Η ζωη και ο θανατος της Μυρσινης

Ακόμη και ο σκύλος που μόνιμα κατοικεί στον αρχαιολογικό χώρο της Μεσημβρίας Ζώνης, μετά τα Δίκελλα Έβρου, έλκει το όνομά του από την ιστορία του χώρου, καθώς το Τζόνι προέρχεται από το Ζώνη, όπως η αρχαιολόγος Κυριακή Χατζηπροκοπίου εξηγεί. Έχοντας αναλάβει την υλοποίηση του εκπαιδευτικού προγράμματος για τη Μεσημβρία Ζώνη ξενάγησε την περασμένη Παρασκευή για ένα τετράωρο 12 μαθητές του 10ου δημοτικού σχολείου Κομοτηνής. Μετά τα σχολεία του νομού Έβρου που ταξίδεψαν στο μακρινό παρελθόν του τόπου τους πριν δυο χρόνια, σχολεία της Ροδόπης από τις 5 Μαίου μέχρι τα τέλη του μήνα επισκέπτονται τον αρχαιολογικό χώρο έχοντας προηγούμενα ενημερωθεί από τους δασκάλους τους για το τι συμβαίνει στην περιοχή. Μπούσουλας ένα εκπαιδευτικό βιβλίο με τον τίτλο «Ο πύργος της Μυρσίνης» με πλούσιες πληροφορίες δοσμένες μέσα από την ιστορία της Μυρσίνης, Μυρσινιώς «στη ντόπια μαρωνίτικη λαλιά». Επιστρέφοντας στο σχολείο, οι μαθητές θα επανέρθουν μέσα από συγκεκριμένες ασκήσεις στα όσα στον αρχαιολογικό χώρο πληροφορήθηκαν, ενώ στην εντύπωση των πληροφοριών συμβάλουν και τα παιχνίδια εμπέδωσης.

Δροσερό αεράκι και ηλιοφάνεια. Καλή μέρα για πολύωρη ξενάγηση η Παρασκευή, ειδικά σ’ ένα χώρο όπως η Μεσημβρία με εξαιρετική θέα στη θάλασσα.

Οι μαθητές του 10ου δημοτικού συνοδευόμενοι από το δάσκαλό τους Αναστάσιο Δαραρά και τη δασκάλα, υπεύθυνη μελέτης περιβάλλοντος στο σχολείο, Ασπασία Βακιάνη απόλαυσαν τη διαδρομή στον τόπο και το χρόνο υποδυόμενοι ταυτόχρονα ρόλους από το βιβλίο για τη Μυρσίνη. Η αρχαιολόγος κ. Χατζηπροκοπίου μεταφέρει το νήμα της διαδρομής: «Η Μυρσίνη είναι μια κοπέλα που μένει στη Θεσσαλονίκη και οι παππούδες της κατάγονται από τη Θράκη. Έρχεται για διακοπές στην Αλεξανδρούπολη και αποφασίζει να επισκεφθεί τον αρχαιολογικό χώρο της Μεσημβρίας. Από την αρχαιολόγο που συναντά εδώ παίρνει έναν οδηγό και καθώς τον ξεφυλλίζει το μάτι της πέφτει στην επιγραφή που είναι χαραγμένη στον πύργο του δυτικού τείχους, ΜΥΡΣΙΝΗ ΑΛΚΕΒΙΑΔΟ. Της προξενεί εντύπωση το ότι η κοπέλα έχει το ίδιο όνομα μ’ αυτήν. Πηγαίνει πρώτα στο δυτικό τείχος για να βρει την επιγραφή με το όνομά της. Πρώτος σταθμός επομένως ο πύργος με τις επιγραφές. Καθώς γίνεται η συνάντηση της Μυρσίνας με την αρχαία Μυρσίνη η δεύτερη της προτείνει να την ξεναγήσει στην πόλη της.

