Μια συναντηση με «ουσια»

Έκλεισε, όπως γράφτηκε, ήδη, στα ρεπορτάζ του «ΠτΘ» της Θράκης με επιτυχία η πρώτη διήμερη συνάντηση Ελλήνων και Τούρκων δημοσιογράφων τοπικών και περιφερειακών μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Για ποιους λόγους όμως αυτή δύναται να χαρακτηρισθεί ως επιτυχής; Πρώτα – πρώτα γιατί επέτυχε αυτό που είναι διαρκής στόχος και εγγράφεται και στον τίτλο ενός εκ των διοργανωτών της, του European Centre For Common Ground, ήτοι η δημιουργία κοινής γλώσσας επικοινωνίας μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων, η οποία λογικά είναι δυνατόν να υπάρξει, εφόσον Έλληνες και Τούρκοι είναι αφενός γείτονες και αφετέρου οι ιστορίες και η ζωή των λαών τους έχουν με πολλούς τρόπους στους αιώνες συναντηθεί.

Η συνάντηση υπήρξε λοιπόν επιτυχής γιατί ακριβώς επέτρεψε οι δημοσιογράφοι και της μιας και της άλλης χώρας, εκπροσωπώντας τα περιφερειακά και τοπικά μέσα μαζικής ενημέρωσης να εκφράσουν με ειλικρινή τρόπο την καταπίεση, που βιώνουν και υφίστανται από τις επίσημες, δημοσιογραφικές πηγές, που συνυφαίνονται με την «εθνική δημοσιογραφία», και, συνήθως, μέχρι τώρα αναπαρήγαγαν έναν συστηματικό «αντιτουρκικό» αλλά και «ανθελληνικό», κατ’ αντιστοιχία με την χώρα από την οποία εκπορεύονταν, λόγο.

Έναν λόγο, που συνεισέφερε στη σφυρηλάτηση του «εθνικού εχθρού», που δυστυχώς για τις χώρες μας ήταν ο γείτων, ο άνθρωπος δηλαδή με τον οποίο είσαι εξαναγκασμένος να μοιράζεσαι τη ζωή σου.

Η συνάντηση υπήρξε επιτυχής και για έναν ακόμη λόγο. Γιατί αποτέλεσε, παρ’ ελπίδα και κατ’ αντίθεση προς τα ειωθότα, συνάντηση σκεπτομένων ανθρώπων, στους αντίποδες του δημοσιογραφικού λαϊκισμού και της στρατευμένης «εθνικής δημοσιογραφίας», που υπακούει και συντηρείται από τις εκάστοτε κυβερνητικές πολιτικές. Υπήρξε δηλαδή συνάντηση πέραν της εξυπηρέτησης άλλων σκοπιμοτήτων, εκτός από τη σφυρηλάτηση διαλόγου, συνάντηση με μοναδικό χαρακτηριστικό της την ακράδαντη πεποίθηση ότι η δημοσιογραφία είναι υψηλού επιπέδου λειτούργημα και ότι οι δημοσιογράφοι κατά καιρούς, αλλά και σήμερα αντιμετωπίζουν κάθε είδους «συμπληγάδες».

«Συμπληγάδες», όταν η δημοσιογραφία συνυφαίνεται, λόγου χάριν, με τον κρατισμό και την οικονομία, και συγκρούεται μεταξύ του πρωταρχικού της ρόλου, που είναι να «θεραπεύει» υπηρετώντας την κοινωνία.

Η συνάντηση είχε όμως κι άλλα γόνιμα χαρακτηριστικά. Κατήγγειλε «ένθεν» «κακείθεν» στρατευμένες σε συμφέροντα γραφίδες και προβληματίστηκε για το μίνιμουμ των όρων, που πρέπει να διασφαλίζει η δημοσιογραφία, καταλήγοντας στην πρώτη και μοναδική δέσμευσή της, την εξυπηρέτηση δηλαδή του πολίτη, εντασσόμενη στο και υπηρετώντας το ανθρωπιστικό ιδεώδες.

