Ε! Οχι κι ετσι Κυρια Διευθυντρια,

Αν κρίνω από τη συζήτηση που είχαμε, πριν πάρω την απόφαση να συντάξω και να στείλω αυτήν την επιστολή, φαίνεται ότι εκτιμήσαμε με διαφορετικά αξιολογικά κριτήρια, περί του τι είναι δημόσιο ήθος και τι είναι δημόσια ευγένεια. Αναζήτησα ειλικρινά το «ευγενικό ύφος» στην απάντηση του κ. Θανάση Γκαϊφύλια, σε όσα προχθές έγραψα για τη Μαρώνεια και τις αρχαιότητές της. Ο οποίος Θανάσης Γκαϊφύλιας, κατά την προσφιλή του τακτική, όποτε ο λόγος περί “φιλέτων” (φτου κακά!), επιτίθεται προσωπικά με νύξεις. Δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε που τις επαναλαμβάνει.

Το ίδιο έκανε στην κριτική μου, για την έκδοση του δίσκου «Επί Πτυχίω» (σσ. με την ευγενική χορηγία του Πανεπιστημίου και την προσωπική δουλειά παλαιών φοιτητών του Δημοκριτείου, σημαντικών δημιουργών σήμερα, όπως είναι ο Θ. Ξυδιάς, ο Λ. Λαζόπουλος κ.ά.), τον οποίο διέθετε “αποκλειστικά” σε όλη την Ελλάδα από το «Κύτταρο», το δισκοπωλείο του.

Ή στα σχόλιά μου για την «ακριβή» του συμμετοχή σε συναυλίες, που χρηματοδότησε η ΝΕΛΕ τη δεκαετία του 1980 (σσ. Τι σύμπτωση! είχα παρακολουθήσει τη συναυλία του στη Μαρώνεια, για την πολιτιστική ανάπτυξη της οποίας σήμερα «ανιδιοτελώς» προσφέρει.

Ή για την, εν τέλει, εποικοδομητική, «αβρόχοις ποσίν» όμως, εκμετάλλευση της βελτίωσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων, με την έκδοση ενός «single», από κοινού με καλλιτέχνες της εδώ μειονότητας.

Όλα αυτά τα αναφέρω, πρώτον γιατί δεν έμαθα να μιλώ με υπαινιγμούς και δεύτερον για να δηλώσω ότι πράγματι, με βάση τα ανωτέρω, αναγνωρίζω ότι ο κ. Γκαϊφύλιας είναι «ένας άνθρωπος της αγοράς», ένας καλός επαγγελματίας.

Εξάλλου πιστεύω και ο ίδιος θα το αναγνωρίζει, ότι θα πρέπει, ως δημόσιο πρόσωπο να δέχεται, καλοπροαίρετα την κριτική. Δεν φαντάζομαι να νομίζει ότι η αναγνωρισμένη καλλιτεχνική του δημιουργία του παρελθόντος τον καθιστά ως την «ιερή αγελάδα» του τόπου!

Κυρία Διευθύντρια,

Αποφάσισα να απαντήσω, γιατί κι εγώ όπως και σεις, πιστεύω στο δημόσιο διάλογο. Οτι βοηθάει στην κατανόηση και την ανάδειξη των θεμάτων της περιοχής και ότι καταδεικνύει το μέγεθος και την ποιότητα της δημοκρατικής κοινωνίας μας. Υπό αυτήν την έννοια απαντώ, επί της ουσίας, στους υπαινιγμούς του κ. Γκαϊφύλια.

Η ιστορική παρανόηση, που μου αποδίδει, πως δήθεν παρομοίασα τις αρχαιότητες της Μαρώνειας με το Σεράι…σαφώς οφείλεται σε δική του αδυναμία (ή σκοπιμότητα) κατανόησης της μεταφοράς. Η ανάδειξη των αρχαιοτήτων της Μαρώνειας, το ανασκαφικό έργο και η αναστήλωσή τους πρέπει να έχει ένα συνολικό αποτέλεσμα και να μην είναι αποσπασματική. Και βέβαια είναι δραστηριότητα του συλλόγου του κ. Γκαϊφύλια η διεκδίκηση όλων αυτών. Δραστηριότητα και ευθύνη την οποία επιχειρεί να παρακάμψει και να αποδώσει σε έτερο σύλλογο. Μοιραία λοιπόν κάποιος, στην αυστηρά περιχαρακωμένη επωνυμία του συλλόγου «Φίλοι του αρχαίου θεάτρου της Μαρώνειας», μπορεί να αποδώσει χαρακτηριστικά «ελιτισμού» (σσ. άλλωστε ο ίδιος στη συνέντευξή του χρησιμοποιεί τον όρο «επίλεκτη λειτουργία» του αρχαίου θεάτρου. Και μοιραία μπορεί κάποιος να συνδέσει το όλον «σκηνικό», με ένα θέατρο αναστηλωμένο από τη μια και τις υπόλοιπες αρχαιότητες θαμμένες κάτω από τις παράγκες της Μητρόπολης από την άλλη, με τον «Καραγκιόζ μπερντέ».

