«Ισπανια, η χωρα οπου το πνευμα της ανεκτικοτητας ανθιζει»

Η τριήμερη επίσκεψη της Ισπανικής αντιπροσωπείας στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης μπορεί να αποτελεί πλέον παρελθόν, όμως όπως χαρακτηριστικά είπε ο Γενικός Γραμματέας της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης ήταν ένα «τριήμερο γόνιμου διαλόγου». Στα θετικά της συνάντησης και η παρουσία ενός δικού μας ανθρώπου, Θρακιώτη στην καταγωγή, εκπρόσωπου του Πανεπιστημίου της Γρανάδας, του Μόσχου Μορφακίδη.

Ο Μόσχος Μορφακίδης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Δράμα. Η καταγωγή του πατέρα του ήταν από τη Συκορράχη του Έβρου. Μετά το τέλος των γυμνασιακών του σπουδών πηγαίνει για σπουδές στην Ισπανία. Σήμερα είναι καθηγητής Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Γρανάδας και Διευθυντής του Κέντρου Βυζαντινών, Νεοελληνικών και Κυπριακών Σπουδών. Σημείο αναφοράς του η Συκορράχη, η οποία κάθε χρόνο αποτελεί τη βάση των διακοπών του.

Με τον Μόσχο Μορφακίδη συζητά σήμερα ο ΠτΘ, περί πολυπολιτισμικότητας και περί συνεργασίας μεταξύ του Πανεπιστημίου της Γρανάδας και του Δημοκριτείου.

Ας τον ακούσουμε:

ΠτΘ: Είναι η πρώτη φορά που συνεργάζεστε με το Δημοκρίτειο και ποιους τομείς αφορά αυτή η συνεργασία;

Μ.Μ.: Με το Δημοκρίτειο έχουμε συνεργαστεί μέσω του Προγράμματος SOCRATES και συγκεκριμένα με το Τμήμα Νηπιαγωγών του Παιδαγωγικού Τμήματος στην Αλεξανδρούπολη. Ως βυζαντινολόγος και νεοελληνιστής με ενδιαφέρει το συγκεκριμένο θέμα. Από εκεί και πέρα και εφόσον υπογραφεί ένα πρωτόκολλο συνεργασίας- και να πούμε ότι αυτά τα πρωτόκολλα έχουν την ιδιότητα να καλύπτουν τα πάντα και είναι γενικά διατυπωμένα- ανοίγονται δρόμοι για όλους, και για τους φυσικούς και για τους νομικούς. Το θέμα είναι το πώς θα αναπτυχθεί το πρωτόκολλο, γιατί πλέον αρχίζει η δεύτερη φάση, που είναι και η πιο δύσκολη. Τα πρωτόκολλα συνεργασίας που υπογράφονται είναι κείμενα καλών προθέσεων και συνεργασίας και από εκεί και πέρα πρέπει να τα αναλάβουν συνάδελφοι, ώστε να προωθήσουν αυτή τη συνεργασία σε συγκεκριμένους τομείς και αυτό εξαρτάται από την θέληση του καθενός και του κάθε τμήματος.

ΠτΘ: Αισιοδοξείτε για τα αποτελέσματα της συνεργασίας;

Μ.Μ.: Αισιοδοξώ. Εξάλλου από τη στιγμή που εμπλέκεται η Περιφέρεια πιστεύω ότι το αποτέλεσμα θα είναι θετικό. Και πρέπει να πούμε ότι η πρωτοβουλία ξεκινά από την Περιφέρεια και όχι από εμάς ως πανεπιστήμιο. Πιστεύω ότι μπορούμε να συνεργαστούμε σε πολλά επίπεδα χωρίς να υπάρξει κάλυψη των δραστηριοτήτων, επιπλέον τώρα με τα κοινοτικά προγράμματα.

ΠτΘ: Είστε καθηγητής της Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Γρανάδας. Υπάρχει ανταπόκριση για το συγκεκριμένο τμήμα;

Μ.Μ.: Είναι καθηγητής στο Τμήμα Ελληνικής και Ισλαμικής Φιλολογίας υπάρχει όμως το Κέντρο Βυζαντινών, Νεοελληνικών σπουδών, το οποίο είναι ίδρυμα του Ελληνικού Δημοσίου, το δεύτερο που ιδρύει στο εξωτερικό το Ελληνικό κράτος, μετά το Κέντρο της Βενετίας. Είμαι πρόεδρος του Ιδρύματος αυτού. Το Κέντρο έχει χαρακτήρα διαπανεπιστημιακό ή και επιστημονικό και ο ρόλος του δεν αφορά μόνο στην Γρανάδα αλλά σ’ όλη την Ισπανία και στη Λατινική Αμερική. Γι’ αυτό και τα προγράμματά μας απευθύνονται πάντοτε στην Λατινική Αμερική. Συγκεκριμένα στο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας από τις 22 Ιουλίου έως τις 2 Αυγούστου, θα υλοποιήσουμε εδώ ένα πρόγραμμα διδασκαλίας ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού για Ισπανόφωνους καθηγητές των αρχαίων ελληνικών, μεταπτυχιακούς φοιτητές της κλασικής φιλολογίας και της Σχολής διερμηνέων – μεταφραστών απ’ όλο τον Ισπανόφωνο κόσμο.