Σ’ ένα τέτοιο πραγματικά ιδανικό για την περιοχή πλαίσιο συζήτησης ήταν λογικό τα συμπεράσματα να προκύψουν από περιπτώσεις «καταπίεσης» και «εκφοβισμού» της περιφερειακής δημοσιογραφίας «ένθεν», «κακείθεν». Ίσως γιατί οι Τούρκοι δημοσιογράφοι, υψηλής πράγματι επαγγελματικής εξειδίκευσης και, κυρίως, υψηλής ευθύνης και αγάπης προς την πατρίδα τους, αλλά και οι Έλληνες συνομιλητές τους, αυτήν την αγάπη προτάσσουν απαιτώντας, μέσω της γραφίδας του, ένα αξιόλογο πολιτικό πολιτισμό.

Πώς αλλιώς εξάλλου μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι πάσχει και μάχεται για την πατρίδα του, αν δεν αγωνίζεται αυτή να τον καθιστά υπερήφανο ως πολίτη; Με το σύνολο των πρακτικών της προς τον άνθρωπο, τον ελεύθερο άνθρωπο, που διαφωνεί, προτείνει και προάγει, πληρώνοντας αδρά το τίμημα αυτής της κριτικής, προς την πατρίδα, αγάπης, εναντιώμενος προς τον «καθησυχαστικό», και, συνήθως, «υποταγμένο» σε συμφέροντα δημόσιο λόγο.

Πώς αλλιώς μπορούν να προχωρήσουν όμως τα πράγματα;

Τ.Β.

Υ.Γ.1 Για τους κάθε λογής «ανησυχούντες». Η πραγματική δύναμη της Ευρωπαϊκής Τουρκίας είναι το σύνολο των διανοουμένων της, υψηλών προδιαγραφών βαρυσήμαντο, αλλά και ανεξάντλητο, για το σύνολο του πληθυσμού της, κεφαλαίο.

Υ.Γ.2 Κι ένα ακόμη τελευταίο, αλλά μεγίστης σπουδαιότητας στην αξιολόγηση της διημερίδας ως επιτυχούς. Εννοούμε την εμπιστοσύνη των αρχόντων της αυτοδιοίκησης, ήτοι του Νομάρχη Ροδόπης κ. Σταυρόπουλου, του δημάρχου Κομοτηνής κ. Γιώργου Παπαδριέλλη, του δημάρχου Ιάσμου κ. Σταύρου Καζάκη, του δημάρχου Σώστη Σαϊτ Ερντογάν και του δημάρχου Σαπών κ. Ντίνου Χαριτόπουλου και προς τούτη την εφημερίδα, αλλά και προς μερίδα δημοσιογράφων της περιφέρειας, η οποία και οι οποίοι, τουλάχιστον ως προς τους στόχους της – τους ήταν πάντοτε σαφής και σαφείς, προτάσσοντας πάντοτε το στοιχειώδες, τον άνθρωπο.

Ο Περιφερειακός Τύπος πρωτοπόρος στην Ανάπτυξη Σχέσεων Καλής Γειτονίας

•Απο τα Ιμια στους σεισμους

Πριν έξι σχεδόν χρονια στα Ίμια η Ελλάδα και η Τουρκία βρέθηκαν στα πρόθυρα ενός καταστροφικού πολέμου που μπροστά του θα ωχριούσαν όλες οι προηγούμενες πολεμικές συγκρούσεις στο χώρο των Βαλκανίων που θα έμοιαζαν παιχνίδια μπροστά στην αγριότητα που θα απελευθέρωναν τα πάθη που θα ξεχύνονταν από τις δύο πλευρές του Αιγαίου.

Οι ανεύθυνες πρωτοβουλίες τοπικών παραγόντων σε συνδυασμό με την προβοκατόρικη συμπεριφορά των Μέσων και ιδιαίτερα της Τηλεόρασης, και στην Ελλάδα και στην Τουρκία, βρήκαν πρόσφορο έδαφος στην μακροχρόνια έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο λαών.

