Χαρτινο το φεγγαρακι, μαγικη η βραδια

Αν η Ειρήνη έπαιρνε ένα μέσο μεταφοράς για να ταξιδέψει θα ήταν χάρτινο καραβάκι, φτιαγμένο από τα χέρια παιδιού, ποτισμένο με τα όνειρά του για ένα πανανθρώπινο ταξίδι χωρίς όρια, όρους, περιορισμούς, διακρίσεις, βίζες και κάρτες εισόδου. Κινητήριος δύναμη τα όνειρα και η αγάπη για έναν τόπο. Όχι ξερά για την ιστορία του – που ποτέ δεν είναι μόνο λευκή- αλλά για το χώμα του, το φως του, τα μάτια της θάλασσας που αντικρίζουν την οικουμένη από τα ταξίδια των ναυτικών και τις ευχές των ανθρώπων που αφήνουν πίσω τους. Η Ελλάδα είναι μήτρα που κάθε αιώνα γεννάει κάτι μαγικό, ακόμη κι αν δεν ακούγεται το κλάμα σε κάθε γέννηση.

Άννη Μαχαιροπούλου: ηθοποιός – χορογράφος

Θετικές εντυπώσεις αποκόμισε από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων η Άννη Μαχαιροπούλου, έχοντας ζήσει από κοντά και για χρόνια την αληθινή δημιουργία στην Αθήνα. «Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου είχε δηλώσει από την αρχή ότι είναι μία λιτή τελετή χωρίς να έχει τα στοιχεία του υπερθεάματος, όπως έχουμε συνηθίσει από την αμερικάνικη νοοτροπία. Είχε το φαντασμαγορικό στοιχείο αλλά ήταν πιο μεστή από νόημα.

Υπήρχε η διάθεση να είναι μια τελετή πιο κοντά στην τέχνη, στο πνεύμα του ανθρώπου. Διέκρινα μια παρόμοια προσπάθεια από τους δημιουργούς». Εύστοχα θεωρεί ότι χρησιμοποιήθηκε το νερό. «Η Ελλάδα είναι η θάλασσα, είναι το Αιγαίο. Καλώς το έθεσε ως πρωταρχικό στοιχείο. Δε μπορεί να αμφισβητηθεί ότι ο Δημήτρης Παπαϊωάννου έκανε μια δουλειά μέσα από την καρδιά του, δουλειά αξιώσεων».

Κεβόρκ Μελκονιάν: δημιουργός χειροποίητων κοσμημάτων

Από καρδιάς δηλώνει ενθουσιασμένος από την τελετή ο Κεβόρκ Μελκονιάν, δίνοντας έμφαση στα μηνύματα που πέρασαν μέσα από το όραμα του Παπαϊωάννου, νιώθοντας την ανάγκη να πει συγχαρητήρια. «Διέτρεξε όλη την ιστορία της Ελλάδας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Ήταν κάτι το εξαιρετικό. Δώσαμε στην Ευρώπη το μάθημα ότι εμείς οι έλληνες αξίζουμε. Είμαι περήφανος που είμαι έλληνας και γεννήθηκα στην Ελλάδα.

Ο έρωτας ταλαντευόταν σε κάθε άρμα που περνούσε, ήταν η κινητήριος δύναμη όπως μετέφερε ο Δημήτρης Κωστάλας». Ο Κεβόρκ Μελκονιάν εντυπωσιάστηκε από τις εικόνες, ένιωσε όμως την απουσία της Μελίνας Μερκούρη, «για τους αγώνες της για τα Ελγίνεια Μάρμαρα και τον πολιτισμό έπρεπε να αποτίσουμε φόρο τιμής».

Επισημαίνει όμως και τα κάποια κενά της τηλεοπτικής κάλυψης: «Έβλεπες τον κομήτη να έρχεται αλλά δεν έβλεπες από πού έρχεται. Η τηλεοπτική κάλυψη ήταν το μόνο ψεγάδι». Θεωρεί ιδιαίτερα τρυφερή εικόνα το καραβάκι με το 12χρονο Μ. Πατσατζή, έξυπνα δεμένες όλες τις σκηνές και το μακιγιάζ επινοητικό. «Τα τύμπανα ήταν εντυπωσιακά όπως και η αναφορά στο σύμπαν με τους αστροναύτες».

