Μειζον προβλημα η ελλειψη προσωπικου

Μάχη για τη σωτηρία ασθενών που παρουσιάζουν διαταραχές των ζωτικών τους οργάνων δίνει καθημερινά το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας. Μείζον πρόβλημα για τη λειτουργία τους είναι η έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού. Σε δημοσίευμα, ωστόσο, του «Ριζοσπάστη» της 12 Γενάρη αναφέρεται ότι πέρα από την έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού οι Μονάδες Εντατικής Θεραπείας αντιμετωπίζουν τεράστιες ελλείψεις διαθέσιμων κλινών με αποτέλεσμα να είναι καθημερινό φαινόμενο η αγωνιώδης προσπάθεια αναζήτησης κλίνης ΜΕΘ, γεγονός που οδηγεί τους ενδιαφερόμενους σε ιδιωτικά νοσηλευτήρια, όπου ο άρρωστος καλείται να πληρώσει υπέρογκα ποσά.

Σύμφωνα με στοιχεία που παραχώρησε στο «Ριζοσπάστη» ο πρόεδρος της αρμόδιας Επιτροπής του υπουργείου Υγείας κ. Μπαλτόπουλος για τις ΜΕΘ, στη χώρα μας βρίσκονται σε λειτουργία 460 κλίνες. Το Σεπτέμβρη του 1977 ήταν 319 και το Σεπτέμβρη του 2001 ήταν 407. Το 1977 έγινε η πρώτη μέτρηση των αναγκών και κατέδειξε ότι για να καλυφθούν οι ανάγκες χρειάζονταν τότε 560 κλίνες ΜΕΘ. Δηλαδή υπήρχε έλλειψη 240 κλινών σε σχέση με τις τότε ανάγκες. Σήμερα οι μετρηθείσες ανάγκες είναι αυξημένες κατά 10-15 % σε σχέση με τις εκτιμήσεις του 1977, που σημαίνει ότι θα λειτουργούν 615- 645 κλίνες, αλλά υπάρχουν αναπτυγμένες μόνο 460.

Σύμφωνα με τον κ. Μπαλτόπουλο, το μείζον πρόβλημα των ΜΕΘ είναι η έλλειψη νοσηλευτών. Τουλάχιστον πενήντα παραπάνω κλίνες θα μπορούσαν να λειτουργήσουν αν υπήρχαν νοσηλευτές.

Στο νοσοκομείο Κομοτηνής λειτουργεί Μονάδα Εντατικής Θεραπείας από το 1986. Προσέγγιση στα προβλήματα που αντιμετωπίζει και στην εικόνα που παρουσιάζει επιχειρεί σήμερα ο ΠτΘ μιλώντας με τον διευθυντή της ΜΕΘ κ. Γιάννη Βαβατσικλή, που από την πρώτη ημέρα δημιουργίας της δίνει το δικό του αγώνα μαζί με τους υπόλοιπους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό για την καλύτερη λειτουργία της.

Ας τον ακούσουμε:

ΠτΘ: κ. Βαβατσικλή, ξεκινώντας θα ήθελα να μου δώσετε το πλαίσιο της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας.

Γ.Β.: Μονάδα Εντατικής Παρακολούθησης είναι το τμήμα εκείνο όπου με την υποστήριξη της υψηλής τεχνολογίας άρρωστοι που παρουσιάζουν διαταραχές των ζωτικών τους λειτουργιών υποστηρίζονται, παρακολουθούνται συστηματικά, θεραπεύονται με τελικό αποτέλεσμα να γλιτώσει η ζωή τους. Εκεί δηλαδή που τα προηγούμενα χρόνια, πριν η τεχνολογία μπει στην ιατρική, δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα και αυτοί οι ασθενείς κατέληγαν, σήμερα μπορούμε να επέμβουμε και να σώσουμε ζωές.

ΠτΘ: Πότε ιδρύθηκε η ΜΕΘ; Σε αυτά τα χρόνια λειτουργίας της κατόρθωσε να αντεπεξέλθει των προσδοκιών της σε τοπικό επίπεδο;