Και στις δύο χώρες ζούμε οχυρωμένοι στα δικά μας πιστεύω, συσκοτίζουμε την πραγματικότητα, διαστρεβλώνουμε την ιστορία, ωραιοποιώντας την για μας και κακοποιώντας την για τους άλλους, καλλιεργώντας στα μικρά παιδιά από γεννησιμιού τους το μίσος εναντίον του γειτονικού λαού. Δεν είναι τυχαίο πως και οι Έλληνες και οι Τούρκοι θεωρούν τον «άλλον» υπεύθυνο για όλα τα δεινά του. Μέχρι και οι φωτιές στα δάση των δύο χωρών αποδίδονται συχνά στους «εμπρηστές» που ήλθαν από την άλλη πλευρά του Αιγαίου.

Είναι λυπηρό που τα λέω, αλλά πριν λίγα χρόνια τέτοιες συναντήσεις ήταν αδιανόητες και προκαλούσαν βομβιστικές ενέργειες, όπως συνέβη εδώ στην περιοχή μας πριν τρία χρόνια.

Σήμερα το κλίμα ανάμεσα στις δύο χώρες είναι πολύ καλύτερο.

Καταλυτικό ρόλο στη βελτίωση του κλίματος έπαιξαν οι καταστροφικοί σεισμοί που έπληξαν σχεδόν ταυτόχρονα την Τουρκία και την Ελλάδα. Θά’ λεγε κανείς ότι ξαφνικά γεφυρώθηκε ένα χάσμα γενεών και αντιληφθήκαμε όλοι μας ότι Έλληνες και Τούρκοι, είναι ο ίδιος λαός που κατοικούσε επί αιώνες στις δύο όχθες του Αιγαίου. Το ευτύχημα είναι ότι και ο τύπος και τα ΜΜΕ, ευθυγραμμίστηκαν με αυτή τη νέα πραγματικότητα φροντίζοντας τώρα να επενδύσουν κυκλοφοριακά στη φιλία όπως πριν επένδυαν στο μίσος.

•Τι να κανουμε

Πρέπει να προχωρήσουμε αμέσως σε μια τολμηρή πολιτική προσέγγισης των δύο χωρών. Να κάνουμε στροφή με βάση τα πραγματικά συμφέροντα των πατρίδων μας. Να επιχειρήσουμε μια νέα ανάγνωση της Ιστορίας. Να απαλλάξουμε τη παιδεία μας από τη διδασκαλία του μίσους, και να ενθαρρύνουμε την αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας. Να αντιτάξουμε ένα νέο ξεκάθαρο λόγο που να αρνείται τη σύγχυση ανάμεσα στον εθνικισμό και τον πατριωτισμό.

Να στηρίξουμε τη διπλωματία των πολιτών, δηλαδή τις κινήσεις κα τις πρωτουβουλίες πολιτών και μη κυβερνητικών οργανώσεων που έχουν στόχο την αλληλογνωριμία των δύο λαών. Να προωθήσουμε την οικονομική, επιστημονική, πολιτιστική συνεργασία και να ενισχύσουμε τον ευρωπαίκό προσανατολισμό και τον εκδημοκρατισμό της Τουρκίας.

Ας αξιοποιήσουμε Ευρωπαϊκά κονδύλια για την διασυνοριακή συνεργασία και την επικοινωνία των δύο λαών. Ας προτείνουμε και εμείς να ενταχθεί στα διευρωπαϊκά δίκτυα η επέκταση της Εγνατίας οδού μέχρι την Κωνσταντινούπολη και από εκεί δια μέσου των νότιων παραλίων του Εύξεινου Πόντου μέχρι τη Κασπία.

Ας γίνουν οι μειονότητες στις δύο χώρες γέφυρες φιλίας και συνεργασίας και όχι πόλοι εντάσεων και καχυποψίας.

Τέλος, ας συνεχίσουμε και ας διευρύνουμε τον διάλογο που ξεκίνησε σε όλα τα επίπεδα.

