσα εγώ πέρασα καλά. Απλά ήταν ένα ακραίο συναίσθημα το οποίο έπρεπε να με κρατήσει δυνατό για να μπορέσω να ξεπεράσω την εξεταστική εκείνη, να με δυναμώσει για να τελειώσω οριστικά και να ανοιχθεί μπροστά μου ένας νέος δρόμος.

ΠτΘ: Η Κομοτηνή σαν «φοιτητούπολη» δίνει ευκαιρίες;

Ν.Μ.: Η Κομοτηνή σαν «φοιτητούπολη» θα έλεγα ότι είναι ιδανική πόλη για να ζήσει ένας νέος δεκαοχτάχρονος, που μόλις έχει φύγει από την πόλη που μεγάλωσε, έχει απενεξερτατοποιηθεί από τους γονείς του, κατά ένα μέρος, και προσπαθεί να κάνει τη δική του ζωή, που είναι …η φοιτητική φυσικά. Είναι μια πόλη στην οποία αν θέλει κάποιος μπορεί να κάνει πολλά, και αν θέλει πάλι κάποιος μπορεί να μην κάνει τίποτα.

ΠτΘ: Σου άνοιξε ορίζοντες;

Ν.Μ.: Η Κομοτηνή μου έδωσε τα πάντα, μου έδωσε ένα πολύ γεμάτο τετράχρονο δημιουργίας. Ήρθα στην Κομοτηνή και εδώ ετοίμασα την πρώτη μου προσωπική έκθεση. Ήρθα στην Κομοτηνή και εδώ ξεκίνησα να ασχολούμαι με το θέατρο και με τη σκηνογραφία πιο εντατικά, εδώ ξεκίνησα τις σπουδές μου στην Επιστήμη του Λόγου, εδώ ξεκίνησα να γράφω, γενικότερα εδώ ξεκίνησα να δημιουργώ, και βέβαια να ζω. Είναι μια πόλη γεμάτη αντιθέσεις, δεν έχω δει κάτι στην Κομοτηνή, το οποίο να είναι απόλυτα αρμονικό. Είναι γεμάτη αντιθέσεις και αυτό φυσικά φαίνεται από την πρώτη στιγμή που θα έρθεις.

Αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση όταν ήρθα στην Κομοτηνή, – πριν περάσω στη συγκεκριμένη σχολή, και μάλιστα το αστείο της υπόθεσης ήταν ότι γελούσαμε με τους γονείς μου όταν επέλεξα την Κομοτηνή, – ήταν ότι είναι γκρίζα πόλη, που ουσιαστικά χρειάζεται ο καθένας, είτε είναι νέος, είτε είναι μεγάλος, να πάρει τα δικά του χρώματα και να την χρωματίσει. Χρειάζεται προσωπική προσπάθεια για να ζήσεις σ΄ αυτή την πόλη, αλλά αν προσπαθήσεις μπορείς να ζήσεις υπέροχα, μπορείς να ζήσεις μ΄ έναν τρόπο δικό σου, προσωπικό.

ΠτΘ: Για τους περισσότερους φοιτητές είναι η ιδανική φοιτητούπολη…

Ν.Μ.: Τους περισσότερους φοιτητές δεν τους ενδιαφέρει το να είναι μια πόλη πλούσια σε χρώματα. Δεν βλέπω για ποιο λόγο να μην είναι γκρίζα για να βάλουν τα δικά τους χρώματα.

ΠτΘ: Εσύ επέλεξες να βάλεις συγκεκριμένα χρώματα στην πόλη;

Ν.Μ.:Εγώ έβαλα πολλά χρώματα. Δεν ξέρω αν ήταν το μπλε, το κόκκινο ή το πράσινο γιατί αυτά τα χρώματα παραπέμπουν και αλλού. Εγώ έβαλα τα χρώματα που ήθελα, μέσα από τους ανθρώπους, τις συζητήσεις, τις προσπάθειες, τη δημιουργία. Αυτά είναι τα χρώματα που έβαλα εγώ όχι τα συνηθισμένα χρώματα.