Γ.Β.: Τα πρώτα δειλά βήματα της μονάδας έγιναν το 1986, όταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου ήταν ο παθολόγος γιατρός κ. Πανταζής, ο οποίος, μετά από σχετική διαταγή του Υπουργείου, μου ζήτησε να κάνω μία πρόχειρη εισήγηση αν με τα μέσα που είχαμε θα μπορούσαμε να ιδρύσουμε μία τέτοια μονάδα. Εκμεταλλευτήκαμε αυτή τη διαταγή, κάναμε μία εισήγηση στο τότε διοικητικό συμβούλιο, το οποίο την υποστήριξε σθεναρά και το 1988 η μονάδα άρχισε να λειτουργεί με τα υπάρχοντα μέσα και τους υπάρχοντες γιατρούς, που δεν ήταν άλλοι από τους τότε χειρούργους, τον κ. Μπαντούνα, τον κ. Γυμνόπουλο, εμένα και την κ. Τσακίρη. Στη συνέχεια δόθηκαν από το Υπουργείο και οι θέσεις των γιατρών. Το Δ.Σ. απέσπασε από τα υπόλοιπα τμήματα ορισμένες αδελφές νοσοκόμες και πάνω στο χρόνο αγοράσθηκε καινούργιος ιατροτεχνολογικός εξοπλισμός, έτσι ώστε η μονάδα να πληροί κάποια στάνταρτ που είχε θέσει το Υπουργείο. Από τότε μέχρι σήμερα έγιναν ακόμα μεγαλύτερες προσπάθειες και οφείλω να πω ότι οι περισσότερες έγιναν από τον προηγούμενο πρόεδρο τον κ. Πασσόπουλο, με προσωπική παρέμβαση του οποίου αγοράστηκαν και οι αναπνευστήρες. Αυτή τη στιγμή η μονάδα είναι πολυδύναμη, πράγμα που σημαίνει ότι εξυπηρετεί όλα τα βαριά περιστατικά όλων των κλινικών όχι μόνο του νοσοκομείου, αλλά και των νοσοκομείων της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, γιατί δεν υπάρχει αντίστοιχη μονάδα ούτε στην Ξάνθη ούτε στην Καβάλα, δεν υπήρχε τουλάχιστον μέχρι πριν τρία χρόνια μονάδα στη Δράμα και η υπάρχουσα σήμερα λειτουργεί μόνο με τρία κρεβάτια, με αποτέλεσμα οι υπόλοιποι ασθενείς να έρχονται εδώ. Αυτή τη στιγμή λειτουργεί μία πολύ καλή μονάδα στην Αλεξανδρούπολη με έξι κρεβάτια και μία άλλη μονάδα πλήρως εξοπλισμένη, η οποία όμως δεν έχει προσωπικό.

ΠτΘ: Η Μονάδα της Κομοτηνής, όσον αφορά στο προσωπικό, δεν έχει ελλείψεις;

Γ.Β.: Το πρόβλημα του προσωπικού το έχουμε και εμείς, διότι οι αδελφές είναι λιγότερες από αυτές που πρέπει, και δεν εννοώ αυτές που αναλογούν, γιατί ο αριθμός αυτών θα πρέπει να είναι τριπλάσιος από ό,τι είναι τώρα.

ΠτΘ: Δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη» της 12ης Γενάρη αναφέρει ότι μείζον πρόβλημα για τη λειτουργία των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας είναι η έλλειψη προσωπικού.

Γ.Β.: Αυτό είναι αλήθεια. Οι μονάδες υπολειτουργούν, γιατί, ενώ το Υπουργείο δείχνει ενδιαφέρον και δεν φείδεται να διορίσει γιατρούς, δεν ξέρω γιατί φείδεται και δεν διορίζει προσωπικό. Οι μονάδες δεν πάσχουν από γιατρούς ούτε από κρεβάτια, πάσχουν κυρίως από νοσηλευτικό προσωπικό και δευτερευόντως από βοηθητικό προσωπικό. Για να λειτουργήσει μία μονάδα θέλει χώρους, θέλει νοσηλευτικό και βοηθητικό προσωπικό και βεβαίως γιατρούς. Εμείς αυτή τη στιγμή στη Μονάδα της Κομοτηνής γιατρούς έχουμε, αν και μας λείπουν δύο ακόμη, αλλά εν πάση περιπτώσει αρκούν για τη νοσηλεία έξι κλινών. Δεν έχουμε όμως νοσηλευτικό προσωπικό και βεβαίως υπάρχουν κάποιες ελλείψεις στον ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό, ο οποίος όμως είναι στα σκαριά. Μας λείπουν κάποια μόνιτορ, συστήματα που μετρούν ορισμένες παραμέτρους, όπως οι συσφίξεις της καρδιάς στους αρρώστους, αλλά οφείλω να πω ότι έχουν προγραμματισθεί μέσω Γ΄ Κ.Π.Σ. και ελπίζουμε τουλάχιστον τους προσεχείς μήνες να τα έχουμε. Αυτή τη στιγμή έχουμε πέντε κρεβάτια σε δράση και φιλοδοξούμε να τα κάνουμε έξι ή επτά.