•Ο ρολος του Περιφερειακου τυπου

Ο περιφερειακός τύπος, ιδιαίτερα των παραμεθορίων περιοχών ήταν ο πρώτος που προσπάθησε να αντισταθεί σε αυτή τη διαμορφωθείσα από χρόνια κατάσταση καχυποψίας και εχθρότητας. Και αυτό γιατί έβλεπε ότι οι τοπικές κοινωνίες και οικονομίες των παραμεθορίων περιοχών, ήταν αυτές που πλήρωναν το τίμημα της πολιτικής της έντασης και μάλιστα σε δύο επίπεδα. Το πρώτο αφορά στην απορρόφηση μεγάλων κονδυλίων για την άμυνα, δηλαδή τους ξέφρενους εξοπλισμούς και τις στρατιωτικές δαπάνες, κάτι που στερούσε και στερεί αυτές τις περιοχές από τις απαραίτητες επενδύσεις σε έργα υποδομής (λιμάνια, αεροδρόμια, νοσοκομεία κ.λ.π.). Το δεύτερο είναι πιο σημαντικό και αφορά την απομόνωση αυτών των περιοχών, την ανασφάλεια των κατοίκων τους και την στέρησή τους από τη συνεργασία με τους γείτονες που αιώνες τώρα συντελούσε στην ανάπτυξη και στην ευημερίδα τους. Ο τοπικός τύπος είδε λοιπόν ότι το Αιγαίο θα μπορούσε να γίνει μια θάλασσα ειρήνης και συνεργασίας και τα Ελληνικά νησιά να συνδεθούν με την απέναντι ακτή της Τουρκίας και να (ξανά)ζήσουν την άνθηση του εμπορίου, του πολιτισμού και του τουρισμού. Το ίδιο και στη Θράκη που χρόνια τώρα αναγκάζεται να αναζητεί τις αγορές των προϊόντων της στην Αθήνα με μεγάλο κόστος, ενώ μια τεράστια αγορά 20 και πλέον εκατομμυρίων βρίσκεται σε απόσταση λίγων μόνο χιλιομέτρων, πολύ πιο κοντά από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.

Και δεν είναι τυχαίο που η Κίνηση των δημοσιογράφων του Αιγαίου και της Θράκης για την ειρήνη, ξεκίνησε από αυτές τις περιοχές μαζί με τους Τούρκους συναδέλφους μας από την άλλη πλευρά του νερού.

Πρώτα θα πρέπει να καταπολεμήσουμε τα στερότυπα που έχουν δημιουργηθεί εδώ και πολλά χρόνια. Να βοηθήσουμε ώστε να γνωριστούμε μεταξύ μας. Να ανταλλάζουμε επισκέψεις και ιδιαίτερα των νέων δημοσιογράφων.

Να συνδεθούμε εμείς και οι εφημερίδες μας μέσου του διαδικτύου για την ανταλλαγή ειδήσεων που ενδιαφέρουν τους πολίτες που κατοικούν αυτή τη περιοχή. Γιατί να μη βγάλουμε και μια κοινή εφημερίδα στα ελληνικά, τα τουρκικά και τα βουλγάρικα που να κυκλοφορεί σε όλη τη Θράκη; Να ενισχύσουμε τη διπλωματία των πολιτών και τις μη κυβερνητικές οργανώσεις (NGO) καθώς και τις πρωτοβουλίες των Δήμων που έχουν σκπό την προσέγγιση και τη συνεργασία των τριών περιοχών. Να προτρέψουμε τα Πανεπιστήμιά μας να συνεργασθούν στην αντιμετώπιση των ασθενειών. Να προπαγανδίσουμε την επικοινωνία μέσα από τον τουρισμό και το εμπόριο. Να προτείνουμε να δρομολογηθεί ένα πλοίο που να συνδέει την Αλεξανδρούπολη, τη Σαμοθράκη, την Ίμβρο και την Ενέζ. Να συναντιούνται κάθε χρόνο οι νέοι των χωρών στο φεστιβάλ του Άρδα.

