Μια «ζωοκτονος» τροπολογια
Αν υπάρχει ένα κίνητρο για την προστασία των ζώων στον κόσμο μας αυτό είναι η θέληση για προσφορά και η αγάπη για τα ζώα. Με γνώμονα τη διάδοση και διασφάλιση αυτής της αγάπης η στήλη φιλοξενεί σήμερα άρθρο του Παναγιώτη Διαμαντή, που δημοσιεύθηκε στη στήλη του «4πόδια και ουρά», στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» στις 16/10/2000.
Ο λόγος, λοιπόν, στην ατομική προσπάθεια…
«Αποτελεί κοινοτοπία να θυμίζουμε ότι το πολιτιστικό επίπεδο μιας χώρας αντανακλάται στον τρόπο με τον οποίο ασχολείται με τα αδέσποτα ζώα. Και στη χώρα μας, πριν από την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων, δεν υπήρχε καμία ιδιαίτερη μέριμνα για τα χιλιάδες αδέσποτα ζώα.
Το 2004 όμως αποτέλεσε μια καμπή, αφού το αρμόδιο υπουργείο Γεωργίας αποφάσισε, μπροστά στον κίνδυνο να θεωρηθεί «εξολοθρευτής αδέσποτων ζώων» και από τις διαμαρτυρίες ζωοφιλικών σωματείων, να φτιάξει ένα σχέδιο νόμου αντίστοιχο των ευρωπαϊκών κρατών.
Ομως άλλο ζήτημα οι καλές (;) προθέσεις και άλλο η υλοποίησή τους, αφού μια τροπολογία στο σχέδιο νόμου «Ζώα συντροφιάς, αδέσποτα ζώα και άλλες διατάξεις» δημιουργεί μια κατάσταση που μοιάζει να οδηγεί στην «τελική λύση» για τα αδέσποτα. Η φράση που δίνει το δικαίωμα περισυλλογής των αδέσποτων ζώων μόνο σε σωματεία που διαθέτουν αντίστοιχη υποδομή δημιουργεί μια περίεργη κατάσταση. Όπως επισημαίνει η Συνομοσπονδία Ζωοφιλικών Σωματείων Ελλάδος, η συγκεκριμένη τροπολογία πρέπει να απορριφθεί, γιατί διαχωρίζει τα σωματεία σε πατρικίους και πληβείους, αφού σχεδόν όλα τα σωματεία που λειτουργούν εθελοντικά και έχουν να παρουσιάσουν έργο στην προστασία και τη στείρωση των αδέσποτων ζώων δεν διαθέτουν την απαραίτητη υποδομή σύμφωνα με τους όρους του υπουργείου. Αντίθετα, υπάρχουν ελάχιστα σωματεία (για την ακρίβεια το εξής ΕΝΑ: η Φιλοζωική… Εταιρεία!) με την ανάλογη υποδομή κι αμφιλεγόμενη δράση σε ό,τι αφορά την προστασία των ζώων τα οποία θα απολαμβάνουν και τα κονδύλια του κράτους.
Από την άλλη, μια τέτοια τροπολογία όπως είναι φυσικό δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσουν διάφοροι επιτήδειοι νέες ζωοφιλικές οργανώσεις για να καρπωθούν τα κονδύλια του υπουργείου με το πρόσχημα της προστασίας των αδέσποτων ζώων. Και δεν χρειάζεται να αναφερθεί κανείς στην τύχη των αδέσποτων που θα αναλάβουν τέτοια σωματεία – επιχειρήσεις στην ουσία.
Αντίθετα, η συγκεκριμένη τροπολογία απορρίπτει εντελώς τα διάφορα ζωοφιλικά σωματεία που αποτελούνται από εθελοντές και έχουν συγκεκριμένες δραστηριότητες επειδή δεν διαθέτουν την κατάλληλη υποδομή, αφού δεν χρηματοδοτούνται από πουθενά.
Αν υπάρχει θέληση μπορούμε να κάνουμε πολλά για τα ζώα!
Η θέληση και η αγάπη για τα ζώα είναι το κυριότερο κίνητρο για την προστασία των ζώων.
Τα Σωματεία και εμείς…
Συνήθως η φωνή που τσιρίζει στο αυτί μου, μέσα από το ακουστικό του τηλεφώνου, ανήκει σε άνθρωπο που δεν γνωρίζει τις δραστηριότητες και τα οικονομικά των διάφορων ζωοφιλικών σωματείων. Γι’ αυτό τσιρίζει:
– Τι κάνουν, επιτέλους, αυτά τα σωματεία; Όποτε τα χρειαστείς ή θα σου πουν «δεν μπορούμε» ή θα παίρνεις και δεν θα σηκώνει κανείς το τηλέφωνο! Θέλω να το καταγγείλω!
– Φυσικά δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να γνωρίζει ότι τα περί ων ο λόγος σωματεία λειτουργούν σε εθελοντική βάση, – στηριγμένα στην πλειοψηφία τους – σε ευαισθητοποιημένους ανθρώπους, που ξοδεύουν χρόνο και χρήμα για την, κατά το δυνατόν, προστασία των (αδέσποτων, βασικά ζώων). Εάν το γνώριζαν, ασφαλώς και δεν θα είχαν απαιτήσεις, δεν θα αποφάσιζαν να καταγγείλουν κανέναν και βέβαια, δεν θα τσίριζαν.
Οσο και αν φαίνεται περίεργο, ειδικά στην περιοχή που ζούμε (όπου η εθελοντική προσφορά δεν είναι και σύνηθες φαινόμενο), υπάρχουν ωστόσο άνθρωποι που βοηθούν ανιδιοτελώς σε ατομική ή συλλογική βάση, τα αναξιοπαθούντα ζώα, στις πόλεις και στην ύπαιθρο, ξεκλέβοντας από τον ελεύθερο χρόνο τους κι από τον οικογενειακό τους προϋπολογισμό.
Αν κάτι θα περίμεναν οι άνθρωποι αυτοί – όχι ότι το ΄χουν ανάγκη, δηλαδή – θα ήταν ένα «μπράβο», ένα «ευχαριστώ», για την προσπάθειά τους, για τη διάθεση προσφοράς που έχουν και, τέλος, για το έργο τους, μεγάλο ή μικρό.
Το μόνο που δεν τους αξίζει, είναι οι καταγγελίες, οι απαιτήσεις και τα τσιρίγματα κάποιων, που, απλώς, δεν σκέφτηκαν ποτέ ότι: Εάν και οι ίδιοι ως ζωόφιλοι, προσφέρουν λίγο χρόνο εθελοντικής δουλειάς στο σωματείο της περιοχής τους, τότε ίσως να υπήρχε κάποιος για να σηκώσει το τηλέφωνό του, ακόμη και στις αργίες.
Εάν και οι ίδιοι πρόσφεραν από το εισόδημά τους κάποια οικονομική βοήθεια στο ζωοφιλικό σωματείο της περιοχής τους, τότε ίσως αυτό να διέθετε ένα μικρό ασθενοφόρο για την περισυλλογή κάποιου τραυματισμένου ζώου. Και ίσως να είχε και την δυνατότητα να το πάει σ’ έναν κτηνίατρο για να το σώσει.
Μη ρωτάτε, λοιπόν, «τι κάνουν τα ζωοφιλικά σωματεία για τα ζώα», αλλά ας αναρωτηθούμε «τι έχουμε κάνει εμείς γι’ αυτά;». Τα σωματεία κάνουν ό,τι μπορούν. Εμείς;».
Επιμέλεια: Μ.Κ.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
