«Η παιδεια, η αγωγη και η μορφωση πρεπει να στηριζονται στη δημοκρατια»

Ο κ. Ροδανάκης, διευθυντής του 10ου Δημοτικού Σχολείου, επί δέκα χρόνια, έκλεισε την Παρασκευή 35 χρόνια ενασχόλησης με το λειτούργημα του δασκάλου.

Σε μια εκ βαθέων συζήτηση μοιράζεται την πολύτιμη πείρα του με τους συμπολίτες του πλέον Κομοτηναίους, γιατί αν και Κρητικός ζει 22 χρόνια στην Κομοτηνή και παράλληλα με την προσπάθειά του να αναδείξει το κρητικό πνεύμα, μέσα από το Σύλλογο Κρητών, αγωνίζεται για το δημοκρατικό χαρακτήρα του εκπαιδευτικού συστήματος. Ο Γιάννης Ροδανάκης αναζήτησε τα καλά στοιχεία στους μαθητές του, δεν πιστεύει ότι με την αυστηρότητα και τη δικτατορική πειθαρχεία στήνονται τα καλά σχολεία και βέβαια δεν γίνονται χαρούμενοι οι φιλοξενούμενοι μαθητές. Κρατώντας όλες τις στιγμές, τους αγώνες και τις αγωνίες, θεωρεί ότι το βραβείο του είναι η καλημέρα, συνοδευόμενη με χαμόγελο, που θα του απευθύνουν οι μαθητές του όταν τυχαία θα τον συναντούν.

ΠτΘ: κ. Ροδανάκη, πόσα χρόνια υπηρετείτε στην εκπαίδευση;

Γ.Ρ.: Έχω 35 μάχιμα έτη.

ΠτΘ: Με το που κλείνει ο κύκλος του εκπαιδευτικού αποσύρεστε από την εκπαίδευση;

Γ.Ρ.: Για προσωπικούς λόγους έχω επιλέξει μια άλλη ευκαιρία. Ολοκληρώνοντας την πορεία μου ως διευθυντής του σχολείου και ως εκπαιδευτικός, μάχιμος, έχω κάνει κάποια αίτηση, διεκδικώντας κάποια θέση προϊσταμένου στα γραφεία της διοίκησης στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση.

ΠτΘ: Διδάσκατε μέχρι και φέτος στο σχολείο;

Γ.Ρ.: Ναι, βέβαια. Ο διευθυντής του σχολείου, ανάλογα με την οργανικότητα, πρέπει να κάνει και ορισμένες διδακτικές ώρες την εβδομάδα. Το σύνολο των εβδομαδιαίων ωρών ήταν συνήθως 10, αλλά λόγω του ότι έχουμε προσωπικό με μειωμένο ωράριο δίδασκα συστηματικά ιστορία και πολιτική αγωγή στην Στ΄ τάξη και ένα δίωρο ευέλικτης ζώνης στην Δ΄ τάξη.

ΠτΘ: Αρκετές ώρες διδασκαλίας επομένως;

Γ.Ρ.: Το δυστύχημα είναι ότι δεν μπορούμε κάποιες φορές να ανταποκριθούμε, γιατί τυχαίνουν διοικητικές εργασίες και επισκέψεις, άρα είμαστε υποχρεωμένοι να λείπουμε από το σχολείο. Γι’ αυτό ακριβώς επιλέξαμε ώρες και μαθήματα με ευέλικτο χαρακτήρα.

ΠτΘ: Κλείνοντας ένα μεγάλο κύκλο επαγγελματικής ζωής αυτό που κυριαρχεί είναι τα συναισθήματα. Αν μιλούσαμε για κάποιες πίκρες μέσα στο σχολείο, αυτές έχουν να κάνουμε με τα παιδιά, με τους συναδέλφους ή με τη δομή του εκπαιδευτικού συστήματος;

Γ.Ρ.: Προσωπικά δεν ένιωσα ποτέ πίκρα για οποιοδήποτε συμβάν που αφορά την διοικητική πράξη, τις σχέσεις μου με τους μαθητές και τους συναδέλφους, γιατί ζήσαμε και καλλιεργήσαμε ένα κλίμα κατάλληλο για την ανάπτυξη καλών σχέσεων, τόσο με το διδακτικό προσωπικό, όσο και με τους μαθητές. Η μόνη πικρία που μπορώ να πω ότι ένιωσα ήταν όταν επιμένοντας να διορθώσουμε μερικά πράγματα σε σχέση με αντικειμενικές συμπεριφορές παιδιών, πολλοί γονείς δεν ανταποκρίνονταν, ούτε σε γραπτά, ούτε σε τηλεφωνικά μηνύματα, ούτε σε εκκλήσεις. Υπήρχε, δηλαδή μια αδιαφορία, που λειτουργούσε εις βάρος των παιδιών.