Νίκος Κουρκούτας: καθηγητής Ολυμπιακής Παιδείας

Άριστη χαρακτηρίζει την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών, σε σημείο να αποστομώνονται και οι πλέον κακόβουλοι, ο Νίκος Κουρκούτας, αναφερόμενος στα οργανωμένα κέντρα του εξωτερικού που διαφωνούσαν από την αρχή με την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων από την Ελλάδα. «Η τελετή είχε γρήγορες εναλλαγές, προσέφερε θέαμα. Η Ελλάδα διοργάνωσε πρώτη Ολυμπιακούς Αγώνες και στην τελετή έναρξης κατάφερε να κάνει μια σύνδεση των σημερινών αγώνων με τους αρχαίους μέσα από μια αναδρομή στην ιστορία της. Πάνω απ’ όλα κατάφεραν να προβάλουν την ανθρώπινη διάσταση των Αγώνων με τον καλύτερο τρόπο – μέσα από τα ολυμπιακά ιδεώδη και την ολυμπιακή εκεχειρία- που ήταν και το ισχυρό όπλο της Ελλάδας. Είναι η χρυσή ευκαιρία μέσα από το ‘πέρασμα’ των αγώνων στη χώρα που τους γέννησε, μετά από 108 χρόνια, να γίνει μια επαναβάπτιση των αγώνων μέσα από τα Ολυμπιακά Ιδεώδη για να ξαναπάρουν το ανθρώπινο πρόσωπο. Ζούμε σε μια εποχή που βλέπουμε τους αγώνες να έχουν τρωτά και να παρεκτρέπονται μέσα από όλα όσα συμβαίνουν.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι το μεγαλύτερο παγκόσμιο μήνυμα ειρήνης, αλληλεγγύης και φιλίας των λαών».

Για την καλή συνέχεια των αγώνων ο Νίκος Κουρκούτας θεωρεί ότι χρειάζεται η βοήθεια όλων των ελλήνων και του ελληνισμού. «Μ’ αυτά που λέμε, μ’ αυτά που κάνουμε κι ενίοτε με τη σιωπή μας. Με το θέμα των δύο αθλητών, του Κεντέρη και της Θάνου υπάρχει πολύ φλυαρία. Είναι μια ευκαιρία να δείξουμε τον πατριωτισμό μας εφαρμοσμένα».

Γιάννης Σιούλας:

δημοσιογράφος

Ο συνάδελφος, Γιάννης Σιούλας διασαφηνίζει εξ’ αρχής ότι μεταφέρει την εικόνα του θεατή που παρακολούθησε τηλεοπτικά την τελετή έναρξης. «Ήταν μια πάρα πολύ καλή τελετή, γιατί κατάφερε να συνδυάσει ορισμένα πράγματα τα οποία θεωρώ ότι αναδείχθηκαν με πάρα πολύ καλό τρόπο, όπως η σύνδεση της αρχαιότητας με το παρόν, η αρμονικότατη ιστορική διαδρομή της πορείας της χώρας μας παρά τις όποιες λογικές παραλείψεις υπήρξαν.

Η τελετή κατάφερε να δώσει το διαχρονικό πέρασμα του ελληνικού πολιτισμού και της ιστορίας μ’ ένα τρόπο απλό, χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις, χωρίς τη φαντασμαγορία χολιγουντιανού τύπου, παρότι δε στερήθηκε στοιχεία που ανεδείκνυαν και την τεχνολογική επάρκεια του όλου εγχειρήματος».

Ο Γιάννης Σιούλας επισημαίνει ότι θα ήταν ένας απόλυτος θρίαμβος αν την όλη τελετή δε σκίαζαν οι υποψίες για το ντόπινγκ. «Μέχρι αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζουμε πώς θα καταλήξει αυτή η ιστορία, αν και όλοι το υποψιαζόμαστε και μπορούμε να φανταστούμε τι υποκρύπτεται.

Το εγχείρημα όμως που ενορχηστρώθηκε από τον κ. Παπαϊωάννου κατάφερε να δώσει ένα αξιόλογο αποτέλεσμα, που ίσως να είναι το καλύτερο που έχουμε δει». Συγκριτικά με το Μίσα των Ολυμπιακών της Μόσχας ο Γιάννης Σιούλας αποδίδει τον ενθουσιασμό που είχε προκαλέσει εκείνη η τελετή στο έντονο συναισθηματικό στοιχείο. «Εδώ ήταν πολύ πιο ισορροπημένα τα πράγματα. Κατ’ αρχήν, δεν απευθυνόταν μόνο στο συναίσθημα αλλά και σε ανθρώπους που είχαν πάνω από το μέσο όρο παιδείας. Δε μπορούσες να κατανοήσεις τους συμβολισμούς αν δεν ήξερες κάποια πράγματα κι αυτό όμως δεν γινόταν με πομπώδη τρόπο. Είχε επάρκεια τέτοια που να επιτρέπει την εξαγωγή συμπερασμάτων και του διανοητικού και του συναισθηματικού σκέλους του οργανισμού μας».

