Σωματικη και ψυχολογικη κακοποιηση παιδιων

Ο Σύλλογος «Το Χαμόγελο του Παιδιού» δημιουργήθηκε το 1996 με πρωτοβουλία ενός μικρού παιδιού, του Ανδρέα του Γιαννόπουλου, ο οποίος δυστυχώς σήμερα δεν είναι μαζί μας. Σκοπός του Συλλόγου ήταν να προστατεύσει, να βοηθήσει όλα τα παιδιά ανεξαιρέτως χρώματος, φυλής, εθνικότητας. Επειδή μέσα σε αυτά τα εφτά χρόνια προέκυψαν πολλά ζητήματα, λειτούργησε για πρώτη φορά το 1997 η γραμμή SOS 1056, η οποία απευθύνεται σε παιδιά και σε ενήλικες και έχει στόχο την καταγραφή καταγγελιών παιδιών που έχουν υποστεί κακοποίηση, αλλά και για οποιοδήποτε πρόβλημα αφορά κάποιο παιδί, είτε συμβουλευτική στήριξη είτε στήριξη σε θέματα μαθησιακών προβλημάτων είτε σε θέματα προβλημάτων με γονείς. Επίσης, ο Σύλλογος ασχολείται με παιδιά που έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας και χρειάζονται είτε οικονομική είτε ψυχολογική στήριξη ή κατευθύνσεις ή απλά τη στήριξη συνομηλίκων τους, γιατί το ουσιαστικό είναι ότι υπάρχουν ομάδες εφήβων που στηρίζουν ανήλικα παιδιά, κυρίως μέσα στα νοσοκομεία.

Εδώ και ένα χρόνο στην περιοχή του αεροδρομίου στην Αθήνα λειτουργεί χώρος φύλαξης παιδιών και δημιουργικής απασχόλησης. Η γραμμή SOS 1056 λειτουργεί πανελλαδικά, αλλά ενώ είχε ειπωθεί ότι θα λειτουργεί με χρέωση μίας αστικής μονάδος, λειτουργεί ως υπεραστική. Υπάρχουν ορισμένες πόλεις όπου δεν λειτουργεί καθόλου.

Γραφεία του Συλλόγου υπάρχουν στην Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, στον Πύργο Ηλείας, στην Πάτρα, στην Κω και στην Αρχαία Κόρινθο και στην Κέρκυρα. Στην Κέρκυρα και στην Αρχαία Κόρινθο υπάρχουν και ξενώνες φιλοξενίας παιδιών, όπως υπάρχουν και στην Αθήνα. Ο Σύλλογος λειτουργεί με βάση τον εθελοντισμό και ευτυχώς στο κάλεσμά του ανταποκρίνονται πολλοί.

Κακοποίηση παιδιών

Στον 21ο αιώνα η άσκηση αδικαιολόγητης βίας, κυρίως σωματικής, στα παιδιά εξακολουθεί να έχει διαστάσεις κοινωνικού προβλήματος. Η κακοποίηση των παιδιών είναι ένα φαινόμενο με το οποίο ένας ή περισσότεροι ενήλικοι, που έχουν τη φροντίδα ενός παιδιού, προκαλούν ή επιτρέπουν να προκληθούν στο παιδί σωματικές κακώσεις ή συνθήκες στέρησης σε τέτοιο βαθμό, που να επιφέρουν σοβαρές διαταραχές σωματικής, νοητικής, συναισθηματικής ή κοινωνικής μορφής.

Πριν από λίγες ημέρες γιορτάσθηκε η Παγκόσμια Ημέρα Κακοποίησης του Παιδιού. Μιλώντας στον ΠτΘ, η προϊσταμένη της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Συλλόγου «Το χαμόγελο του παιδιού», κ. Γροσδάνη Χαρά, τόνισε ότι ήταν μία προσπάθεια 480 Παγκόσμιων Οργανισμών να γίνει επίσημα αποδεκτή αυτή η ημέρα ως παγκόσμια ημέρα κατά της παιδικής κακοποίησης, την οποία αποδέχονται αυτοί οι Οργανισμοί, απλά πρέπει να κινητοποιηθούν οι κυβερνήσεις των κρατών.

Στην Ελλάδα τα στοιχεία που υπάρχουν σχετικά με την κακοποίηση των παιδιών δεν είναι πρόσφατα και άρα δεν είναι αντιπροσωπευτικά. Σε έρευνα που έγινε πριν από μερικά χρόνια, αντιπροσωπευτικό δείγμα μαθητών 13-15 ετών, έδειχνε ότι το 15% έχουν υποστεί σωματική κακοποίηση από τους γονείς τους. Ενώ σε ανάλογη μελέτη σε αντιπροσωπευτικό δείγμα ενηλίκων διαπιστώθηκε πως το 10 – 15% έχουν υποστεί σωματική κακοποίηση μία τουλάχιστον φορά στην παιδική τους ηλικία.