ΠτΘ: Η πόλη της Κομοτηνής και η κάθε πόλη είναι οι άνθρωποί της. Ποια είναι η γνώμη σου;

Ν.Μ.: Οι άνθρωποι της Κομοτηνής όπως σε κάθε πόλη διαφέρουν. Εγώ θα μιλήσω γι΄ αυτούς που γνώρισα. Είχα την τύχη να μη γνωρίσω ανθρώπους «κακούς». Γνώρισα ανθρώπους οι οποίοι ειλικρινά με αγκάλιασαν γιατί ήμουν φοιτητής, νέος και χωρίς να με ξέρουν με εμπιστεύτηκαν, και μ’ εμπιστεύτηκαν πολλοί. Μπορώ να πω ότι τα τέσσερα χρόνια της ζωής μου στην Κομοτηνή τα χαρακτηρίζει η τύχη και η προσπάθεια. Ήμουν τυχερός γιατί βρέθηκα σ΄ ένα περιβάλλον πολύ φιλικό.

Βέβαια, όλα αυτά χτίσθηκαν πάνω σε μια αμοιβαία εμπιστοσύνη, σε μια αμοιβαία φιλία, σε μια αμοιβαία αγάπη, γιατί τέσσερα χρόνια δεν είναι και λίγα για να γνωρίσεις κάποιους ανθρώπους και από την καλή και από την ανάποδη. Βασικά έμαθα να κρίνω. Είναι τα χρόνια που μέσα από τις σχέσεις σου με τους ανθρώπους, είτε τις προσωπικές, είτε τις διαπροσωπικές, μαθαίνεις να κρίνεις τον κόσμο, όχι τόσο για να τον κριτικάρεις, όσο για να δεις τι είναι για σένα και τι σου ταιριάζει.

ΠτΘ: Είχες την τύχη βέβαια και να συνεργασθείς με πολλούς φορείς…

Ν.Μ.: Συνεργάσθηκα με το Κέντρο Πληροφόρησης Νέων και το Γραφείο του Ευρωπαίου Πολίτη, με τη ΔΕΠΑΚ, όπως και προηγούμενα με το Κέντρο Λαϊκών Δρωμένων, με το Δήμο Κομοτηνής, με την Κοινότητα Νέων ως πολιτιστικό φορέα της πόλης. Όταν ήρθα στην πόλη μαζί με άλλους φοιτητές ιδρύσαμε το σύλλογο Κρητών Φοιτητών Κομοτηνής ο «Ερωτόκριτος» και συνεργασθήκαμε ιδιαίτερα με το σύλλογο Κρητών Ν. Ροδόπης, « Ο Ψηλορείτης» και γενικότερα με πολλούς πολιτιστικούς συλλόγους της πόλης. Ήταν ωραία η εμπειρία, γιατί η συνεργασία μου άνοιξε νέους δρόμους.

ΠτΘ:Τα τέσσερα αυτά χρόνια κινήθηκες ενεργά στον τομέα του πολιτισμού. Σήμερα ποια πιστεύεις ότι είναι η σχέση της πόλης με τον συγκεκριμένο αυτό τομέα;