•Ειρηνικη επιστροφη

Στο νέο αιώνα που ανέτειλε ήδη, ας ετοιμασθούμε να ζήσουμε τις νέες κοσμογονικές αλλαγές που θα ανατρέψουν ό,τι ξέραμε μέχρι σήμερα στις διεθνείς σχέσεις, στην οικονομία, στην πολιτική. Στα Βαλκάνια το μέλλον είναι συνυφασμένο με την ειρηνική συμβίωση, τη συνεργασία, τις κοινές προσπάθειες, το σεβασμό των μειονοτήτων, των διεθνών συνθηκών. Οι χώρες μας μόνο να κερδίσουν έχουν από τη μείωση των εντάσεων και την διαμόρφωση μιας μεγάλης «κοινής Βαλκανικής πατρίδας» και ενός περιβάλλοντος οικονομίας, πολιτισμού και επιστήμης χωρίς τα τείχη της μισαλλοδοξίας και τους φανατισμού. Και ο φανατισμός, ιδιαίτερα ο θρησκευτικός οδηγεί στις δολοφονικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και στα αντίποινα που πληρώνουν οι άμαχοι δυστυχισμένοι συνάνθρωποί μας στο Αφγανιστάν.

Όσοι έχουν στραμμένο το βλέμμα στο μέλλον, ας βοηθήσουν να το απαλλάξουμε από τις αγκυλώσεις και τα στερότυπα του παρελθόντος. Για να φτιάξουμε μια νέα κοινωνία που τα οράματά της δεν θα προϋποθέτουν καταστροφές και ταπεινώσεις των γειτονικών λαών. Μια κοινωνία που δεν θα συγχέει τον πατριωτισμό με τον εθνικισμό, ούτε θα συγκροτεί την εθνική του στρατηγική με βάση τους μεγαλοϊδεατισμούς του περασμένου αιώνα. Μια κοινωνία που θα διαχωρίσει οριστικά τη θέση της από τους «εθνικοσοσιαλιστές» τους ρατσιστές, τους νεοφασίστες, τους «θεοκρατικούς», τους «Γκρίζους Λύκους» που δυστυχώς συνεχίζουν να «ευδοκιμούν» και στις δύο χώρες.

Όσοι είναι με το μέλλον θα πρέπει πρώτα να κερδίσουν και το παρελθόν. Οι «αλησμόνητες» πατρίδες είναι εδώ δίπλα μας, κάτω από τη μεγάλη κοινή ευρωπαϊκή μας στέγη. Μπορούν να επιστρέψουν σε αυτές και οι Έλληνες του Πόντου, της Κωνσταντινούπολης, της Σμύρνης, της Καππαδοκίας και οι Τούρκοι Θρακιώτες, Θεσσαλονικείς, Κρητικοί, Μυτιληνιοί, μέσα από τους ειρηνικούς δρόμους της οικονομίας, του πολιτισμού, του τουρισμού και της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Γιάννης Λασκαράκης

Εκδότης – Διευθυντής

της εφημερίδας «Γνώμη»