«Σε ό,τι αφορά τις καταγγελίες που εμείς δεχόμαστε, μέσος όρος ημερησίως είναι δύο με τρεις. Μπορεί να υπάρξει και μέρα που είναι υπερβολικά πολλές, όπως η προχθεσινή και η χθεσινή. Το αξιοσημείωτο είναι ότι οι περισσότερες από τις καταγγελίες, τις οποίες εμείς στέλνουμε στις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές, μας έχουν ενημερώσει ότι είναι αληθινές, ότι ευσταθούν. Να τονίσω ότι καταγγελίες γίνονται και ανώνυμα και μάλιστα οι περισσότερες γίνονται με αυτό τον τρόπο και οι εισαγγελείς τις δέχονται, κάτι που παλαιότερα δεν συνέβαινε. Σε γενικές γραμμές οι περισσότερες από τις καταγγελίες που εμείς δεχόμαστε αφορούν κατά κύριο λόγο ως σωματική κακοποίηση τον ξυλοδαρμό, στη συνέχεια την παραμέληση των ανηλίκων, την επαιτεία, τη σεξουαλική κακοποίηση και τέλος την ψυχολογική ή συναισθηματική κακοποίηση».

Κατά την κ. Γροσδάνη, πιθανόν τα περιστατικά ψυχολογικής κακοποίησης να είναι περισσότερα, απλά οι περισσότεροι έχουν συνδυάσει την κακοποίηση με ξύλο ή με σεξουαλική κακοποίηση μόνο, και ίσως, κάποια περιστατικά συναισθηματικής ή ψυχολογικής κακοποίησης να μην εκδηλώνονται τόσο εύκολα και άμεσα. «Ο ξυλοδαρμός φαίνεται, αλλά τα παιδιά, που έχουν κακοποιηθεί ψυχολογικά συνήθως, είναι παιδιά τα οποία είναι αντικοινωνικά ή εσωστρεφή ή με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Μπορεί για τον γονιό ή για τον συγγενή ή για το φιλικό περιβάλλον να είναι δύσκολο να το αντιληφθούν, αλλά, νομίζω ότι κάποια άτομα που ασχολούνται με το θέμα μπορούν να το διαπιστώσουν και να το διαγνώσουν ή αν το παιδί είναι σε ηλικία που μπορεί να μιλήσει να πει τι του συμβαίνει. Είναι πολύ δύσκολο να πλησιάσεις κυρίως τα κακοποιημένα παιδιά. Χρειάζεται πολύς χρόνος, για να νοιώσουν ασφάλεια κι εμπιστοσύνη. Είναι δύσκολο, γιατί έχουν υποστεί πάρα πολλά, το κάθε παιδί έχει υποστεί κάτι διαφορετικό, είναι μια διαφορετική προσωπικότητα, αλλά σε γενικές γραμμές όλα χρειάζονται χρόνο».

Για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος ο Σύλλογος συνεργάζεται με άλλους φορείς. «Ειδικότερα στο θέμα της κακοποίησης έχουμε πολύ καλή συνεργασία με τις εισαγγελικές αρχές, με την Υποδιεύθυνση Ανηλίκων, με τα αστυνομικά τμήματα των περισσότερων περιοχών, καθώς και με τα νοσοκομεία και με διευθύνσεις πρόνοιας».

Ο Σύλλογος διαθέτει χώρους φιλοξενίας για παιδιά που έρχονται με εισαγγελική εντολή και είναι κυρίως παιδιά που προέρχονται από περιβάλλον παραμέλησης ή κακοποίησης.

Η πολιτεία έχει χώρους φιλοξενίας παιδιών που προέρχονται από οικογένειες με κοινωνικά ή άλλα προβλήματα, απλά αυτοί οι χώροι δεν επαρκούν πλέον. «Έχουν αυξηθεί ή τουλάχιστον βγαίνουν περισσότερο στην επιφάνεια τέτοια περιστατικά και αναζητώντας χώρους φιλοξενίας διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχουν Είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί χώρος που θα μπορεί, για να το πω ξερά, να έχει ένα κρεβάτι, να φιλοξενήσει ένα παιδί και πολύ περισσότερο οι κατάλληλοι χώροι ανάλογα με την ανάγκη του παιδιού», αναφέρει η κ.Γροσδάνη.

Η παραμονή του παιδιού στους χώρους φιλοξενίας του Συλλόγου εξαρτάται από το αν έχει έρθει από την εισαγγελία για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και κρατείται στο διάστημα που ορίζει η εντολή. Αν έχει έρθει για φιλοξενία και είναι ανοικτό το διάστημα, μπορεί να μείνει μέχρι την ενηλικίωσή του ή και αργότερα, μέχρι να αποκατασταθεί επαγγελματικά.

Το συμπέρασμα είναι ότι δύσκολα τα παιδιά μιλάνε. Και, όπως τονίζει η κ. Γροσδάνη, οι περισσότερες περιπτώσεις γίνονται γνωστές από ανωνύμους που τηλεφωνούν στον εισαγγελέα. Το γεγονός ότι τα παιδιά δεν ξέρουν ίσως τον τρόπο να ζητήσουν βοήθεια, εκτός από τους κινδύνους που ελλοχεύουν για τη ζωή τους, δημιουργεί και στην πολιτεία μεγαλύτερη ευθύνη για την ουσιαστική αντιμετώπιση του πολύπλευρου αυτού προβλήματος.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.