Λία Αρβανιτίδου: καθηγήτρια Ολυμπιακής Παιδείας

«Αυτό που όλοι είδαμε το βράδυ της Παρασκευής κι αυτό που όλοι ακούσαμε και νιώσαμε μέσα στην ελληνική ψυχή μας ήταν η φωνή μιας παγκόσμιας συνείδησης που θέλει ένα κόσμο καλύτερο κι ελπίζει να ξυπνήσει επιτέλους το πνεύμα της αλληλεγγύης και συναδέλφωσης των λαών, χάρις στα υψηλά ιδεώδη του αθλητισμού. Αφουγκραστήκαμε την καρδιά του κόσμου να χτυπάει ελληνικά με τα τύμπανα που εισέβαλαν στο στάδιο. Συντονιστήκαμε όλοι στο ρυθμό της χαράς για τη λαμπρή αυτή γιορτή του αθλητισμού με την προσδοκία να μάθουμε από το χθες για να μεγαλουργήσουμε στο σήμερα.

Ο Κένταυρος, σύμβολο της διττής ανθρώπινης φύσης, σώμα και πνεύμα, μάς θύμισε το ταξίδι μας που ξεκίνησε 3.000 χρόνια πριν με πολύτιμη σκυτάλη το γνώθι σαυτόν». Το μήνυμα για τη Λία Αρβανιτίδου είναι η φωνή του Κωστάλα «ο έλληνας, ανήσυχος, ταξιδιάρης, είναι άρρηκτα δεμένος με το παρελθόν του το οποίο φέρει πάντα μαζί του». Θεωρεί ότι η τελετή αποτέλεσε το προσωπικό μας ταξίδι αυτογνωσίας. «Κένταυροι, Ηρακλής, κυκλαδίτικο ειδώλιο, η πρώτη απεικόνιση του ανθρώπου σε μάρμαρο, έμπνευση για τη σύγχρονη μινιμαλιστική τέχνη, στοιχεία παντρεμένα με τη σύγχρονη τεχνολογία. Η μαγεία συνεχίζεται μέσα από στην πανίσχυρη παρουσία του έρωτα που ‘σαν πανίσχυρη δύναμη έλξης’, κατά τον Κωστάλα, είναι παρών σε όλη την ιστορία του ελληνικού γένους που ξεδιπλώνεται μπροστά μας μέσα από τις στυλιζαρισμένες φιγούρες του Δημήτρη Παπαϊωάννου, που χωρίς να μιλούν γενούν μέσα μας χιλιάδες λέξεις και ιδέες. Η ελληνική ιστορία είναι εδώ καρέ- καρέ, αποθανατίζοντας την πορεία μας μέσα από την πάλη του θείου με τον άνθρωπο που σκέφτεται και δημιουργεί».

Το δώρο της τελετής ήταν για τη Λία Αρβανιτίδου η σοφία που μας μετέδωσε η αναδυόμενη ελιά, «σύμβολο ειρήνης και πολιτισμού. Στον ίσκιο της στάθηκαν οι αθλητές από όλα τα μέρη της γης για να χαιρετίσουν τα όνειρά τους για μια ολυμπιακή νίκη, το μέγιστο αγαθό, αλλά και να φέρουν το μήνυμα του ευ αγωνίζεσθαι, μόνο για την εσωτερική πλήρωση που αισθάνεται κανείς με τη συμμετοχή του. Είδαμε πρωταθλητές και μη να χαιρετούν πιασμένοι χέρι- χέρι, όταν παρήλαυναν με τη σημαία της χώρας τους. Ξεχάσαμε διαφορές, αδικίες, αξιώσεις, υποκλιθήκαμε μπροστά στη νίκη της συνένωσης. Παρακολουθήσαμε τους αθλητές της Ανδόρα να ξεδιπλώνουν ένα πανό με το μήνυμα ‘Έλληνες σας ευχαριστούμε για τη μεγάλη μας δημιουργία’».

Σίλας Σεραφείμ: ηθοποιός

Το χιούμορ του Σίλα Σεραφείμ επιτρέπει μια διαφορετική ανάγνωση της τελετής από έναν άνθρωπο που κινείται πολύ κοντά στο χώρο της τέχνης. «Φίλοι μου που συνεργάστηκαν με το Δημήτρη Παπαϊωάννου μού μετέφεραν ότι δε θα είναι κιτς και φοκλόρ. Ευτυχώς δεν είδαμε τη Φάνη – Πάλη Πετραλιά. Ίσως να την έβαζαν ως μνημείο.