Ν.Μ.: Η πόλη της Κομοτηνής είναι ένα πηγάδι που διψάει για νερό, πρέπει να γεμίσει για να μπορέσει να ξεδιψάσει και τον κόσμο, γιατί ο κόσμος ζητάει τον πολιτισμό, και τον ζητάει απεγνωσμένα αρκετές φορές. Υπάρχουν φυσικά και κάποιοι που δεν τον ζητάνε καθόλου γι’ αυτό και έχουμε σε συνδυασμό λαϊκά κέντρα διασκέδασης από τη μια και από την άλλη θέατρο ή διάφορες συναυλίες ως ένδειξη πολιτισμού. Γι’ αυτό και είπα προηγουμένως ότι η Κομοτηνή είναι μία πόλη των αντιθέσεων. Γενικότερα όμως η πόλη της Κομοτηνής θέλει τον πολιτισμό και χρειάζεται να τον θέλει, γιατί μην ξεχνάμε ότι είμαστε τόσο μακριά από το Κέντρο, που πρέπει να προσπαθούμε όλοι και να μην ρίχνουμε μόνο το βάρος στους πολιτιστικούς φορείς, οι οποίοι βέβαια έχουν ευθύνες. Αυτό δεν το λέω σαν δικαιολογία ότι όλοι πρέπει να προσπαθήσουμε, αυτό το σλόγκαν έχει γίνει πλέον καραμέλα. Ο καθένας παίρνει το μερίδιο της ευθύνης του στη θέση που βρίσκεται. Και φυσικά ο κόσμος έχει την πολυτέλεια να αποδοκιμάζει και να επιδοκιμάζει κάτι που γίνεται. Είναι μεγάλη πολυτέλεια του κόσμου, ειδικά όταν δεν συμμετέχει στα κοινά, να ασκεί κριτική. Φυσικά καλά κάνει γιατί δεν είναι δυνατόν να δέχεται κάτι a priori, έτσι χωρίς να το βασανίσει. Ο πολιτισμός στην Κομοτηνή όπως τον γνώρισα εγώ έχει να προσφέρει και πάνω απ΄ όλα έχει περιθώρια προόδου και ανάπτυξης, αλλά πιστεύω ότι είμαστε ακόμα στα σπάργανα. Χρειάζεται εμπνευσμένα άτομα, όχι μόνο η πόλη της Κομοτηνής, γενικά ο πολιτισμός. Χρειάζεται άτομα τα οποία να αφήσουν τον εαυτό τους ελεύθερο και να μην κινούνται επάνω σε γραμμές. Ο πολιτισμός δεν έγινε ποτέ πάνω σε γραμμές, ο πολιτισμός ήταν πάντα ελεύθερος, ήταν ένα ελεύθερο ξέσπασμα της ψυχής, μια αυθόρμητη δημιουργία. Δεν μπορεί να νοηθεί πολιτισμός και γραμμή, δεν μπορεί να νοηθεί πολιτισμός και συγκεκριμένο χρώμα, δεν μπορεί να νοηθεί πολιτισμός σ΄ ένα κλουβί. Ο πολιτισμός είναι πουλί ελεύθερο, δεν μπορείς να το βάλεις σ΄ ένα κλουβί, ούτε να το περιορίσεις σε γραμμές φυσικά, είτε αυτές είναι γραμμές τετραγώνου, ή γραμμές πορείας.

ΠτΘ:Ασχολήθηκες με το φοιτητικό συνδικαλισμό;

Ν.Μ.: Δεν ασχολήθηκα, δεν μ΄ ενδιέφερε να ασχοληθώ. Η πολιτική και η πολιτική στάση ενός ανθρώπου είναι θέματα σημαντικά και ειδικότερα για εμάς τους νέους. Δεν θα μπορούσα να σκεφτώ τον εαυτό μου χωρίς πολιτική θέση ή πολιτική στάση ζωής. Σπουδάζω φιλολογία και από τους πρώτους ο Θουκυδίδης μίλησε για το «πολιτικό ον». Άλλο όμως πολιτική και άλλο συνδικαλισμός. Ο συνδικαλισμός δεν μ΄ ενδιέφερε, δεν μπορούσα να μπω σε μια παράταξη για να δημιουργήσω, γιατί εγώ δημιουργώ πολιτιστικά, δεν δημιουργώ πολιτικά ούτε ψηφοθηρικά. Δεν μ΄ ενδιέφερε ποτέ η ψηφοθηρική άποψη των ατόμων γύρω μου, μ΄ ενδιέφεραν αλλά πράγματα και αυτά προσπαθούσα να βγάλω, όπως ο χαρακτήρας τους, οι σκέψεις τους. Βέβαια πιστεύω ότι κράτησα αρκετά ουδέτερη στάση, δεν ήρθα ποτέ σε αντιπαλότητα με κανέναν εάν δεν εθίγετο η δικιά μου προσωπικότητα και αν δεν έθιγαν την προσωπικότητα του φορέα που εκπροσωπούσα, και συγκεκριμένα του συλλόγου Κρητών Φοιτητών Κομοτηνής, του οποίου υπήρξα πρόεδρος από την ημέρα ιδρύσεώς του έως σήμερα.