ΠτΘ: Είναι συνηθισμένο φαινόμενο η φασαρία που προκαλείται από κάποιους μαθητές. Πώς αντιμετωπίζατε παρόμοια περιστατικά;

Γ.Ρ.: Πάντα υπάρχουν λύσεις. Είναι αλήθεια ότι τα παιδιά έχουν μέσα τους μια δυναμική, μια υπερκινητικότητα που πολλές φορές εκδηλώνεται επιθετικά. Πάντα υπάρχουν τρόποι να επιβάλλει ο δάσκαλος το σωστό. Τα παιδονομικά μέτρα που υπήρχαν στο παρελθόν δεν ισχύουν σήμερα και δεν υπάρχει πρόθεση από κανέναν να εφαρμοστεί κάποιο σκληρό μέτρο για να ανταποδώσει με τιμωρία την πράξη του παιδιού. Δεν νομίζω ότι είχαμε τέτοια προβλήματα. Υπήρχαν περιστατικά τραυματισμών, τα οποία οφείλονταν σε αδιαφορία των παιδιών και σε επιθετικότητα, αλλά είναι αλήθεια ότι μόνο ένα περιστατικό ήταν αυτό που μας γέμισε πολύ πικρία, γιατί συνέβη μέσα στα χέρια μας, κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων, με ένα τραυματισμό, ο οποίος ευτυχώς πέρασε αβρόχοις ποσί και σε αυτό δεν έφταιγε κανείς.

ΠτΘ: Είναι εύκολο για έναν εκπαιδευτικό να κρατάει ισορροπίες στην τάξη και να μην κάνει διακρίσεις μέσα στο σχολείο, διακρίσεις που έχουν να κάνουν, είτε με τις επιδόσεις, είτε με το ύφος του παιδιού, είτε με την εμφάνισή του, υπήρχαν εκπαιδευτικοί που συμπεριφέρονταν στο παιδί ανάλογα με το αν το γνωρίζουν, αν είναι όμορφο, αν είναι έξυπνο, αν είναι καθαρά τα τετράδιά του, αν είναι από αστική οικογένεια. Αυτά τα έχουμε ζήσει. Πόσο εύκολο όμως, είναι να κρατηθούν αυτές οι ισορροπίες και πώς μπορεί το παιδί να αντιδράσει;

Γ.Ρ.: Κατά τη γνώμη μου, σε ό,τι έχω δηλαδή εφαρμόσει στη διδακτική πράξη, ποτέ δεν έκανα διάκριση, σχετικά με όλες αυτές τις διαφορές, που υπήρχαν ανάμεσα στα παιδιά. Τα παιδιά ήταν για μένα όλα ίσα. Βέβαια, υπήρχαν παιδιά, τα οποία διακρίνονταν για την ευγένεια, για την συμπεριφορά τους, για την αγωγή τους. Συναισθηματικά, ο εκπαιδευτικός νιώθει πιο κοντά στο παιδί αυτό όμως δεν τον απομακρύνει από το να φέρει τα παιδιά με αντίθετη συμπεριφορά στο ίδιο επίπεδο. Είναι αλήθεια ότι οι παρατηρήσεις απευθύνονται σε όλους. Όταν όμως από τα 20 παιδιά τα 15 έχουν εμπλακεί σε μια αντικοινωνική συμπεριφορά, είναι υποχρεωμένα και τα 20 να ακούν αυτά που λέμε για τους 5, επομένως δημιουργείται μια πικρία. Ποτέ δεν έκανα διάκριση. Για όλα τα παιδιά είχα την ίδια συμπεριφορά. Βέβαια, ένας αντικειμενικός παρατηρητής θα το έβλεπε καλύτερα αυτό αν έμπαινε μέσα στην τάξη. Απλώς, εκφράζω αυτό που νιώθω. Είναι αλήθεια ότι περισσότερο προσπαθήσαμε να βοηθήσουμε παιδιά, τα οποία είχαν μαθησιακές δυσκολίες. Πολλές φορές έρχονταν και στο γραφείο, κουβεντιάζαμε και τα βοηθούσαμε.