ΠτΘ: Υπάρχει και έλλειψη κρεβατιών;

Γ.Β.: Τα κρεβάτια που αναλογούν σε μία μονάδα είναι για μεν την Ευρώπη το 10% των νοσηλευτικών κρεβατιών ενός νοσοκομείου για δε την Ελλάδα το 4%. Και αν ακόμη προσθέσουμε το 2% σε αναλογούντα κρεβάτια σε κλίνες των νοσοκομείων, το Νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης, που διαθέτει 673 κλίνες, θα έπρεπε να έχει περίπου 12 κρεβάτια και έχει έξι. Το δικό μας Νοσοκομείο που έχει 200 κλίνες θα έπρεπε να έχει τέσσερα κρεβάτια και τα έχει. Το νοσοκομείο της Ξάνθης που έχει 300 κλίνες θα έπρεπε να έχει έξι και δεν έχει κανένα κρεβάτι, το νοσοκομείο της Καβάλας θα έπρεπε να έχει έξι κρεβάτια όμως δεν έχει. Άρα τα κρεβάτια στις ΜΕΘ της Περιφέρειας λείπουν και λείπουν διότι δοθέντος ότι τα τροχαία ατυχήματα αυξάνονται, οι βαρέως πάσχοντες και οι υπόλοιποι τραυματίες είναι υποχρεωμένοι να πηγαίνουν στις υπάρχουσες και αν δεν φθάνουν να πηγαίνουν στις ΜΕΘ της Θεσσαλονίκης και Αθήνας. Αυτό όμως δεν είναι σωστό και πρέπον. Πρέπει να αναπτυχθούν οι ΜΕΘ όπου χρειάζονται και όσο πρέπει.

ΠτΘ: Εσείς πώς θα χαρακτηρίζατε τη λειτουργία της Μονάδας αυτή τη στιγμή. Πιστεύετε ότι λειτουργεί σωστά;

Γ.Β. : Η λειτουργία μας είναι καλή. Για να ήταν σωστή η λειτουργία θα έπρεπε να υπάρχει τουλάχιστον άλλο τόσο προσωπικό, ώστε σε κάθε βάρδια να υπάρχουν δύο τουλάχιστον νοσηλευτές και να υπάρχει και ένα άτομο βοηθητικό προσωπικό. Κι αυτό διότι οι άρρωστοι θέλουν και περιποίηση, μια και δεν έχουν κοντά τους συνοδούς ούτε άλλο προσωπικό. Θέλουν κατακλίσεις τις ημέρες που κάθονται, θέλουν περιποίηση, θέλουν συχνές μετακινήσεις πάνω στο κρεβάτι και για όλα αυτά απαιτείται βοηθητικό προσωπικό. Θα χαρακτήριζα την λειτουργία μας απλά καλή.

ΠτΘ: Με βάση τα όσα αναφέρατε, μία νοσηλεύτρια εκτελεί τη βάρδια;

Γ.Β.: Τις περισσότερες βάρδιες τις βγάζει σε πέρας μία νοσηλεύτρια. Αυτό βέβαια είναι και επικίνδυνο για τους αρρώστους, αλλά και επικίνδυνο για την ψυχική υγεία των νοσηλευτών. Διότι οι νοσηλεύτριες στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας είναι υποχρεωμένες να δουν ό,τι πιο βαρύ υπάρχει στην ιατρική πράξη και για οχτώ ολόκληρες ώρες που διαρκεί η βάρδιά τους μόνες μέσα σε τέσσερις τοίχους. Αυτό καταλαβαίνετε ότι είναι δυσβάσταχτο.

ΠτΘ: Το πρόβλημα όμως των νοσηλευτών εμφανίζεται γενικότερα στο Νοσοκομείο της Κομοτηνής…

Γ.Β.: Το κυριότερο πρόβλημα των ελλαδικών νοσοκομείων είναι το νοσηλευτικό προσωπικό. Στο εξωτερικό είναι σε αναλογία που εμείς μόνο σαν όραμα μπορούμε να την έχουμε. Για κάθε τέσσερις ασθενείς υπάρχει ένας νοσηλευτής, ενώ στην Ελλάδα, και ιδιαίτερα στην περιοχή μας, η αναλογία είναι για κάθε σαράντα ασθενείς ένας νοσηλευτής και αυτό καταλαβαίνετε τι επιπτώσεις έχει τόσο στη νοσηλεία, στην περίθαλψη, στην ιατρική φροντίδα των νοσηλευόμενων ανθρώπων, όσο και στη ζωή αυτών που εργάζονται προσφέροντας τις υπηρεσίες τους στους ασθενείς.

