«Δεν ελπιζω τιποτε… δεν φοβαμαι τιποτε… ειμαι Ελευθερος»

Στον απόηχο της μεγάλης γιορτής του Πάσχα με όλες τις συναισθηματικές αναφορές θα περίμενε κανείς ότι μια επίσκεψη στο Γηροκομείο θα ήταν ιδιαίτερα φορτισμένη. Όμως συνέβη το αντίθετο. Οι γέροντες ήρεμοι και συνειδητοποιημένοι, έζησαν τις μέρες της γιορτής στο οικείο πια περιβάλλον του Γηροκομείου με το προσωπικό και τη Διεύθυνση, απολαμβάνοντας τη μαγειρίτσα και το ψητό που ετοιμάστηκε, διακόπτοντας την καθημερινότητα των προσωπικών τους επαφών με τις επισκέψεις που δέχτηκαν.

Συγκεντρωμένοι οι περισσότεροι στην τραπεζαρία για το μεσημεριανό τους γεύμα καλοδέχτηκαν το διάλειμμα της γεύσης για την ανάμνηση παιδιών και οικογενειών και αναφορές στα περασμένα χρόνια. Καθένας τους και μια ιστορία, σε ένα λόγο που δύσκολα κρατάει τον ειρμό της σκέψης, καθώς το πνεύμα εγκατέλειψε μερικώς ή δια παντός το σώμα. Ίσως το ότι το «γήρας δεν έρχεται μόνο» να είναι και η σωτηρία του ανθρώπου όταν οι δυνάμεις που εξασφαλίζουν, το ανθρώπινο μέτρο, της αξιοπρεπούς διαβίωσης αδρανοποιούνται.

Η κα Κυριακή Μαυρίδου μεγάλωσε χήρα τα τέσσερα παιδιά της. Αναγνωρίζει τις αιτίες που την οδήγησαν στο Γηροκομείο και αποδέχεται την κατάσταση. Χαριτολογεί κεφάτα με όλους και με όλα.

Στη γωνιά της αίθουσας το αντρόγυνο του Γηροκομείου, η τροφαντή Ροδούλα και ο Δημήτρης Ουρτουλίδης, που ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου πριν τρία χρόνια, στο χώρο του Γηροκομείου. Ο κυρ Δημήτρης έχει δύο παιδιά από την πρώτη του γυναίκα και η αγωνία τους είναι να βρουν ένα σπίτι για να μείνουν μόνοι. «Έχω καλή σύνταξη και θα τα καταφέρουμε καλά οι δυο μας».

Η κα Ευγενία Ψαριανού είναι από την Αλεξανδρούπολη, κόρη σιδηροδρομικού με παππού σιδηροδρομικό, Γερμανό. Ζούσε τους χειμώνες με την κόρη της στη Γαλλία. Όταν πια δεν μπορούσε να πάει κοντά της, ζήτησε η ίδια να τη βάλουν στο Γηροκομείο. «Είναι πολλοί καλοί όλοι τους. Μας βοηθούν πάντα και είμαστε ευχαριστημένοι. Ποιος ο λόγος να βαρύνουμε τα παιδιά μας αφού κι αυτά έχουν τις ζωές τους;».

Η κα Αρβανιτίδου Μαρία ζει με τον άντρα της Χρήστο και την κόρη της Ντίνα στο Γηροκομείο. Εντυπωσιακό στο πρώτο άκουσμα, αλλά δικαιολογημένο, αφού η κόρη της ανήκει στο προσωπικό. Έχει άλλα τέσσερα παιδιά «ο γιος μου από τη Δανία θέλει να με πάρει μαζί του αλλά είναι μακριά, έπαθα και το εγκεφαλικό και μόλις τώρα καταφέρνω να μιλάω χωρίς να «γελούν» τα κορίτσια».

Αν και τους περισσότερους δεν φάνηκε να τους επηρεάζει το κλίμα των ημερών η κ. Ανάστα Ευστρατιάδου βάζει τα κλάματα όταν ο λόγος γίνεται λίγο περισσότερο συναισθηματικός και θυμάται τον γιο της που ζει στη Γαλλία

Με την κ. Βασιλική Αποστολίδου η επικοινωνία είναι δύσκολη. Κάθεται ήσυχα στη γωνιά της. Το Αλτσχάιμερ έχει αφήσει σημάδια ανεξίτηλα. Εν τούτοις επιζητά την παρέα και τον διάλογο έστω κι αν κάποιες ερωτήσεις επαναλαμβάνονται διαρκώς.

Με καταγάλανα μάτια και βλέμμα που σπιθίζει η κα Θεοδώρα Μπακιρτζή, που διαλέγοντας τους γαμπρούς, «είχα προτίμηση στα γαλόνια», έμεινε ανύπαντρη και τώρα «ούτε καλόγρια δεν μπορώ να γίνω γιατί έχω μάτι γαλανό!» λέει αστειευόμενη και αναφέρεται στο λάθος που έκανε.

Δίπλα της η κυρία Άννα Καΐκα είναι από την Κομοτηνή και έχει ένα γιο. Οι συχνές επισκέψεις του Μορφέα της αφαιρούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωντάνιας της, οπότε το Γηροκομείο γίνεται ένα ασφαλές, σωτήριο καταφύγιο γι΄ αυτήν.

Η άφιξη του κυρ Γιώργου Γκοντοσίδη είναι «θριαμβευτική». Οι κοπέλες του προσωπικού που βρίσκονται εκεί μιλούν και εξηγούν για τη συμμετοχή του σε τηλεοπτική εκπομπή, για το γράμμα του στον Κώστα Καραμανλή και δίνουν ένα πλήρες βιογραφικό. Ο κυρ Γιώργος διαχυτικός φαίνεται να απολαμβάνει την σχέση αυτή. Παλιός ναυτικός, κάνει φανταστικές διαδρομές στα γύρω χωριά και αστειεύεται για την μαγειρίτσα που ήθελε περισσότερη τέχνη στο μαγείρεμα «αλλά πού ξέρουν αυτές να μαγειρεύουν!».

Η κ. Ελένη Αυγίδου Διαχειρίστρια του Γηροκομείου επισημαίνει την αδυναμία του προσωπικού να αναθέσει δραστηριότητες στους τροφίμους, καθώς οι περισσότεροι έχουν χάσει την πνευματική τους διαύγεια. «Παλιότερα είχαμε τροφίμους που μπορούσαν να κάνουν χειροτεχνίες, να τους ανατεθούν μικροδουλίτσες, ώστε και ο χρόνος τους να περνά ευχάριστα. Κάτι τέτοιο τώρα είναι αδύνατο. Πολλοί πάσχουν από Αλτσχάιμερ οπότε μένουν αναγκαστικά αδρανείς».

Γέροντες. Στήριξαν μια οικογένεια, στήριξαν μια Ελλάδα και τώρα στο ηλιοβασίλεμα της ζωής, βαθιά σκληραγωγημένοι και εκπαιδευμένοι από τον μόχθο, ζουν τα χρόνια που τους απόμειναν με το ίδιο κέφι που τους έκανε να αντεπεξέρχονται στον αγώνα της. Ίσως το «Δεν ελπίζω τίποτε… δεν φοβάμαι τίποτε… είμαι Ελεύθερος» του Νίκου Καζαντζάκη θα τους αντιπροσώπευε απολύτως, γι΄ αυτό και τους το αφιερώνουμε.

Ε.Μ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.