ΠτΘ: Δίνεται η εντύπωση τα τελευταία χρόνια ότι το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα, όπως έχει δομηθεί με τα εξωσχολικά μαθήματα, τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα, απευθύνεται στα παιδιά που είναι έξυπνα, ικανά, που πηγαίνουν φροντιστήριο και όλα τα υπόλοιπα πρέπει να βρεθούνε στον Καιάδα, να επιλέξουν κάποια τεχνολογικά ιδρύματα που θεωρούνται δευτερευούσης σημασίας και επιπέδου. Δεν ξέρω αν τα πρώτα δείγματα εμφανίζονται από το δημοτικό;

Γ.Ρ.: Παρατηρώ ότι πολλοί γονείς από την πρώτη τάξη του δημοτικού φροντίζουν τα παιδιά τους να τα διαβάζουν μόνοι τους και αν δεν μπορούν προσλαμβάνουν δασκάλους. Είναι δυνατόν να έχουμε στην πρώτη τάξη παιδί που να κάνει φροντιστήριο; Το θεωρώ απαράδεκτο, γιατί οι προσδοκίες των γονέων πολλές φορές είναι υπερτιμημένες. Το παιδί, στη συνέχεια, μπαίνει σε ένα φαύλο κύκλο καταπίεσης, γιατί δεν παίζει, δεν χαίρεται. Στις τρεις πρώτες τάξεις του δημοτικού το πρόγραμμα του σχολείου είναι ιδιαίτερα χαλαρό, άρα μπορεί ο μαθητής να φεύγει το μεσημέρι από το σχολείο προετοιμασμένος για την επόμενη ημέρα. Εξάλλου, λειτουργεί και το ολοήμερο σχολείο.

Σύμφωνα με την ψυχολογία, ο μαθητής μετά την Δ΄ Δημοτικού μπορεί να αρχίσει τις ξένες γλώσσες, τη μουσική, τον αθλητισμό. Οι μαθητές είναι σκληρά εργαζόμενοι με αποτέλεσμα να μην έχουν χρόνο για εξωσχολικές δραστηριότητες.

ΠτΘ: Δεν θεωρώ ότι υπάρχει κενό στο παιδί αν δεν ξεκινήσει τις ξένες γλώσσες ή άλλη ασχολία από την Α΄ ή την Β΄ τάξη.

Γ.Ρ.: Υπάρχει ολιγωρία. Το κράτος προσφέρει δωρεάν αγγλικά μέσα στο σχολείο 3 ώρες την εβδομάδα. Είναι περιττό να πηγαίνουν οι μαθητές στο φροντιστήριο. Οι γονείς δεν το εκτιμούν το μάθημα στο σχολείο, γιατί δεν πληρώνουν και θεωρούν το έργο του σχολείου υποδεέστερο. Κάνουν όμως μεγάλο λάθος. Έχουμε εκπαιδευτικούς που δουλεύουν με μεράκι και προθυμία και μάλιστα η βαθμολογία στο σχολείο είναι συχνά αυστηρότερη, με αποτέλεσμα οι γονείς να διαμαρτύρονται.

Αυτή η νοοτροπία πρέπει κάποια στιγμή να ξεριζωθεί. Θεωρώ ότι το κράτος κάνει πολλές κινήσεις βελτίωσης του εκπαιδευτικού συστήματος και υπόσχονται ότι η επόμενη χρονιά θα είναι καλύτερη από το παρελθόν.