Αντιπαρατέθηκα ακόμα και με φίλους μου, αν υπήρχε περίπτωση να θίξουν έστω και στο ελάχιστο είτε εμένα είτε το σύλλογο. Εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι ο συνδικαλισμός είναι μια έννοια που πλέον έχει χάσει την ουσία της και έχει χάσει τον ρομαντισμό που είχε κάποτε. Οι επαναστάσεις πρέπει να γίνονται και να ναι σωστές, να μην είναι κούφιες, ούτε να είναι φούσκες γεμάτες έτοιμες να σκάσουν. Τα παιδιά που ασχολούνται με το συνδικαλισμό καλά κάνουν, δεν αποτρέπω κανέναν να ασχολείται με τον συνδικαλισμό, απλά πάνω από τον συνδικαλισμό να βάζουν πάντα την ευαισθησία, την αλληλοϋποστήριξη του ατόμου και τον αυτοσεβασμό. Είναι πολύ σημαντικές αρχές αυτές. Βέβαια κάποιος θα μπορούσε να πει ότι έξω από το χορό είσαι πολλά τραγούδια λες. Είπα όμως ότι δεν ασχολήθηκα με το συνδικαλισμό, ασχολήθηκα με την πολιτική, έλεγα πάντα την άποψή μου μέσα από ένα σύλλογο, από μια θεατρική παράσταση, από ένα πίνακα, από ένα κείμενο. Μέσα απ’ όλα αυτά μπορείς να κάνεις πολιτική, να έχεις μια πολιτική στάση, αυτή είναι η διαφορά. Ήθελα να ασχοληθώ με την πολιτική όχι με τον συνδικαλισμό, γιατί οι ιδεολογίες πλέον έχουν μεταφερθεί αυτούσιες από το παρελθόν, αλλά σαν χαλασμένο τηλέφωνο. Έχουν φθαρεί και αυτές.

ΠτΘ:Αλίμονο όμως αν τα νέα παιδιά δεν ασχολούνταν με την πολιτική.

Ν.Μ.: Συμφωνώ βέβαια. Πρέπει να ασχοληθούμε γιατί είναι στα χέρια μας πλέον η κοινωνία, αλλά όμως να ασχοληθούμε με την ουσία.

ΠτΘ.: Σύλλογος Κρητών Φοιτητών Κομοτηνής. Τι ήταν για σένα;

Ν.Μ.: Ο Σύλλογος ξεκίνησε σαν ψέμα. 4 Νοεμβρίου 2001 έγινε η πρώτη μας γενική συνέλευση και φέτος 5 Νοεμβρίου 2004, έγινε για μένα η τελευταία γενική συνέλευση. Μερικοί ρομαντικοί, πήραμε ένα λευκό κομμάτι χαρτί και αποφασίσαμε να κάνουμε ένα σύλλογο. Μας βοήθησαν πάρα πολύ ο σύλλογος των Κρητών Ν. Ροδόπης, Δεν θα ξεχάσω την Ελένη Μπελιβασάκη, την Κατερίνα Κλάδου και τον Γιάννη Ροδανάκη που μας βοήθησαν, ώστε να δημιουργηθούμε, ώστε να αποκτήσουμε δική μας ταυτότητα. Ποτέ δε θέλησαν να εμπλακούν στην δικιά μας δραστηριότητα. Ο σύλλογος δημιουργήθηκε με το σκεπτικό να μας δέσει και να μας κάνει να ζήσουμε καλύτερα σ΄ αυτή την πόλη με γνώμονα την αγάπη μας για την Κρήτη, αλλά μας ενδιέφερε πάρα πολύ να πάρουν έστω και μια γεύση οι γύρω μας, όχι αποστασιοποιημένη, αλλά από μέσα.

Αυτό το έχετε δε και εσείς από την εκπομπή που κάνουν τα παιδιά εδώ πέρα θέλουν να συμμετέχουν όλοι , δεν τους ενδιαφέρουν μόνο οι Κρητικοί. Είναι ένας σύλλογος λοιπόν ο οποίος μας ένωσε, μας έκανε να κλάψουμε μας έκανε να φωνάξουμε, ήταν μια πολύ καλή εμπειρία. Τουλάχιστον όσο την έζησα εγώ την χαρακτηρίζει η τύχη γιατί με το που ιδρυθήκαμε μας αγκάλιασε ο κόσμος, μας αγκάλιασε το πανεπιστήμιο, μας αγκάλιασε η τοπική κοινωνία. Είχα την τύχη να γνωρίσω των Γιώργο Παπαδριέλη, ο οποίος με πήρε τηλέφωνο 6 μήνες αφότου είχε ιδρυθεί ο σύλλογος για να μας προσφέρει τη στήριξή του.. Δεν θα ξεχάσω τον κ. Πρύτανη, τον Ιωάννη Σχινά, ο οποίος μετά από συζήτηση, παραχώρησε μόνιμη στέγη στον σύλλογό μας. Όλα αυτά δεν μπορείς να τα ξεχάσεις, είναι πολύ δυνατά. Και ίσως πρέπει να πω και ένα δημόσιο ευχαριστώ σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που μας στήριξαν.