ΠτΘ: Είστε παντρεμένος με Ισπανίδα. Στην Ισπανία είστε «ξένος»; Ποια αντιμετώπιση έχουν εκεί οι ξένοι;

Μ.Μ.: Η γυναίκα μου είναι μια διαφορετική περίπτωση γιατί έχει εξελληνιστεί και γλωσσικά και πολιτισμικά. Οι Ισπανοί είναι φιλέλληνες, αγαπούν την Ελλάδα. Θα έλεγα ότι είναι λαός με τον οποίο μοιάζουμε περισσότερο, περισσότερο και από τους Ιταλούς.

ΠτΘ: Η περιοχή που μένετε είναι πολυπολιτισμική;

Μ.Μ.: Είναι πολυπολιτισμική εδώ και 1000 χρόνια.

ΠτΘ: Η διαφορετικότητα των πολιτισμών στην τοπική κοινωνία σας γίνεται εφαλτήριο αντιθέσεων ή καλλιεργεί τελικά μια στάση ανεκτικότητας;

Μ.Μ.: Όπου υπάρχει πολυπολιτισμικότητα υπάρχουν προβλήματα, αλλά η κοινωνία η δική μας, της Ανδαλουσίας είναι πολύ ανοιχτή. Είναι μία κοινωνία που δυσκολεύεται κανείς να πιστέψει πόσο ανεκτική είναι, σε σημείο που θα έλεγα ότι ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η πόλη τελευταία, έχει ως βάση αυτή την ανεκτικότητα. Στις 2 Ιανουαρίου, επέτειο της κατάληψης της Γρανάδας από τους Χριστιανούς και την ενσωμάτωσής της στο Ισπανικό κράτος, γίνεται ως ανάμνηση μια σεμνή τελετή. Σ’ αυτή την τελετή η μισή πόλη αντιδρά, διότι θεωρούν ότι η πόλη έχασε με την εκδίωξη των Αράβων και θεωρούν ότι είναι μια γιορτή ρατσιστική. Και μη φαντάζεστε ότι γίνεται κάτι το ιδιαίτερο. Στο μπαλκόνι του Δήμου βγαίνει ο νεότερος σύμβουλος κυματίζοντας την σημαία του Φερδινάνδου και της Ισαβέλας τρεις φορές. Βγάζει το καπέλο τρεις φορές και κάθε φορά λέει τη λέξη Γρανάδα και ο κόσμος απαντά από κάτω, «τι». Την τρίτη φορά λέει «σαν σήμερα οι Χριστιανοί βασιλείς κατέλαβαν την πόλη». Αυτό ο πληθυσμός το θεωρεί ρατσιστικό, ότι προσβάλλει την κουλτούρα του που προϋπήρχε πριν από 500 χρόνια.

ΠτΘ: Ποια η στάση των Ισπανών απέναντι στο Ισλάμ, ειδικότερα μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου;

Μ.Μ.: Τα γεγονότα συγκλόνισαν όλο τον κόσμο, όχι μόνο την Ισπανία. Γενικά όμως η στάση απέναντι στο Ισλάμ στη Νότια Ισπανία είναι θετική. Εδώ όμως ας κάνουμε έναν διαχωρισμό, εννοώ τον αραβικό πολιτισμό ο οποίος είχε αναπτυχθεί πολύ στα γράμματα, -συγκεκριμένα βασιζόμενος στα ελληνικά γράμματα-, στις τέχνες, στη γεωργία, στην τεχνολογία που ήταν ανώτερος από τον χριστιανικό πολιτισμό τον 15ο αιώνα. Θεωρείται πως, όταν έδιωξαν τους Άραβες, υπήρξε μια κοινωνική, πολιτιστική και οικονομική οπισθοδρόμηση.

ΠτΘ: Τι συμβολίζει για σας ο γενέθλιος τόπος, η Συκορράχη εν προκειμένω;

Μ.Μ.: Η Συκορράχη είναι η πατρίδα του πατέρα μου. Εγώ γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Δράμα. Στη Συκορράχη πήγα για πρώτη φορά 14 χρόνων. Επειδή ο πατέρας μου μιλούσε συνέχεια για το χωριό του και τα ιδανικοποιούσε όλα, εμείς στη Δράμα και μετά στη Θεσσαλονίκη, όπου ζούσαμε, είχαμε σχηματίσει μια ιδανική εικόνα για το χωριό. Όταν, όντας εγώ φοιτητής, το 1977 πήγαμε εκδρομή στη Συκορράχη με ρώτησε αν ήθελα να αγοράσουμε κάποιο σπίτι ερειπωμένο. Μου άρεσε η ιδέα, το αγοράσαμε και από τότε η ζωή μας επικεντρώθηκε εκεί. Το θέμα είναι ότι η γυναίκα μου είναι αυτή που έχει παθολογική αγάπη με το χωριό και είναι η αιτία που εμείς είμαστε κάτοικοί του. Όλοι μας και η γυναίκα μου και ο γιος μου έχουμε τα εκλογικά μας δικαιώματα στη Συκορράχη, είμαστε Συκορραχιώτες. Κάθε καλοκαίρι που ερχόμαστε κάνουμε διάφορες εκδρομές, αλλά, η βάση μας είναι η Συκορράχη.

ΠτΘ: κ.Μορφακίδη σας ευχαριστούμε πολύ.

Μ.Μ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.