Ανασταλτικά λειτουργεί η μανία που διακρίνει τους νεοέλληνες για να σπουδάσουν τα παιδιά τους, ανεξάρτητα από το αν αυτά μπορούν να αντεπεξέλθουν. Το ζητούμενο δεν είναι οι δυστυχισμένοι μαθητές που καίνε τα βιβλία τους ή τα πετάνε στα σκουπίδια, όταν τελειώνει η σχολική χρονιά. Αυτές οι κινήσεις μεταφράζονται σε επιθετικότητα, η οποία δεν είναι εποικοδομητική. Πιστεύω ότι τα νέα παιδιά έχουν μέσα τους πολλά ευγενικά συναισθήματα και διαθέτουν πολλά χαρίσματα. Εάν τα ανιχνεύσουμε, τα καλλιεργήσουμε, η νεολαία μας θα δώσει ακόμη καλύτερα δείγματα. Το λάθος είναι ότι κρίνουμε τους νέους με τη δική μας ματιά, που ανήκει σε άλλη εποχή. Οι εποχές έχουν αλλάξει. Για παράδειγμα, γνωρίζουν πολύ καλά τους Η/Υ και κάποιες φορές τους αναθέτω να χειριστούν τον υπολογιστή και να γράφουν κείμενα.

ΠτΘ: Καλλιεργείτε άρα, σχέσεις εμπιστοσύνης;

Γ.Ρ.: Το σπουδαιότερο είναι το να αναγνωρίζεται η αξία του παιδιού ως μονάδα. Η διδασκαλία είναι ένα συνεχές πάρε – δώσε κι όχι μια μονόπλευρη διαδικασία.

ΠτΘ: κ. Ροδανάκη, η επιθετικότητα των παιδιών ξεκινάει συχνά από το «φόρτωμα» με εργασίες και διάφορες υποχρεώσεις. Πώς μπορούν να πάρουν χαρά μέσα στο σχολείο, πέρα από μπράβο και καλούς βαθμούς και πώς αντιμετωπίζεται η επιθετικότητα;

Γ.Ρ.: Υπάρχουν μικρές χαρές, τις οποίες προσωπικά τις θεωρώ μεγάλες. Στην περίπτωση κάποιου παιδιού που εμφανίζει επιθετικότητα ή λέει ψέματα, για να καλύψει την ολιγωρία του, ακούμε τις θέσεις του – όταν μαλώνει με κάποια παιδιά κι έρχονται στο γραφείο – και μετά βγαίνουν συμπεράσματα. Η ικανοποίηση των παιδιών, όταν υπάρχει απονομή δικαιοσύνης, είναι μοναδική. Τους λέω πάντα αντί να συγκρούονται να χαμογελάνε, να παίζουνε. Υπάρχει και μια άλλη παράμετρος στην περίπτωση των «επιθετικών» παιδιών. Από την πλευρά μας, συζητούμε με τους γονείς, αναζητούμε τους λόγους, δίνουμε κάποιες οδηγίες. Συνήθως, όμως, οι γονείς καταφεύγουν σε ψυχολόγο, κι αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι εγκληματικό.

Δεν θέλω να υποτιμήσω το έργο των ψυχολόγων, πλην όμως αφορά σε πιο

«βαριές περιπτώσεις». Προτείνουμε στους γονείς να έρχονται στο σχολείο με τα παιδιά τους, ώστε να ακούν και οι ίδιοι τις συμβουλές που δίνουμε, αλλά και αν εκφράσει το παιδί αντίρρηση να γίνει παρουσία τους. Πιστεύουμε ότι πρέπει και το παιδί να γίνει κοινωνός του προβλήματος του γονέα.

Ένα άλλο πρόβλημα είναι η λεγόμενη δυσλεξία, στην οποία δίνεται μεγάλη έμφαση από τα ΜΜΕ. Είμαστε σε θέση να την εντοπίσουμε γύρω στα τέλη Φεβρουαρίου με αρχές Μαρτίου, της Α΄ Δημοτικού. Όταν δούμε το γράψιμο του παιδιού και παρατηρήσουμε την κινητικότητα των ματιών του μπορούμε να διαπιστώσουμε εάν πρόκειται για δυσλεξία και προσπαθούμε να τη βελτιώσουμε.

Πριν μερικά χρόνια, είχαμε δύο παιδιά που δεν έλεγαν ούτε κουβέντα στο σχολείο. Έγραφαν τα μαθήματά τους, ήταν συνεπείς, αλλά δεν μιλούσαν. Τη δεύτερη χρονιά άρχισαν να μου λένε καλημέρα. Μετά την τρίτη δημοτικού ήταν απόλυτα φυσιολογικός ο λόγος τους. Οι γονείς, βέβαια, ήταν απόλυτα ενημερωμένοι.

