«Οι νεοι δεν δινουν σημασια στο 40’»
Ο κ.Δημήτρης Δημαρακίδης από το Ροδίτη Κομοτηνής, ανήκει στη γενιά του 40’, η οποία έδειξε το δρόμο της αντίστασης στην ανελευθερία, την ταπείνωση, την υποδούλωση. Μια γενιά που όπως λέει κι ο ίδιος «δόξασε με τους αγώνες της, την Ελλάδα , διεθνώς». Γεννήθηκε το 1915, κατετάγη στο στρατό για να εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις το 1935. Στις 10 Οκτωβρίου του 1940 κι αφού εν τω μεταξύ ολοκλήρωσε τη θητεία του, άφησε πίσω την σύζυγο του -να κυοφορεί την πρώτη τους κόρη- για να υπηρετήσει την πατρίδα. Πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο και τραυματίστηκε στην μάχη της Τρεμπεσίνας. Με την εισβολή των Γερμανών, βρέθηκε στην Τουρκία και την Μέση Ανατολή, με την πρώτη ελληνική ταξιαρχία. Επέστρεψε στη Ροδόπη τον Μάιο του 1945.
Ο κ. Δημήτρης είναι σήμερα 89 ετών έχει τρία παιδιά, τα δύο από αυτά μένουν στη Γερμανία. Η ελληνική πολιτεία του απένειμε παράσημα για την προσφορά του στην πατρίδα. Ο ίδιος προσπαθεί να μη θυμάται και επιδιώκει να μην συζητά, τα γεγονότα εκείνης της εποχής γιατί τον πιάνει το παράπονο.
«Πολεμήσαμε σε 2-3 μέτωπα της Αλβανίας. Ελάβαμε μέρος σε μια επιχείρηση στο Γιοβάν από το Γιοβάν πήγαμε στην Μεγάλη Πρέσπα, την Μικρή Πρέσπα και από κει οδηγηθήκαμε στα σερβικά σύνορα. Πήραμε πληροφορίες και επιστρέψαμε. Πήγαμε στην Κορυτσά μια εβδομάδα, μετά στο Τσιροπούλι στην Αλβανία εκεί μείναμε ένα μήνα. Έπειτα στο κεντρικό, στην Κλεισούρα. Εκεί τραυματίστηκα, στις 29 Ιανουαρίου. Με κατέβασαν οι Ιταλοί, ζώα δεν ανέβαιναν στο ύψωμα-όπου έγινε η μάχη- και μας κατέβαζαν τους τραυματίες έναν- έναν . Μας έβαλαν στα αυτοκίνητα κατόπιν μας έκαναν αντιτετανικό εμβόλιο. Έπειτα φύγαμε για τα Γιάννενα. Μετά πήγαμε στην Άρτα, στο Μεσολόγγι . Ανεβήκαμε το πλοίο περάσαμε από τον Ισθμό της Κορίνθου. Φθάσαμε στην Αθήνα στο 9ο στρατιωτικό νοσοκομείο. Το οίκημα που στεγαζόταν το νοσοκομείο το είχε δωρίσει η γυναίκα του Βενιζέλου, υπάρχει ακόμη και σήμερα»διηγείται ο κ.Δημήτρης.
«Πήρα αναρρωτική άδεια στις 4 Απριλίου κι επέστρεψα στο σπίτι μου. Στις 6 Απριλίου μας χτύπησαν οι Γερμανοί. Περάσαμε στην Τουρκία όπου μείναμε για 3 μήνες από κει πήγαμε στην Μέση Ανατολή. Με την πρώτη ελληνική ταξιαρχία με τον Κατσότα, αυτός ήταν ο διοικητής στο Ελ Αλαμέϊν, στο Μπρούκ… Γυρίσαμε πίσω όταν ηττήθηκαν οι Γερμανοί και οι Ιταλοί και έφυγαν. Εκπαιδευτήκαμε στο Λίβανο, τη Συρία, στην Ιορδανία, στην Αίγυπτο και από κει τελευταία το 43’ μας έκλεισαν μέσα στα σύρματα , στην ιταλική Σομαλία 2-3 μήνες. Όταν έγιναν εδώ τα Δεκεμβριανά, ήμουν στο 14ο τάγμα και φυλάγαμε ένα αεροδρόμιο. Επιστρέψαμε στην πατρίδα το 1945».
«Υπηρέτησα στο στρατό έξι περίπου χρόνια. Πέντε χρόνια στην Μέση Ανατολή και 3-4 μήνες στην Αλβανία. Όταν γύρισα πίσω η κόρη μου ήταν ένα κορίτσι 6 χρονών» σημειώνει.
Με πίκρα ο κ. Δημαρακίδης διαπιστώνει ότι οι νέοι, σήμερα, «δεν δίνουν σημασία» στους αγωνιστές του 1940 και αγνοούν τις σημαντικές κατακτήσεις τους. «Μας κοροϊδεύουν οι νέοι» αναφέρει.
«Πώς θα γιορτάσετε τη φετινή επέτειο;» τον ρωτήσαμε. «Θα δούμε την παρέλαση, την κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη στο χωριό. Μου λένε να καταθέσω, αλλά δεν το κάνω γιατί, οι νέοι ειρωνεύονται… Δεν θέλουν να ξέρουν, σαν αστεία τους φαίνονται όλα αυτά. Εδώ η Ελλάδα αναδείχθηκε διεθνώς από αυτό τον πόλεμο. Να μην τα λέω καλύτερα, γιατί συγχύζομαι. Με πιάνει το παράπονο» καταλήγει.
Νατάσσα Δοσεμετζή
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