Μιας κι ο λόγος περί «ιστορικών παρανοήσεων», θα έπρεπε ο κ. Γκαϊφύλιας να διευκρινίσει το ιδεολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αφήνει να πλανώνται ιδεολογήματα περί εθνικής καθαρότητας, περί ομοδόξων και ετεροδόξων, περί του «νεοκινδύνου» από το Βορρά. Πρέπει να το διευκρινίσει. Διότι και ο ίδιος επένδυσε, με τη δουλειά του, στην ειρηνική συνύπαρξη και την πολυπολιτισμικότητα της ευρύτερης περιοχής.

Δηλώνω υπευθύνως και βάσει των συνεπειών του Νόμου, ότι δεν υπήρξα ποτέ καλλιτεχνικός δημιουργός και δε συμμετείχα ποτέ στην πολιτιστική παραγωγή του τόπου μου. Δηλώνω δε υπευθύνως ότι, ως εκ τούτου, ουδεμία χρηματοδότηση έλαβα, ούτε επιχορήγηση, ούτε «παρήγαγον» ποτέ πολιτιστικό έργο για ιδιοτελείς σκοπούς.

Δικαιολογημένα λοιπόν ο κ. Γκαϊφύλιας με κατατάσσει, υπαινικτικά, στα πολιτιστικά παράσιτα της περιοχής. Είμαι ένας…Μήτσος του πολιτιστικού μας γίγνεσθαι (τι λέξη με νόημα κι αυτή), φοβισμένος κι άπραγος, που τρώω όμως όλο το πολιτιστικό μου φαγητό. Πού ξέρεις καμιά φορά, σε κανένα διάλειμμα της πολιτιστικής του επανάστασης, κάνει έτσι ο «Μεγάλος Τιμονιέρης» σε βλέπει και σε αναγνωρίζει…(«Ααααντε χάσου!»).

Αν ήμουν όμως και καλλιτεχνικός δημιουργός σαν τον κ. Γκαϊφύλια, θα προτιμούσα να πάω να πνιγώ. Δηλαδή δεν μπορώ να καταλάβω τι είδους ναρκισσισμός τον διακρίνει, ώστε να δέχεται τα καλλιτεχνικά «μνημόσυνα», που του κάνουν οι περιοδεύοντες εξ Αθηνών συνάδελφοί του ή να αποδέχεται ασμένως να τον εμφανίζουν ως το «couleur locale» του τόπου.

Όσο για τις νουθεσίες του να παραβρεθώ στην θεατρική παράσταση του Σαββάτου, θα το κάνω διότι το είχα προγραμματίσει από καιρό. Αλλά ακόμη γιατί θεωρώ ότι είναι μια καλή απάντηση στις προκλητικές προσωπικές επιθέσεις.

Ταύτα και γράμματα γνωρίζω.

Με τιμή

Ξάνθος Κώστογλου

ΥΓ. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτήν την εποχή αισθάνομαι την ανάγκη να ανατρέξω σε δύο βιβλία. Το ένα είναι η «Γαλήνη» του Ηλία Βενέζη. Σταματημένος ο χρόνος στον παραθεριστικό οικισμό της Μέσης, χωρίς νερό και επαρκή φωτισμό, περίπου σε συνθήκες που συνάντησαν οι πρόσφυγες στην Ανάβυσσο. Συνειρμικά η Μαρώνεια συνδέεται με αυτήν, την σκληρή, ξερή γη, με τις θαμμένες αρχαιότητες, όπως την περιγράφει ο Βενέζης. Βιβλίο που θα το σύστηνα ανεπιφύλακτα στον Δήμαρχο Αιγείρου, τον κ. Λίτσο. Ο οποίος εμφανίστηκε χθες στην παράσταση του «Κουρέα της Σεβίλλης», λίγο πολύ να το παίζει «εραστής της… κομμώτριας» (σσ. «εραστής», από το «έραμαι», που θα πει και οπαδός, θαυμαστής), παραδίδοντας την ανθοδέσμη στην κ. Ματσούκα και αγνοώντας τους υπολοίπους συντελεστές της παράστασης (Λεμπεσόπουλος, Μαστοράκης κ.ά.)

Το δεύτερο βιβλίο είναι η «Χαμένη Άνοιξη» του Στρατή Τσίρκα, για την ομοιότητα των πολιτικών γεγονότων της εποχής που περιγράφει (Ιουλιανά κλπ) με όσα στη σημερινή πολιτική επικαιρότητα διαδραματίζονται.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.