ΠτΘ: Κοινότητα Νέων…

Ν.Μ.: Έχω εκφραστεί ξανά για την κοινότητα Νέων. Είναι ένας πολιτιστικός φορέας που καλώς ή κακώς όσο κι αν αρέσει ή δεν αρέσει σε κάποιους δημιουργεί ανανεωτικά. Είναι ένα σπίρτο και όποιος μπορεί να ανάψει από αυτό, ας ανάψει. Εμείς αυτό που κάνουμε χωρίς να βλάπτουμε και να υποτιμάμε κανέναν , -φυσικά αυτό είναι προσωπική μου άποψη,- προσπαθούμε να δημιουργήσουμε πολιτισμό, αλλά ένα πολιτισμό που να πηγάζει από τους νέους. Ένα πολιτισμό αυθόρμητο, ατόφιο, καθαρό, χωρίς παρεμβολές, χωρίς μικροσκεπτικά, χωρίς μικρότητες, δημιουργούμε απλά νεανικά, αυθόρμητα. Η Κοινότητα των Νέων με βοήθησε, αν και πάντα χαριτολογώντας έλεγα στα παιδιά ότι εγώ δεν αισθάνομαι «κοινοτικός», γιατί ορισμένες φορές έβλεπα τα πράγματα να πηγαίνουν στα άκρα, και είμαι της άποψης ότι πρέπει να ακολουθούμε μία μέση οδό, όχι για να έχουμε την διπλωματία του να μπορούμε να τα έχουμε καλά με όλους, αλλά για να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας, γιατί ο πολιτισμός προϋποθέτει αυτογνωσία. Με τη στήριξη της Μυρσίνης Λαντζουράκη ξεκίνησαν τα θεατρικά και λόγω αυτής ασχολήθηκα κι εγώ, κάναμε εκθέσεις, εκδώσαμε το περιοδικό «Σύνωρα».

ΠτΘ: Παρατηρητής της Θράκης…

Ν.Μ.: Το άλλο θετικό που μπορώ να υποστηρίξω είναι ότι με κάποιες συζητήσεις και λόγω του συλλόγου και της Κοινότητας ήρθαμε πάρα πολύ κοντά με τα άτομα του Παρατηρητή, και δεν το λέω επειδή γίνεται αυτή η συζήτηση σ’ αυτή την εφημερίδα, το λέω γιατί υπήρχε μια ιδιαίτερη χημεία. Ποτέ δεν απέκλεισα κανένα ΜΜΕ από καμιά εκδήλωση και από καμιά πρότασή τους στο πρόσωπό μου, ίσα-ίσα είχα καλές σχέσεις με αρκετούς από αυτούς, αλλά όπως και με τα άτομα έτσι και με τους φορείς δημιουργείται μια ιδιαίτερη χημεία. Δε θα ξεχάσω όταν η Τζένη Βαφειάδη, -Τζένη για μας – μου εμπιστεύτηκε να γράφω στον Παρατηρητή, όποτε ήθελα. Δε θα ξεχάσω όταν η Άννα Πατρωνίδου με φώναζε να έρθω πρωί-πρωί για καφέ και για να δουλέψουμε ή μου άφηνε περιθώρια για να σελιδοποιώ. Δε θα ξεχάσω όταν έφευγα στη Θεσσαλονίκη για βόλτα και τυχαία ανακάλυπτα ένα θέμα που την έπαιρνα το βράδυ τηλέφωνο και της έλεγα ότι αύριο το πρωί θα σου φέρω μια δισκέτα με θέμα να το βάλουμε στην εφημερίδα. Είχα πολύ όμορφη συνεργασία με τα παιδιά του Παρατηρητή αλλά και της εταιρείας «Επικοινωνία» όπου τυπώσαμε πολλά έντυπα. Είχα μια πάρα πολύ καλή σχέση, την οποία φυσικά δεν μπορώ να την ξεχάσω, όσο κι αν απομακρυνθώ απ’ αυτή την πόλη.