Η θέση μας είναι δύσκολη, γιατί πολλές φορές αναγκαζόμαστε να γίνουμε εξομολογητές για το συμφέρον των παιδιών. Η αγωγή είναι ένα πάρε –δώσε, υπάρχει αλληλομετάγγιση. Το παιδί φορτίζει το δάσκαλο, ο οποίος πρέπει να αποφορτιστεί για να υπάρχει και καλό αποτέλεσμα για τους μαθητές.

ΠτΘ: Κάποιοι θεωρούν ότι η λύση απέναντι στην έλλειψη σεβασμού που εκδηλώνουν οι μαθητές είναι να επιστρέψουμε σε παλιά μοντέλα, στα οποία ο μαθητής φοβόταν το δάσκαλο, έπρεπε να έχει συγκεκριμένο ντύσιμο, να είναι επιμελής… Θεωρούν ότι με την αυστηρότητα και την καθοδήγηση μπορούμε να έχουμε καλύτερα σχολεία.

Γ.Ρ.: Αυτές είναι δικτατορικές αντιλήψεις. Η παιδεία, η αγωγή και η μόρφωση πρέπει να στηρίζονται στη δημοκρατία. Ο μαθητής δεν είναι πολίτης, εάν όμως γίνει νομικό πρόσωπο πρέπει να δέχεται τη θετική επίδραση της δημοκρατικής συμπεριφοράς απέναντί του, με αναγνώριση και όχι με εξωτερικά μέσα επιβολής στερεοτύπων, τα οποία δεν στέκουν.

Έζησα με το καπέλο και τον αριθμό μητρώου επάνω, σαν να ήμασταν φακελωμένοι. Στο σχολείο χρειάζεται η αμοιβαία κατανόηση, ο σεβασμός. Χρειαζόμαστε τη συμβολή των γονιών, ώστε οι όποιες κακές συμπεριφορές προσκρούουν στο κοινωνικά ορθό να προλαμβάνονται.

Η αχαλίνωτη, βέβαια, ελευθερία που γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα παιδιά πρέπει κάποια στιγμή να περιοριστεί, όχι με επιβολή μέτρων αλλά με διακριτική μεταχείριση. Ας μην ξεχνάμε ότι ο δάσκαλος δεν έχει το δικαίωμα να αγγίξει το παιδί και καλώς δεν έχει το δικαίωμα.

ΠτΘ: Τα πέντε από τα 35 χρόνια υπηρεσίας τα ζήσατε στο Λονδίνο. Ποια πιστεύετε ότι ήταν τα θετικά γνωρίσματα του εκπαιδευτικού τους συστήματος, που ίσως θα ήταν εφικτό να αφομοιωθούν στο δικό μας;

Γ.Ρ.: Η εμπειρία μου ήταν από τα ελληνικά σχολεία της παροικίας. Εκτός από το αγγλικό σχολείο που παρακολουθούσαν ερχόταν το απόγευμα κάποιες ώρες την εβδομάδα, για να μάθουν ελληνικά. Τα ίδια τα παιδιά επιθυμούσαν συνήθως να μάθουν την γλώσσα, όπως και οι γονείς τους. Ήταν ένα σύστημα που «επέμενε» σε βάρος των αγγλικών, σαν φυλή όμως τα καταφέραμε πολύ καλά και οι καλύτεροι μαθητές ήταν ελληνόγλωσσοι.

Ήρθαμε σε επαφή με το αγγλικό σύστημα, το οποίο όμως δεν είναι ιδανικό. Υπάρχουν σχολεία πολλών κατηγοριών: άλλα σχολεία ανήκαν στην εκκλησία, κάποια άλλα στο Δήμο, άλλα είναι ιδιωτικά. Στη Μεγάλη Βρετανία η εκπαίδευση είναι πολύ ακριβή. Όταν επιστρέφουν τα παιδιά στο σπίτι το απόγευμα έχουν φάει, δεν κουβαλούν μαζί τους τα βιβλία, δεν κάνουν ποτέ φροντιστήριο… . Τα γαλλικά, για παράδειγμα, τα μαθαίνουν στο σχολείο, δίνουν εθνικές εξετάσεις και παίρνουν το δίπλωμα.

Οι Βρετανοί δεν κάνουν τεράστιες δαπάνες για τη μόρφωση των παιδιών τους.