Η τελετή είχε Τέχνη κι αυτό που είδαμε ήταν αποτέλεσμα πολλών ωρών προετοιμασίας. Από την τηλεόραση, από ό,τι μού είπαν και αισθάνομαι, έχανε σαν θέαμα». Εκτιμά ότι δεν είχε το γνωστό χαρακτήρα του πανηγυριού και ασκεί την κριτική του επί της μουσικής επένδυσης. «Δεν είχε μία Βανδή, μία Γαρμπή, ένα Ρουβά, μία Μπεζετάκου που είναι το βαρύ πυροβολικό του πολιτισμού μας». Ο Σίλας Σεραφείμ υποστηρίζει ότι η Μπεζετάκου θα έδενε με Χατζιδάκι και Κάλλας. «Αν η Στέλλα ζούσε τότε θα της έγραφε τραγούδια! Υποψιάζομαι ότι στην τελετή λήξης θα έχουμε καραγκούνα και κλαρίνο. Κάνουμε κάποιες υποδείξεις για να δείξουμε το σωστό δρόμο. Οι κινέζοι πρέπει ν’ ακούσουν τα κλαρίνα μας και να δουν οπωσδήποτε ένα τσολιά με μουστάκια σαν αυτούς που έχουν στα σουβλατζίδικα για κράχτες».

Πασχάλης Αγγελίδης: ζωγράφος

Φανταστική, χαρακτηρίζει την τελετή κι ένας καλλιτέχνης που κινείται χρόνια στο εξωτερικό και γνωρίζει την αισθητική που κυριαρχεί. «Αποδεικνύει ότι όταν οι έλληνες αποφασίζουν να ξοδέψουν χρήματα για την Τέχνη είναι ικανοί να παράγουν το καλύτερο σ’ όλο τον κόσμο. Δυστυχώς η πολιτεία δε βοηθάει την Τέχνη. Υποχρεώθηκε λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων.

Σαν καλλιτεχνική δημιουργία, ο Παπαϊωάννου με τους συνεργάτες του κατόρθωσε κι έφτασε στο τέλειο. Επέλεξε τους κατάλληλους ανθρώπους από την Ελλάδα και το εξωτερικό και ξοδεύτηκαν τα κατάλληλα ποσά. Μάς είχε κωλύσει η ταμπέλα της Ψωροκώσταινας και προσπαθούσαμε να κάνουμε ψωριάρικη Τέχνη».

Ο Πασχάλης Αγγελίδης θεωρεί πολύ καλές τις επιλογές στη μουσική τόσο από την Ελλάδα όσο και από τον ντι τζέι Tiesto, που ήταν στο κλίμα της εποχής.

Χρίστος Τελίδης:

δημοσιογράφος

«Τη δουλειά του Δημήτρη Παπαϊωάννου τη γνώριζα από πριν έτσι ώστε όταν έγινε η επιλογή του από τον ΑΘΗΝΑ 2004 περίμενα ότι ο δημιουργός με το σύνθετο ταλέντο θα έκανε κάτι διαφορετικό. Λίγοι γνώριζαν το έργο του και ίσως γι’ αυτό αντιμετωπίστηκε αρχικά με κάποια καχυποψία. Ήξερα ότι δε θα επεδίωκε ένα ρωμαϊκό θρίαμβο, κάτι που έχουμε δει σε προηγούμενες Ολυμπιάδες». Θεωρεί τον Παπαϊωάννου ένα αληθινό ταλέντο και τη δουλειά του στην τελετή έναρξης μια συνέχεια αυτής που δημιούργησε με την Ομάδα Εδάφους. «Δεν είδε την τελετή στα μεγέθη ενός σταδίου αλλά μιας μεγάλης θεατρικής σκηνής. Παρουσίασε το προσωπικό του όραμα με μια άλλη ματιά για την ιστορία της Ελλάδας, των Ολυμπιακών Αγώνων και γι’ αυτό πέτυχε. Είχε πάρα πολλούς δημιουργικούς συμβολισμούς. Με ενθουσίασε ο συμβολισμός για τη μητριαρχική κοινωνία της Μεσογείου, η οποία και δημιούργησε το μεγάλο πολιτισμό της Μεσογείου. Η έγκυος γυναίκα συμβολίζει τη θεά Δήμητρα, την αφθονία, τη γέννηση.

Η μητριαρχική κοινωνία υπήρξε η καλύτερη και η πιο ολοκληρωμένη και το διαπιστώνουμε από τα πολιτιστικά της επιτεύγματα». Ο Χρίστος Τελίδης θεωρεί ότι οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Δημήτρη Παπαϊωάννου σε μια πολύ δύσκολη στιγμή. «Ζούμε σ’ αυτή τη χώρα ένα απέραντο κιτς. Ο Παπαϊωάννου μάς είπε ότι υπάρχει η Τέχνη, ο πολιτισμός κι έβαλε τον πήχη γι’ αυτή τη χώρα πολύ ψηλά.

Όλοι αυτοί που έρχονται καθυστερημένα να υμνήσουν τον Παπαϊωάννου πρέπει να δουν τα του οίκου τους. Τα κανάλια και ο δημόσιος βίος, μετά την Ολυμπιάδα, πρέπει να δούμε διαφορετικά τη δημόσια αισθητική μας».

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.