Ευχαριστω δε θα παρω… Προτιμω βολτα με τη ζωη!

Πήγα και στάθηκα δίπλα της. Προσεχτικά. Αυτή ήρεμη, περίμενε… Σου λέει, θ’ ανέβει, δε θ’ ανέβει… Είχε μάθει από τα μιλιούνια των ατζαμήδων που είχαν προηγηθεί… Ν’ ανέβω. Το πήρα απόφαση. Ψάχνω γύρω για κάνα σκαμνάκι… 1,60 όλη κι όλη άντε και πέντε πόντους παραπάνω άμα σταθώ στις μύτες… Αδύνατον να σκαρφαλώσω στη σέλα τής Λευκής… Το αριστερό πόδι στον αναβολέα και ωωωπ μια φορά, ωωωπ δις, ωωωωωπππ, τρις και παρά λίγο να φύγω με το κεφάλι από την άλλη μεριά… Αλλά, εντάξει! Βρέθηκα καθισμένη στην πλάτη του αλόγου και την επόμενη στιγμή μυρμήγκιασα πατόκορφα από το …δέος να το πω, φόβο να το πω, πώς να το πω δε ξέρω, πάντως τρόμαξα να συνηθίσω εκεί αψηλά εκτεθειμένη, ούτε μια ζώνη ασφαλείας γύρω, ένα κράνος στο κεφάλι, ένα παρμπρίζ, ένα αλεξίπτωτο, κάτι τέλος πάντων να με φυλάει από την ασχετοσύνη μου… Και μετά σου λέει, έπεσε η Αντικατσίδη… Ποιος ξέρει τι στραβή συνέβη της κοπέλας με τόση εμπειρία στα άλογα και έφερε βουτιά από κει ψηλά… Τα σχόλια τού καναπέως, μετά απ’ αυτό, τα κόβω μαχαίρι… «Κρατάς χαλαρά τα χαλινάρια, όταν θέλεις να σταματήσει τραβάς και τα δύο, άμα θέλεις να στρίψει αριστερά τραβάς το αριστερό και…» κατάλαβα, για δεξιά στροφή τραβάς το δεξί φλας… Όπως πήρα το δίπλωμα οδήγησης… Αυτό είν’ όλο;; Αυτό, διαβεβαιώνει ο Ηλίας ο Κυρλίδης που έχει τα άλογα και συμπληρώνει «η Λευκή είναι πολύ καλή, ήρεμη και πανέξυπνη, ξέρει που θα πάει, θυμάται τη διαδρομή τής βόλτας, μη φοβάσαι…» Δε φοβάμαι… Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει αλλιώς θα προσπεράσει, που έλεγε και ο Μαζεστίξ… Παίρνω βαθιές αναπνοές να χαλαρώσω γιατί κάπου είχα ακούσει ότι η νευρικότητα του αναβάτη μεταδίδεται στο άλογο… Ξεκινάμε, κάντε στη μπάντα μη σας πατήσουμε τους πεζούς! Πολύ ωραία… Ευτυχώς η Λευκή ξέρει το δρόμο δίπλα στο Νέστο και πάει… Αλλιώς ποιος ξέρει πού θα βγαίναμε… Στο πρώτο ρυάκι που συναντάμε επιμένει να περάσει από μέσα. Στάση για ξεδίψασμα; «Τράβα τα χαλινάρια να συνεχίσει!» φωνάζει ο Ηλίας που ακολουθεί πεζή το τρίτο άλογο της βόλτας… Κάτι ξέρει αυτός αλλά εμένα καρδιά δε μου κάνει να της κόψω την ευχαρίστηση! Σταματάει η Λευκή; Σταματούν και η Αφροδίτη με το Δία που ακολουθούν. Η δική μου, βλέπεις, είναι η αρχηγίνα τους! Τώρα κατάλαβα…

Είναι ωραία η βόλτα πάνω στ’ άλογο, τα Στενά του Νέστου μού φαίνονται ομορφότερα… Και πάνω που αρχίζω να συνηθίζω το κούνημα από το περπάτημα του αλόγου, η Αφροδιτούλα σκέφτεται να «τη μπει» στη Λευκή! Σε ανύποπτο χρόνο, κάνει μια έτσι και την προσπερνάει δύο μέτρα μπροστά… Και εκεί τα παίζω… Καθότι μπορεί εμένα να μη μ’ ενόχλησε η «κόντρα», που αν δε μου την εξηγούσε ο οδηγός μας, χαμπάρι δε θα την έπαιρνα, αλλά η Λευκή δεν ανέχτηκε τις τσιριμόνιες της «συναδέλφισσας» και άνοιξε τον καλπασμό της για να προπορευτεί και να δείξει της αλληνής ποια κάνει κουμάντο στη «δουλειά»… Όπα είπα λέω! Τι κάνουμε τώρα! Κι άμα αρχίσει να τρέχει; Πώς κρατιέσαι στη θέση σου; Μπροστά στα νέα δεδομένα είχα ξεχάσει και τις οδηγίες για τα χαλινάρια και το Νέστο και όλα! Σκηνές από γουέστερν με άτυχους καβαλάρηδες που τους έσερναν στο χώμα πίσω τους αλαφιασμένα άλογα, άρχισαν να περνούν μπροστά από τα μάτια μου και τα σχετικά «τι είν’ η ζωή, ένα τίποτα!» κατέλαβαν το μυαλό μου… Θολούρα παντού… Στο μεταξύ η Λευκή είχε ολοκληρώσει τη δική της προσπέραση και έκοψε ταχύτητα… Ούφ! Να άλογο με κατανόηση! Στην επόμενη φάση θα συνέχαιρα τον εαυτό μου για την ευστροφία του και την …ευκαμψία του! Όταν η Λευκή, για τους δικούς της προφανώς λόγους, πέρασε ξυστά από μια ελιά με χαμηλά κλαδιά… Εκείνα τα γουέστερν που παρακολουθούσα αρειμανίως στην εφηβεία μου, έπιασαν τόπο… Έβλεπα έκπληκτη το χοντρό κλαδί να έρχεται γραμμή καταπάνω μου και σκεφτόμουν «δεν είναι δυνατόν να περάσει από κει αφού εγώ δε χωράω!» Το κλαδί ερχόταν, εγώ πήγαινα και η Λευκή στο δρόμο της! Μέχρι που θυμήθηκα τι πάθαιναν οι καουμπόϋδες που δεν έσκυβαν εγκαίρως… Και την έκανα την κάμψη πάνω στη χαίτη της… «Μπράβο!» άκουσα τον οδηγό μας να μου φωνάζει… Μια Καλάμιτι Τζέιν χαμογέλασε μέσα μου… Αυτό ήταν! Ήμουν ικανή να βγάλω την υπόλοιπη μέρα απάνω στη ράχη της αν δεν ήταν τόσο σκληρή η σέλα… Και επίσης ήμουν ικανή να μην κατέβω από κει αν δε με βοηθούσε κάποιος καλός χριστιανός… Το ’κανε ο οδηγός μας ο Ηλίας και τον ευχαριστώ θερμά…

Έτσι κι αλλιώς, η βόλτα με τ’ άλογα στο Νέστο ήταν απίθανη… Και η εμπειρία αλησμόνητη…

Μέχρι που σκέφτομαι, εκείνη την Καλάμιτι Τζέιν που ανακάλυψα αίφνης μέσα μου να μην την αφήσω να μαραζώσει…

Μ.Β.Μπόντη

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.