ΠτΘ: Μετά το πτυχίο τι;

Ν.Μ.: Μετά το πτυχίο ανασυγκρότηση. Μετά το πτυχίο πρέπει να μαζέψουμε τα κομμάτια μας, τα κομμάτια της ψυχής μας και να συγκεντρωθούμε, γιατί από εδώ και πέρα τελείωσαν τα ψέματα, τελείωσε η φοιτητική ζωή, δεν μας συγχωρεί πια κανείς, ούτε οι γονείς, ούτε οι φίλοι. Μια από τις σκέψεις μου για το μέλλον είναι να προετοιμαστώ για μεταπτυχιακά στην Ιστορία Τέχνης. Ασχολήθηκα με τη ζωγραφική, ασχολήθηκα με την τέχνη, θέλω να τη μελετήσω. Είναι αυτό που μ’ ενδιαφέρει κατά κύριο λόγο. Φυσικά μ’ ενδιαφέρει και η ζωγραφική και όπως έχω ξαναδηλώσει θα ήθελα να μπω στη Σχολή Καλών Τεχνών. Βέβαια, αυτό δεν είναι κάτι το οποίο πρέπει να μου δημιουργεί άγχος γιατί ζωγραφική και άγχος δεν συμβαδίζουν. Θέλω να μπορέσω να δημιουργήσω σε μια άλλη πόλη, να μπορώ να προσφέρω και εγώ το λίγο γιατί μην ξεχνάμε ότι ο ανταγωνισμός στην Αθήνα είναι τεράστιος και δεν μπορείς να πας με τα δεδομένα μιας μικρότερης πόλης όπως ήταν η Κομοτηνή ή όπως ήταν το Ηράκλειο στο οποίο μεγάλωσα. Το σίγουρο είναι ότι θα συνεχίσω να δημιουργώ. Τώρα το πού, το γιατί και το πώς ουδείς γνωρίζει, θα δείξει το μέλλον.

ΠτΘ: Ένας κύκλος ζωής έκλεισε. Ξεκινήσαμε να συζητάμε για την Κομοτηνή ας κλείσουμε με αυτή… Εν κατακλείδι…

Ν.Μ: Η Κομοτηνή ήταν ένα ταξίδι αληθινό, ήταν τέσσερα χρόνια πορείας δημιουργικής. Ήρθαμε με λίγα εφόδια και φθάσαμε στη σχεδία μας να έχουμε πάρα πολλά. Πιστεύω ότι είναι τα χρόνια τα οποία θα μου μείνουν σίγουρα, όχι γιατί ήταν τα φοιτητικά χρόνια, αλλά γιατί ήταν γεμάτα χρόνια, χρόνια που δε σβήνουν, ούτε ξεχνιούνται. Βέβαια δεν μπορούμε να ζούμε με τις αναμνήσεις και δεν μπορούμε να ζούμε μόνο με το παρελθόν, αλλά το παρελθόν είναι αυτό που θα σε οδηγήσει στο μέλλον. Χωρίς γεμάτο παρελθόν δεν μπορείς να αποσκοπείς σ’ ένα εύκολο γεμάτο μέλλον. Χωρίς θεμέλια δεν μπορείς να χτίσεις. Εγώ ταξίδεψα, πικράθηκα από πολλούς ανθρώπους, χάρηκα από άλλους, έκανα φίλους, ξέγραψα φιλίες, όπως κάθε άνθρωπος. Αυτό που θέλω να πω στα παιδιά που έρχονται τώρα στην Κομοτηνή ή στα παιδιά που είναι στην Κομοτηνή να προσπαθήσουν να ζήσουν κάθε τους στιγμή. Τέσσερα χρόνια είναι πολύ λίγα και αυτή η πόλη μπορεί να σου δώσει πάρα πολλά. Όσο κι αν γκρινιάζουμε, φωνάζουμε «θέλω να φύγω απ’ εδώ», θα γυρνάμε με τη σκέψη πάντα πίσω. Πίσω όχι για να ζήσουμε με τις αναμνήσεις αλλά απλά για να δούμε … και να φύγουμε.

Α.Π.

Υ.Γ. Κάποια λόγια που έπρεπε κάποτε να ειπωθούν και κάποιες απόψεις για κάποια θέματα. Δεν ήταν συνέντευξη, ήταν μια συζήτηση εκ βαθέων ανθρώπων που πάντα συζητούσαν.

Δεν θα κλείσω ευχαριστώντας το Νίκο για όλα αυτά. Θεωρώ ότι το ευχαριστώ ισοδυναμεί με αντίο. Απλά θα του πω γεια… και στο επανιδείν…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.