«Μη πετροβολατε το φιλειρηνικο κινημα»

Στο φύλλο της εφημερίδας Παρατηρητής της Θράκης της 16 Νοεμβρίου 2001, στη στήλη «Αιχμή του δόρατος» και τίτλο «Το φιλειρηνικό κίνημα στην Ελλάδα» επιχειρείται κατά τη γνώμη μου –τουλάχιστον- υποβάθμιση του φιλειρηνικού κινήματος της εποχής μας. Θέλω να πιστεύω ότι τούτο δε γίνεται σκόπιμα.

Συγκεκριμένα:

Ο συντάκτης του άρθρου αφού εισαγωγικά ειρωνεύεται τις διαδηλώσεις, πορείες, αντιδράσεις που έγιναν και γίνονται στην Ελλάδα και που αφορούσαν και αφορούν τον «πόλεμο» στο Αφγανιστάν καθώς και τις αντίστοιχες τέτοιες που έγιναν κατά την έλευση του τέως προέδρου των ΗΠΑ στην Ελλάδα συνεχίζει την ειρωνεία και για τα φιλειρηνικά αισθήματα συμπαράστασης που έδειξαν οι Έλληνες στην περίπτωση των βομβαρδισμών στην Γιουγκοσλαβία, αλλά και για τα αισθήματα συμπάθειας στην υπόθεση Οτσαλάν, καταλήγοντας αυθαίρετα στο συμπέρασμα ότι: το κίνημα της Ειρήνης στην Ελλάδα απέκτησε Εθνοκεντρικά χαρακτηριστικά και απώλεσε την επαναστατικότητά του, γέμει «εθνικών» σταθμίσεων, που υπακούουν στη λογική του άγονου και τυφλού αντιαμερικανισμού και χρησιμοποιεί αυτόν ως άλλοθι για να δικαιολογήσει τις συμβαίνουσες αρνητικές εξελίξεις στον πλανήτη.

Στη συνέχεια μέμφεται το κίνημα της ειρήνης για επιλεκτικές κινητοποιήσεις αλλά και αδιαφορία για κινητοποιήσεις συμπαράστασης προς τον Αμερικανικό λαό. Κάπου εκεί δε εμφανίζει και τον Μπιν Λάντεν λες και το Ελληνικό ειρηνικό κίνημα αποδέχθηκε τις πιθανές πράξεις του ή τις διακηρύξεις του περί θρησκευτικού φανατισμού και τυφλής βίας. Το άρθρο τελειώνει υβριστικά για τους αντιτιθέμενους στην παγκοσμιοποίηση χαρακτηρίζοντάς τους «μπουμπούκια της αντίστασης», με προσπάθεια να διαφυλάξει κάποιους αγνούς αγωνιστές του παρελθόντος, που παρασύρθηκαν και κινδυνεύουν.

Η παραπάνω επισκόπηση του άρθρου κατά την άποψή μου ήταν αναγκαία για πολλούς λόγους. Κάποιος απ’ αυτούς βάζει τον αναγνώστη στο κλίμα του άρθρου. Κάποιος άλλος επιβάλλει την αναγραφή της για να γίνει κατανοητός ο αντίλογος.

Έτσι:

Δεν νομίζω ότι ο συντάκτης έχει καλοπροαίρετη διάθεση κριτικής του ελληνικού φιλειρηνικού κινήματος, γι’ αυτό και στέκεται είρων, υβριστής και σχεδόν μηδενιστής απέναντί του. Αφού κατά την άποψή του το κίνημα τη σημερινή εποχή έχει εθνοκεντρικά – εθνικιστικά χαρακτηριστικά και καθοδηγείται από τυφλό και μόνο αντιαμερικανισμό άρα: δεν είναι κίνημα ειρήνης. Είναι κατά τον συντάκτη μια σύναξη κάποιων θεομπαιχτών – θρησκόληπτων – πατριδοκάπηλων, που μπολιάστηκαν τελευταία και πέταξαν τα «μπουμπούκια της αντίστασης» κατά της παγκοσμιοποίησης και και…

Έτσι κατ’ αυτόν:

Δεν είναι κίνημα ειρήνης αυτό που αναπτύχθηκε με διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις, πορείες, συναυλίες κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών της Γιουγκοσλαβίας και απαιτούσε το τέλος των βομβαρδισμών, την μη διευκόλυνση των Αμερικανικών σχεδιασμών στην περιοχή του πολέμου καθώς και την επάνοδο των ελλήνων στρατιωτών.