Οι συνάδελφοι στην Αγγλία δουλεύουν σε πολύ χαμηλούς τόνους, ενώ η εκπαίδευση εδώ είναι πολύ εντατική. Ένα παιδί της τρίτης τάξης, που φοιτούσε στο σχολείο του Γενικού Προξενείου, ήξερε την προπαίδεια, τον πολλαπλασιασμό από την πρώτη τάξη, κι όταν πήγε στο αγγλικό σχολείο, βαριόταν γιατί τελείωνε πριν από όλους τα φύλλα εργασίας κι επιπλέον οι άλλοι τον μισούσαν. Το σύστημα το ελληνικό είναι πολύ σφιχτό. Τώρα, βέβαια, έχει εφαρμοστεί και η διευρυμένη ζώνη: διατίθενται κάποιες ώρες σε όλες τις τάξεις κι εκεί γίνεται κάποια ανάπτυξη θεμάτων σε χαλαρούς ρυθμούς για να καλλιεργηθεί η δημιουργικότητα των παιδιών και η συμμετοχικότητα.

Στη Μ. Βρετανία έχουν υποδομές: το σχολείο διαθέτει από βοηθητικό προσωπικό και μαγειρεία μέχρι γήπεδο και αμφιθέατρα. Παρόλα αυτά η παρεχόμενη παιδεία στην Ελλάδα είναι σε πολύ θετικό επίπεδο.

ΠτΘ: κ. Ροδανάκη, να έρθουμε στα καθ΄ ημάς. Στο 10ο δημοτικό σχολείο Κομοτηνής, αξιοποιήθηκε ένας γειτονικός χώρος, για την ασφαλέστερη πρόσβαση των αυτοκινήτων των γονέων των μαθητών. Τι ακριβώς συνέβη;

Γ.Ρ.: Πίσω από το χώρο του σχολείου υπήρχε ένα τριγωνικό οικόπεδο που δεν ήταν άρτιο ή οικοδομήσιμο. Όταν ανοίχτηκε ο δρόμος επιχειρήσαμε να το αξιοποιήσουμε, γιατί η 14η Μαίου είναι πολύ επικίνδυνος δρόμος. Τα αυτοκίνητα δεν κυκλοφορούν με μεγάλες ταχύτητες, πολλές φορές όμως υπάρχει αβλεψία των ίδιων των παιδιών που πετάγονται ανέμελα στο δρόμο.

Πήραμε, λοιπόν, το οικόπεδο, το μπαζώσαμε με τη βοήθεια του Δήμου, βγάλαμε τα αυτοκίνητα των δασκάλων και η συγκεκριμένη είσοδος- έξοδος εξυπηρετεί ένα μεγάλο μέρος της βόρειας περιοχής του σχολείου.

Απομένει να γίνει μια ράμπα για άτομα με ειδικές ανάγκες. Λυπάμαι όμως που πολλοί γονείς επιβιβάζουν κι αποβιβάζουν τα παιδιά μπροστά από την κύρια είσοδο και σταματούν συχνά την κυκλοφορία, δημιουργώντας κίνδυνο για ατύχημα.

ΠτΘ: Τι πιστεύετε ότι θα σας λείψει με την αναχώρησή σας από την εκπαίδευση;

Γ.Ρ.: Φεύγω με ανάμεικτα συναισθήματα, γιατί επέλεξα να γίνω δάσκαλος, τη δουλειά μου την αγαπούσα και την αγαπώ. Προσπαθούσα διαρκώς να βελτιωθώ είτε με τη μετεκπαίδευση που έκανα, είτε διαβάζοντας παιδαγωγικά βιβλία. Θα μου λείψει περισσότερο η αμφίδρομη σχέση με τα παιδιά, από τα πρωτάκια μέχρι τα εκτάκια, με όλες τις στιγμές, τις καλές, τους θυμούς, τον αγώνα, την αγωνία…

Αυτό όμως πιστεύω ότι αναπληρώνεται. Όταν με συναντούν στο δρόμο τα παιδιά μια καλημέρα ή ένα χαμόγελο φτάνει. Αυτή είναι η καλύτερη αμοιβή.

ΠτΘ: κ. Ροδανάκη, καλή συνέχεια.

Γ.Ρ.: Ευχαριστώ πολύ.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.