Μπαίνουμε από τη δυτική πύλη, βαδίζουμε στον κεντρικό δρόμο που οδηγεί στην πόλη κι εκεί σταματάμε σ’ ένα από τα κτίσματα που υπάρχουν δίπλα στο δρόμο, όπου πιστεύουμε ότι βρίσκεται και η αγορά της πόλης. Σταματάμε σε ένα από αυτά που υποτίθεται ότι είναι το μαγαζί του Αδάμαντα, του αγαπημένου της Μυρσίνης. Εκεί υπάρχουν κάποια αντικείμενα. Υποτίθεται ότι ο πατέρας είναι αγγειοπλάστης, γι’ αυτό και τα παιδιά έρχονται σε επαφή με αντίγραφα αγγείων, ειδωλίων, με λυχνάρια, κεφαλές αγαλμάτων, με ένα ειδώλιο του Ηρακλή».

Η κ. Χατζηπροκοπίου οδηγεί στη συνέχεια τους μαθητές στο ιερό της Δήμητρας που βρίσκεται στα νότια και ακολουθεί το ιερό του Απόλλωνα. «Μαθαίνουμε ότι δεν είναι η Δήμητρα η προστάτιδα θεά της πόλης, αλλά ο Απόλλωνας. Ανακαλύπτουμε το ιερό του Απόλλωνα, προχωράμε στο σπίτι με τους αμφορείς και εν συνεχεία στη γειτονιά με τα σπίτια, στο βόρειο τμήμα της πόλης».

Η επόμενη στάση γίνεται στο υποτιθέμενο σπίτι της Μυρσίνης και η ιστορία κλείνει με κύκλο, στο σπίτι του δυτικού τείχους.

Ανάμεσα στους τάφους, τα κτερίσματα, την αγορά, τις επιγραφές, τους ναούς και τα ειδώλια οι επισκέπτες- μαθητές «ενδύονται» την ιστορία υποδυόμενοι ρόλους από τη ζωή της Μυρσίνης και νιώθουν ένα κομμάτι του χώρου. «Τα παιδιά παίζουν την ιστορία και ταυτόχρονα γίνονται εξερευνητές: ανακαλύπτουν τον αρχαιολογικό χώρο της Μεσημβρίας, τα ιερά της, τα τείχη της, τα σπίτια, τα μαγαζιά». Η κ. Χατζηπροκοπίου από την εμπειρία της διακρίνει ότι οι μαθητές εντυπωσιάζονται από τις επιγραφές, τα αντίγραφα των νομισμάτων και κύρια από τα παιχνίδια που παίζουν στο σπίτι της Μυρσίνης.

Ισχυρές μνήμες κι εντυπώσεις

«Αναπαριστούν το πώς έπαιζαν τότε τα παιδιά και ανακαλύπτουν ότι υπάρχουν πάρα πολλές ομοιότητες με τα σημερινά παιχνίδια. Εντυπωσιάζονται επίσης από τα όστρακα που βρίσκουν, και κάποια παιδιά τα μαζεύουν. Ο τάφος επίσης που συναντάμε στο τέλος της ξενάγησης».

Οι μαθητές ενημερώνονται για τα κυριότερα σχήματα και τους ρυθμούς των αγγείων (αμφορεύς, υδρία, κρατήρ, κάνθαρος κ.α., ερυθρόμορφος, μελανόμορφος) και όταν τους τα παρουσιάζει η αρχαιολόγος τα αναγνωρίζουν με επιτυχία. Προχωρώντας στους ναούς η κ. Χατζηπροκοπίου προσπάθησε να τους εξοικειώσει με το σχετικό λεξιλόγιο, όπως και στα κοινά του με το σύγχρονο για να διαπιστώσουν τις ομοιότητες. «Στο ιερό της Δήμητρας η νέα Μυρσίνα βλέπει τα αναθήματα των προσκυνητών τα οποία υπάρχουν στην εκκλησία. Τα αναγνωρίζει και φωνάζει «τάματα!». Τής λεει η αρχαία Μυρσίνη «αναθήματα λέγονται». Η μία χρησιμοποιεί τη σημερινή ονομασία και η άλλη την αρχαία. Η ουσία και η χρήση τους όμως είναι η ίδια.

Η πλαγγόνα επίσης, η κούκλα με τα κινητά χέρια και πόδια ήταν η Μπάρμπι της εποχής».

Τα σχολεία που ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν λαμβάνουν μέρος προαιρετικά στο πρόγραμμα και πριν την επίσκεψη ενημερώνονται μέσα από συγκεκριμένο υλικό.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.