Δεν ήταν κίνημα ειρήνης αυτό που καταδίκαζε την Αμερικάνικη ιμπεριαλιστική πολιτική τότε στην επίσκεψη του Κλίντον στην Ελλάδα.

Δεν είναι κίνημα ειρήνης αυτό που σήμερα καταδικάζει την τρομοκρατία από όπου και αν προέρχεται αυτή, που απαιτεί το τέλος αυτού του περίεργου πολέμου με τις παράπλευρες απώλειές του και τα εκατομμύρια των προσφύγων.

Κι αυτοί που αντιστέκονται στην παγκοσμιοποίηση, αυτοί που διαδήλωσαν στη Γένοβα, αυτά τα «μπουμπούκια της αντίστασης» δεν είναι –ήταν κάποιοι από αυτούς- τίποτε άλλο παρά φορείς αντιαμερικανικού συνδρόμου.

Αλλά και τοπικά κατ’ αυτόν:

Δεν ήταν ενταγμένες στο κίνημα της ειρήνης οι διαδηλώσεις και εκδηλώσεις που διοργάνωσαν η επιτροπή ειρήνης και άλλοι φορείς ακόμα και ο Δήμος Κομοτηνής στην κεντρική πλατεία της πόλης και τότε με τα της Γιουγκοσλαβίας και αργότερα με τα του απεμπλουτισμένου ουρανίου και τώρα με τα του Αφγανιστάν.

Δεν είναι κίνημα ειρήνης αυτό που πάρα πολλοί φορείς συγκρότησαν τοπικά και τούδωσαν τον τίτλο του Forum Ειρήνης. Λάθος τίτλο του έδωσαν. Αλλού στοχεύουν με τις πολλές εκδηλώσεις που πραγματοποίησαν. Τους καθοδηγεί ο τυφλός αντιαμερικανισμός τους.

Αλλά αν όλα όσα παραπάνω αναφέρονται δεν είναι κίνημα ειρήνης παρά μόνο αντιαμερικανισμός, τυφλός και άγονος, που προσπαθεί να δικαιολογήσει χρεώνοντας στην Αμερική, όλες τις αρνητικές εξελίξεις του πλανήτη, τότε προσωπικά –και πιστεύω πολλοί σαν εμένα- αποδέχομαι τον τίτλο του φορέα τέτοιου είδους αντιαμερικανισμού και δε ντρέπομαι καθόλου για τούτο.

Κι αν όλοι εμείς, που αυτά αποδεχόμαστε, και που γι’ αυτά μέσα από αυτό το σύγχρονο ελληνικό φιλειρηνικό κίνημα αγωνιζόμαστε, είμαστε τα «μπουμπούκια της αντίστασης» και που όπως λέει ο συντάκτης του άρθρου έχουμε τελευταία γίνει η επαναστατική προμετωπίδα της χώρας μας, τότε υποσχόμαστε να μείνουμε στην άκρη ή να ακολουθήσουμε τα «ώριμα τριαντάφυλλα» που θα δεχθούν να αγωνιστούν για την ειρήνη.

Αυτά για να καταδειχθεί ότι δεν δικαιούται κανείς να γίνει κατήγορος είρων και υβριστής των πράξεων και μη, του συνολικού ειρηνικού κινήματος χωρίς ουσιαστικά επιχειρήματα, αλλά απλά και μόνο, με πρόσχημα τη διαφύλαξη του αγωνιστικού κύρους κάποιων, να κρύβει τη δική του διάφορη θέση όσον αφορά το κίνημα της ειρήνης, την φιλοαμερικανική του διάθεση και την αγωνιστική του ανυπαρξία.

Γιάννης Ιωαννίδης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.