Η πολιτικη του 90-93 καταδικαστηκε απο τον λαο, το θεμα ειναι τι κανουμε σημερα

Ακούω τις δυο- τρεις τελευταίες μέρες αναλύσεις, δεκάδες αναλύσεις, για τις συνέπειες που θα έχει για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και γενικότερα για την πολιτική ζωή του τόπου η προσχώρηση των κ.κ. Μάνου- Ανδριανόπουλου στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του κυβερνώντος κόμματος. Κραυγές και ψίθυροι για την «δεξιά μετάλλαξη» του Κινήματος, για «νεοφιλελεύθερη στροφή» του ΠΑ.ΣΟ.Κ., για «δραματική αλλαγή πλεύσης» κ.ο.κ. Το εντυπωσιακότερο όλων όμως είναι ότι η κριτική αυτή ασκείται πανομοιότυπα τόσο από την ηγετική ομάδα της Ν.Δ. όσο και από την παραδοσιακή αριστερά.

Είναι «πολύ δεξιοί οι Μάνος και Ανδριανόπουλος για να χωρέσουν στο κόμμα μας», λένε οι νεοδημοκράτες, «μεταλλάσσουν το ΠΑΣΟΚ σε νεοφιλελεύθερη δημοκρατική παράταξη» λένε οι αριστεροί. Θα ήταν χρήσιμο σ΄ αυτό το σημείο να κάνουμε τον κόπο να εξετάσουμε τι πρεσβεύουν στ΄ αλήθεια εκείνοι οι νεοδημοκράτες που χαρακτηρίζουν σήμερα τα δύο πρώην κορυφαία στελέχη της παράταξής τους υπερβολικά δεξιούς που δεν χωρούν στη Ν.Δ., και τι πολιτικό λόγο εκπέμπουν οι αριστεροί που βλέπουν στο νέο πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ μια άλλη εκδοχή της Δεξιάς.

Οι «αριστεροί» της Ν.Δ. που δεν αντέχουν πάνω τους το στίγμα του νεοφιλελευθερισμού είναι οι κ.κ. Παναγιωτόπουλος, Καμένος, Χαϊτίδης, Κιλτίδης, Ανδρεουλάκος, Ψωμιάδης, και τώρα τελευταία η νέα ένδοξη μεταγραφή του κόμματος, ο Στυλιανός Άγγελος Παπαθεμελής. Ιδού λοιπόν η ομάς της προόδου και των κοινωνικών ευαισθησιών που μάχεται τη συντηρητική έκφραση του νεοφιλελευθερισμού.

Είναι όλοι εκείνοι που αντιτάχθηκαν σθεναρά στην ελληνοτουρκική πορεία προσέγγισης μετά το Ελσίνκι, όλοι εκείνοι που απετέλεσαν την ουρά του Αρχιεπισκόπου στον «ιερό» όσο και αναχρονιστικό αγώνα των ταυτοτήτων, είναι εκείνοι που συνωθούνταν στα τηλεπαράθυρα για να καταδικάσουν τον Οδυσσέα Τσενάι ως απόβλητο της ελληνικής κοινωνίας εξαιτίας του γεγονότος ότι τόλμησε να αριστεύσει εις βάρος «πραγματικών και εξ αίματος ελληνόπουλων». Είναι όλοι εκείνοι που αποκαλούν τους οικονομικούς μετανάστες «πληγή για το έθνος που κινδυνεύει με αφελληνισμό», είναι οι ερίτιμοι καρδιακοί φίλοι του Οτσαλάν και της παρέας του που ήθελε σώνει και καλά η Ελλάδα να κάνει πόλεμο με την Τουρκία για να κατατροπώσει «τον μεγάλο ασθενή της Ανατολής». Είναι εκείνοι, τέλος, που αρρωσταίνουν και μόνο στην ιδέα ύπαρξης των πολυπολιτισμικών κοινωνιών της ανοχής και της ανάπτυξης των μειονοτικών και των ανθρώπινων δικαιωμάτων, γιατί θεωρούν τις μειονότητες «γκέτο ετεροκαθοριζόμενων οργάνων ξένων και σκοτεινών δυνάμεων». Είναι όλοι εκείνοι που συνέβαλαν ώστε κάποιες στιγμές η Ν.Δ. να μοιάζει με το πλέον αμερικανόφοβο ευρωπαϊκό συντηρητικό κόμμα, προσπαθώντας να ερμηνεύσουν την εξέλιξη της παγκοσμιοποίησης και τις αρνητικές της πτυχές, με όρους συντηρητικής ιδεολογικής και πολιτικής αναδίπλωσης. Με όρους θρησκοληψίας, ξενοφοβίας και ευρωσκεπτικισμού.

