Αυτισμος και τεχνολογια

Η τεχνολογία στην υπηρεσία της επιστήμης και του ανθρώπου, μπορεί να δημιουργήσει ένα θαύμα

Ένα τέτοιο θαύμα της τεχνολογίας, το ρομπότ-φορτηγό, ίσως βοηθήσει αποτελεσματικά κάποιους μικρούς φίλους

«Ήμουν ένα περίεργο παιδί. Ούτε που μιλούσα μέχρι τα τριάμισι χρόνια μου. Μέχρι εκείνη την ηλικία, τα ουρλιαχτά, τα τσιρίγματα και τα μουρμουρητά ήταν οι μόνοι τρόποι που διέθετα για να επικοινωνώ. Βλέπετε είχα χαρακτηριστεί αυτιστική. Το 1943, ο Kanner δημιούργησε τον όρο «αυτισμός», για να χαρακτηρίσει τα διάφορα συμπτώματα. Αρκετά χρόνια αργότερα, αξιολογήθηκα ως αυτιστική.

Κατά τη διάρκεια πολλών χρόνων διάβασα αρκετά, ώστε να ξέρω ότι υπάρχουν ακόμα πολλοί γονείς και, ναι, πολλοί ειδικοί επίσης, οι οποίοι πιστεύουν ότι άπαξ και είσαι αυτιστικός, μένεις έτσι για πάντα. Αυτό σημαίνει θλιβερές ζωές για πολλά παιδιά που διαγνώστηκαν, όπως εγώ στα παιδικά μου χρόνια, ως αυτιστικά. Είναι ακατανόητο γι΄ αυτούς τους ανθρώπους ότι τα χαρακτηριστικά του αυτισμού μπορούν να μετριαστούν και να ελεγχθούν. Παρ΄ όλα αυτά, πιστεύω ακράδαντα ότι εγώ είμαι ζωντανή απόδειξη γι΄ αυτό, γεγονός που φαίνεται να ισχύει ιδιαίτερα για αυτιστικά παιδιά που έχουν ικανότητες λογικής ομιλίας πριν από την ηλικία των πέντε χρόνων.

Σήμερα κοντεύω τα σαράντα. Είμαι μια επιτυχημένη σχεδιάστρια κτηνοτροφικού εξοπλισμού, από τους ελάχιστους που υπάρχουν στον κόσμο…

… Ο αυτισμός είναι μια εξελικτική διαταραχή. Εξαιτίας ενός ελαττώματος στα συστήματα που επεξεργάζονται τις εισερχόμενες αισθητικές πληροφορίες, το παιδί αντιδρά υπερβολικά σε ορισμένα ερεθίσματα και ελάχιστα σε άλλα. Το αυτιστικό παιδί, συχνά, απομακρύνεται από το περιβάλλον του και τους ανθρώπους που υπάρχουν σ΄ αυτό, για να εμποδίσει μια σφοδρή επίθεση εισερχομένων ερεθισμάτων. Ο αυτισμός είναι παιδική ανωμαλία, η οποία απομακρύνει το παιδί από τις διαπροσωπικές σχέσεις, που αρνείται να έρθει σ΄ επαφή με τον κόσμο και να τον εξερευνήσει. Αντί γι΄ αυτό, παραμένει στο δικό του εσωτερικό κόσμο. Αντιδρούσα υπερβολικά στις οσμές, τις κινήσεις, το στροβίλισμα και τους ήχους, όπως πολλά άλλα αυτιστικά παιδιά. Απλές , μικρές κινήσεις μπορούσαν να έχουν ως αποτέλεσμα την εμμονή (συμπεριφορά κατά την οποία ένα άτομο δεν είναι σε θέση να σταματήσει μια δραστηριότητα, αφού αυτή έχει αρχίσει ακόμα κι όταν το θέλει). Αυτό αναστάτωνε τους ενηλίκους του περιβάλλοντός μου.

Τι προκαλεί τον αυτισμό; Εδώ υπάρχει ένα μυστήριο. Νευρολογικά αίτια; Φυσιολογικά αίτια; Ενδομήτριο τραύμα, απόρριψη από τη μητέρα ή έλλειψη ιχνοστοιχείων; Είναι εγκεφαλική βλάβη; Είναι ψυχογενετικό φαινόμενο; Οι απόψεις πολλών διαπρεπών ειδικών διαφέρουν».

Από το βιβλίο «Διάγνωση Αυτισμός» της Temple Grandin που έγραψε με τη βοήθεια της Margaret Scapiano. Εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα».

Η εκπαίδευση ενός αυτιστικού παιδιού είναι δύσκολη και επίπονη. Δεν μπορεί να είναι έργο ενός μόνο ανθρώπου αλλά ομάδας επιστημόνων σε στενή συνεργασία με την οικογένεια του παιδιού. Η κούραση στη διάρκεια της εκπαίδευσης, μπορεί να καταβάλλει και τους πιο φιλότιμους ανθρώπους που θα ασχοληθούν. Και μόνο από την περιγραφή των αντιδράσεων του παιδιού, όπως την κάνει στο βιβλίο της η Grandin, που είναι και αρκετά μετριοπαθής και μετρημένη, αυτό μπορεί να γίνει απολύτως κατανοητό.

Δύο βρετανίδες επιστήμονες, η βιολόγος και ερευνήτρια ρομποτικής Κέρστιν Ντέτανχαν και η συνάδελφός της Λέιν Γουέι, παίρνοντας υπ΄ όψη όλα τα παραπάνω δεδομένα, προσπαθούν από το 1998, να κατασκευάσουν ένα ρομπότ, με ευχάριστη εμφάνιση, που να μην τρομάζει τα παιδιά.

Απορρίπτοντας την ιδέα να μοιάζει στον άνθρωπο, τον οποίο αποδεδειγμένα φοβούνται, κατασκεύασαν τελικά ένα ρομπότ-φορτηγό, προγραμματισμένο έτσι ώστε να αντιλαμβάνεται το πλησίασμα του παιδιού και να πράττει αναλόγως και με συγκεκριμένο τρόπο. Το ρομπότ αυτό, είναι προγραμματισμένο να παίζει διάφορα παιχνίδια, το αποτέλεσμα των οποίων δεν προκαθορίζεται από κανόνες, αλλά εξαρτάται από τις αποφάσεις και αντιδράσεις των παικτών. Πειραματικά, δοκιμάστηκε σε σχολείο αυτιστικών παιδιών ηλικίας επτά έως ένδεκα ετών, με ικανοποιητικά αποτελέσματα. Τα παιδιά όχι μόνο δεν το φοβήθηκαν, αλλά ανέπτυξαν σχέσεις μαζί του και κοινωνικές συμπεριφορές, αντιδρώντας με καλό ή κακό τρόπο. Πάντως το ζητούμενο, που ήταν η ύπαρξη μιας αντίδρασης, οποιασδήποτε μορφής, επετεύχθη.

Οι δύο ερευνήτριες, μετά την επιτυχία τους, προσπαθούν να δημιουργήσουν πολλά ακόμη αναβαθμισμένα ρομπότ-φορτηγά, ώστε να βοηθηθούν με καλύτερα αποτελέσματα περισσότερα παιδιά.

Γ. Συ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.