Ο λεκες της ιστοριας

Με τους πρώτους νεκρούς και τις εικόνες των πρώτων εκατέρωθεν αιχμαλώτων να κάνουν το γύρο του κόσμου, το διεθνές αντιπολεμικό κίνημα δυναμώνει και στεριώνει, αναδεικνύεται σε παγκόσμιο λαϊκό δημοψήφισμα κατά της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ. Ο πιο άνισος πόλεμος στην πρόσφατη ιστορία μαίνεται με καπνούς πάνω από τη Βαγδάτη, τη Μοσούλη, τη Βασόρα, τη Νασιρίγια, το Ουμ Κασρ… Οι κάτοικοι του ίδιου του Ιράκ διαδηλώνουν καθημερινά υπέρ της ζωής βγαίνοντας στους δρόμους, κυκλοφορώντας με τα αυτοκίνητά τους, κυνηγώντας δίχως φόβο Βρετανούς στον Τίγρη… Μόνη παραφωνία ο φανατισμός υπέρ του Σαντάμ που, όπως λιγοστά κανάλια και ανταποκριτές τακτικά επισημαίνουν, γνωρίζουμε ότι δεν πρόκειται για κανένα καλό παιδί.

Ο Μπους ωστόσο επιμένει στο παράνομο αιματοκύλισμα μιας χώρας, και δη του άμαχου λαού της. Η Αμερική βαδίζει το δικό της δρόμο, μακριά από τους λαούς του πλανήτη που αιτούν καθημερινά ειρήνη.

Από πλευράς νομιμότητας της μονομερούς επίθεσης των ΗΠΑ κατά του Ιράκ, χωρίς την εξουσιοδότηση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, ένα γίνεται σαφές, ότι μια τέτοια ενέργεια δεν μπορεί να στηριχθεί σε κανέναν κανόνα του διεθνούς δικαίου.

Αυτό που διακρίνει κανείς στα μάτια των τραυματισμένων Ιρακινών είναι η αδικία, ο πόνος, η οργή… Αυτό που διακρίνει στα μάτια των Αμερικανών αιχμαλώτων είναι το πόσο βαθιά νυχτωμένοι ήρθαν σε αυτόν τον πόλεμο, λες και θα προέλαυναν δίχως αντίσταση παντού και πάντα…

Μια άλλη εικόνα βέβαια δεν έκανε ποτέ το γύρο του κόσμου: αυτή των Κούρδων που πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του τουρκικού στρατού στην προσπάθειά τους να περάσουν τα σύνορα. Οι Κούρδοι που εγκαταλείπουν τις τελευταίες ημέρες το ιρακινό Κουρδιστάν είναι και αυτοί από τα πρώτα θύματα της αμερικανικής επίθεσης. Χιλιάδες άμαχοι, με ζωντανές τις μνήμες της καταστροφής από τα χημικά όπλα του ιρακινού καθεστώτος, αναζητούν καταφύγιο στις ορεινές περιοχές του Βορείου Ιράκ, στο Ιράν και την Τουρκία.

Ιδού μερικές ρήσεις που κηλιδώνουν την ιστορία και τις διεθνείς συνθήκες:

• Η επίφαση νομιμότητας που επιθυμεί να δώσει η Αμερική στον πόλεμο, «προωθεί και σπρώχνει προς τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου του ΟΗΕ», στη μετατροπή δηλαδή του ΟΗΕ σε χειροκροτητή των παρανομιών της.

• Η επίκληση της Συνθήκης της Γενεύης από τον Ραμσφελντ και τον Μπους που αναμένουν ροδοπέταλα και τελετές υποδοχής για τους Αμερικανοβρετανούς αιχμαλώτους.

• Το αίτημα για οικονομική και στρατιωτική βοήθεια από τη διεθνή κοινότητα.

Μεγάλο θύμα, εκτός από την αλήθεια, και η διεθνής κοινότητα.

Δυστυχώς όμως η στάση των κρατών προσδιορίζεται σχεδόν αποκλειστικά από τα συμφέροντά τους και από τις προσπάθειες που οφείλαμε όλοι να έχουμε κάνει για την αφύπνισή τους, οπότε η αισιοδοξία για το μέλλον του κόσμου πρέπει να είναι συγκρατημένη.

Στο πλαίσιο αυτό, χαρακτηριστική υπήρξε η καταγραφή μαζικής αντιπολεμικής δράσης και η ενδυνάμωση του αντιπολεμικού κινήματος.

Ελπίδα η καταδίκη των διπρόσωπων πολιτικών, η επικαιροποίηση της αντικαπιταλιστικής προοπτικής για τη διασφάλιση της ειρήνης, και η αντίσταση μέσω της κοινωνίας του πόνου των αμάχων, όσο πιο ανεξέλεγκτη γίνεται η αμερικανική πολεμική μηχανή.

Δεν αξίζει να σταματήσουμε. Έτσι άλλαξαν κάποτε πολλά. Με την Ελλάδα μέσα ή εντέχνως έξω από τα πράγματα, με τους Έλληνες όμως μέσα στο αντιπολεμικό κίνημα απ΄ άκρη σ΄ άκρη…

Α.Χ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.