Μάλλον σωστά λοιπόν λένε όλοι αυτοί ότι δεν χωρούν οι Μάνος και Ανδριανόπουλος στη Ν.Δ. Πως θα ήταν δυνατόν άλλωστε σήμερα να χωρέσουν σε μια τέτοια Ν.Δ.;

Και η παραδοσιακή αριστερά, η αριστερά των «κοινωνικών κινημάτων και της οικολογίας»; Την στιγμή που ιστορικά της στελέχη, όπως η Μαρία Δαμανάκη, ο Μίμης Ανδρουλάκης, ο Πέτρος Κουναλάκης, ο Πάνος Σκοτεινιώτης, φυλλορροούν προς το ΠΑΣΟΚ, εκείνοι τους αντιμετωπίζουν με όρους «αποστασίας», υπονοώντας πως ό,τι κάνουν, το κάνουν για τις βουλευτικές τους έδρες, λες και η Δαμανάκη ή ο Ανδρουλάκης για να επιβιώσουν πολιτικά και να εκφράζουν τις απόψεις τους στο πολιτικό σκηνικό, έχουν ανάγκη από το ΠΑΣΟΚ να τους βάλει στη Βουλή…Και είναι πράγματι θλιβερό η λεγόμενη σύγχρονη δημοκρατική αριστερά να απαξιώνει τόσο εύκολα και τόσο ισοπεδωτικά μια εκλογική διαδικασία η οποία οδηγεί στην ανάδειξη του προέδρου ενός κόμματος, όχι από αντιπροσώπους της οργανωμένης βάσης αλλά από την ίδια την κοινωνία, παρουσιάζοντας ως θύματα της τηλεδημοκρατίας ένα εκατομμύριο πολίτες που ψήφισαν σχεδόν δημοψηφισματικά το νέο ηγέτη τους. Ώστε λοιπόν έτσι λειτουργούν τα συντηρητικά και νεοφιλελεύθερα κόμματα σήμερα στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο; Τελικά τα στελέχη της αριστεράς που συστεγάζονται σήμερα στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ με τους κ.κ. Μάνο και Ανδριανόπουλο, πούλησαν την ψυχή τους στον διάολο ή μήπως τους ενώνει η αγωνία για να δώσουν απαντήσεις στα νέα δεδομένα που δημιουργούνται στην παγκόσμια κοινότητα, την πολιτική σκέψη και την πολιτική πράξη, στα νέα ρεύματα που διαρρέουν την ελληνική και την ευρωπαϊκή κοινωνία; Ρεύματα που δεν είναι πάντοτε προοδευτικά, που στέκονται κριτικά και αμφισβητούν την σοσιαλδημοκρατία και τις κεντροαριστερές κυβερνήσεις που κυριάρχησαν στο μέσο της δεκαετίας του 90, ρεύματα που αναζητούν νέους δρόμους προοδευτικής διακυβέρνησης που δεν υποτάσσονται στις κάθε λογής βεβαιότητες του παρελθόντος. Ρεύματα πολιτικά και ιδεολογικά που δεν περιορίζουν την δράση τους αναμειγνυόμενα με ανομοιογενή κινήματα διαμαρτυρίας, αλλά επιχειρούν να έρθουν σε όσμωση με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη γκάμα ιδεών προκειμένου να συνθέσουν νέες προτάσεις και να καταθέσουν επαρκείς εξηγήσεις στα ερωτήματα που τίθενται.

Σ΄ αυτό το πλαίσιο λοιπόν είναι παρήγορο το γεγονός ότι πολύ από τους φορείς της μιας και μόνης αλήθειας της Αριστεράς, αντιδρούν και οικτίρουν την όσμωση διαφορετικών ιδεολογικών φιλοσοφιών υπό την ομπρέλα ενός μεγάλου και ευρύχωρου πολιτικού φορέα. Ίσως γιατί αυτές τους οι βεβαιότητες σήμερα πια να μην στέκουν και πολύ καλά στη θέση τους.

Δάμων Δαμιανός

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.