ΠτΘ: Κατά την άποψή σας σε ποιο τομέα πρέπει να δοθεί βαρύτητα;

Γ.Β.: Πρέπει να ενσκήψουν στα προβλήματα των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας και οι διοικήσεις των νοσοκομείων, γιατί φαίνεται ότι το Υπουργείο έχει πάρει το μήνυμα, ότι σήμερα η Ιατρική είναι η επείγουσα ιατρική και η εντατική θεραπεία και κατά δεύτερο λόγο οι άλλες ειδικότητες ή η εκλεκτική ιατρική, όπως θα λέγαμε. Η επείγουσα και η εντατική σώζει ζωές, εκεί που πριν λίγα χρόνια είχαμε απώλεια ανθρώπων και κυρίως νέων ανθρώπων.

ΠτΘ: Και κάτι προσωπικό που έχει όμως άμεση σχέση με την εργασία σας. Συντάξατε διατριβή που αφορά στα τροχαία ατυχήματα. Σας βοήθησε η εδώ εμπειρία σας;

Γ.Β.: Με βοήθησε η εμπειρία, αλλά η διατριβή αφορά περισσότερο στην χειρουργική και λιγότερο στην εντατική θεραπεία, παρόλο που ένα 13% των τραυματισμένων ήταν πολυτραυματίες που χρειάστηκαν μονάδα, δεν ήταν όμως μόνο στην δική μας μονάδα, ήταν και στη μονάδα της Αλεξανδρούπολης. Το θέμα κυρίως της διατριβής είναι χειρουργικό και μάλιστα θα έλεγα επείγουσας ιατρικής

ΠτΘ: Πολλά παράπονα κ. Βαβατσικλή ακούγονται και αφορούν στη λειτουργία του Νοσοκομείου Κομοτηνής. Εδώ και πολλά χρόνια προσφέρετε τις υπηρεσίες σας μέσα από το χώρο αυτό. Εσείς πώς θα χαρακτηρίζατε την λειτουργία του;

Γ.Β.: Δεν είμαι αρμόδιος, θα έλεγα όμως ότι και για το νοσοκομείο πρέπει να ενδιαφερθούν όχι μόνο ο διοικητής, αλλά και οι φορείς της πόλης, ώστε το νοσοκομείο να φθάσει τουλάχιστον στην αίγλη που είχε. Πριν κάποια χρόνια το νοσοκομείο της Κομοτηνής ήταν το πρότυπο σε όλη τη Θράκη, ήταν καλύτερο και από το νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης και της Ξάνθης. Αυτή τη στιγμή νομίζω ότι δεν διεκδικούμε τέτοια πρωτιά και ίσως θα έλεγα ότι είμαστε στα τελευταία στάδια ενός νοσοκομείου με πάρα πολλά προβλήματα στελέχωσης προσωπικού, με προβλήματα δυσλειτουργίας, με προβλήματα υποδοχής αρρώστων, με προβλήματα που άπτονται της υπηρεσίας που προσφέρουν οι γιατροί, οι νοσηλευτές, οι τραυματιοφορείς – οι οποίοι σημειωτέον είναι πολύ λίγοι και δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν – και φυσικά με πρόβλημα εργαστηρίων.

ΠτΘ: κ. Βαβατσικλή, τελειώνοντας θα ήθελα να σας ρωτήσω πώς βλέπετε το νέο θεσμό των ΠεΣΥ και με δεδομένο ότι ασκείτε χρόνια το λειτούργημα του γιατρού…

Γ.Β.: Με ρωτάτε να σας πω για έναν θεσμό που είναι καινούργιος και του οποίου δείγματα απόδοσης ακόμη δεν έχουμε πλήρη. Το μόνο που μπορούμε να του αναγνωρίσουμε είναι ότι με φροντίδα του ΠεΣΥ στεγάστηκε το νέο νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης στο καινούργιο κτίριο. Αυτό είναι όντως επίτευγμα, με όποια προβλήματα και αν υπάρχουν, διότι έχουμε παραδείγματα άλλων νοσοκομείων πανεπιστημιακών, όπως των Ιωαννίνων, των Πατρών, που έκαναν χρόνια να μετεγκατασταθούν. Αυτό μετεγκαταστάθηκε σε χρόνο ρεκόρ και αυτό έγινε κατόπιν προσπάθειας του ΠερΣΥάρχη, κ. Κασάπη. Άλλα δείγματα βελτίωσης των παροχών υγείας δεν έχουμε δει προς το παρόν από το ΠεΣΥ, είναι όμως φαντάζομαι νωρίς.

ΠτΘ: κ. Βαβατσικλή σας ευχαριστούμε πολύ.

Γ.Β.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.