Nα τελειώνουμε με τον μύθο της εθνικής δημοσιογραφίας

Πριν μερικά χρόνια σε ένα δημοσιογραφικό συνέδριο στην Σαμοθράκη, ένας Σέρβος δημοσιογράφος είχε δηλώσει ότι πρώτα ήταν στρατιώτης και έπειτα δημοσιογράφος. Η ίδια λογική επικράτησε και στην περίφημη κρίση των Ιμίων και όλοι είδαμε ότι παρ’ ολίγον οι δύο χώρες μας να οδηγηθούν σε πόλεμο, επειδή κάποιοι «δημοσιογράφοι» είχαν αποφασίσει να το παίξουν σμήναρχοι ή ναύαρχοι. Επιτέλους ας παραδειγματιστούμε από τα λάθη ή τα ατοπήματα του παρελθόντος που έχουν οδηγήσει τα Βαλκάνια σε καταστάσεις ολέθρου, αλλά και τις δύο χώρες στα πρόθυρα σύγκρουσης, αλλά και ουσιαστικά σε παρατεταμένη κρίση. Οφείλουμε να πούμε καθαρά ότι οι δημοσιογράφοι δεν μπορούν και δεν πρέπει να εξυπηρετούν κυβερνητικές ή κρατικές πολιτικές, και κυρίως να μην υποτάσσουν την πένα τους στο λεγόμενο «εθνικό συμφέρον», γιατί συνήθως αυτή η επιταγή κρύβει προθέσεις που έρχονται σε σύγκρουση με την προσπάθεια αναζήτησης της αλήθειας. Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω ποιο εθνικό συμφέρον έπρεπε να υπερασπιστώ όταν ο ελληνικός στόλος έβγαινε στο Αιγαίο τον καιρό των Ιμίων, ή ποια εθνική σκοπιμότητα καλούσε τότε τους συγκεκριμένους Τούρκους δημοσιογράφους να πάνε στα Ίμια. Οι μύθοι που επί σειρά ετών καλλιεργήθηκαν είχαν σκοπό να ποδηγετήσουν το δημοσιογραφικό λόγο και να τον καταστήσουν υποκείμενο «εθνικής και κρατικής» προπαγάνδας. Σήμερα ίσως περισσότερο σοφοί από τις κρίσεις του παρελθόντος, αλλά και για τον ρόλο που πολλοί εξ’ημών παίξαμε σε αυτού του είδους τα παιχνίδια, οφείλουμε να αναζητήσουμε το μοναδικό πράγμα που διασώζει το δημοσιογραφικό λειτούργημα. Αλήθεια και ανεξαρτησία. Οφείλουμε να δείξουμε ότι θα είμαστε οι αχάριστες φωνές έναντι της πολιτικής εξουσίας, αχάριστες φωνές που θα αναδεικνύουν τα κοινά προβλήματα. Ελάτε να κουβεντιάσουμε για τα ναρκοπέδια στα σύνορα, όπου πολλοί άνθρωποι έχουν βρει τραγικό τέλος. Να πιέσουμε τον Τζεμ και τον Παπανδρέου ώστε να προχωρήσει αυτή η ιστορία και να πάψει η παραμεθόριος περιοχή να είναι ναρκοθετημένη. Ελάτε μαζί να μιλήσουμε για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες και να καταδείξουμε αυτό το ατέλειωτο παζάρι που σαν θύμα του έχει χιλιάδες ανθρώπους, αλλά ταυτόχρονα έχει τεράστια κέρδη για τους εμπόρους του πόνου και του ολέθρου. Όπου βλέπουμε διαστρέβλωση της αλήθειας, ή της είδησης, διαστρέβλωση που πίσω της κρύβεται «εθνικός σκοπός», να είμαστε οι πρώτοι που θα την καταγγείλουμε, όχι μόνο για να διασώσουμε την προσωπική μας αξιοπιστία, αλλά κυρίως για να καταδεικνύουμε ότι η δημοσιογραφία και κυρίως η περιφερειακή δημοσιογραφία μπορεί να αγγίξει και να αφουγκραστεί τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων. Να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν μπορούμε να προσαρμόζουμε καμία είδηση στις ανάγκες των Υπουργείων εξωτερικών, ούτε στις επιταγές των λεγόμενων εθνικών πολιτικών. Να δείξουμε σε όλους τους τόνους ότι είναι ασύμβατες έννοιες η δημοσιογραφία με τον όποιο εθνικό προσδιορισμό. Ίσως τότε μπορέσουμε να κοιτάξουμε έντιμα τα όσα εδώ και χρόνια γίνονται στην γειτονιά μας και να μπορέσουμε να βάλουμε ένα λιθαράκι στην οικοδόμηση καλύτερων πραγμάτων. Σε δύσκολους καιρούς, πριν ακόμα έρθει «η διπλωματία των σεισμών» και μας γεμίσει με κύματα αγάπης, δημοσιογράφοι από την Θράκη υπερασπισθήκαμε με σθένος και με κόστος την ανάγκη για αλλαγές πολιτικών. Υπερασπισθήκαμε κόντρα στο οποιοδήποτε εθνικό συμφέρον την ανάγκη η Ελλάδα να ασκήσει μία ευρωπαϊκή δημοκρατική πολιτική έναντι της μειονότητας της Θράκης. Δεν ξέρω αν ο κ. Τζεμ θα συνεχίσει να αγαπά τον κ. Παπανδρέου, δεν ξέρω αν επίσης ο κ. Παπανδρέου θα εξακολουθεί να αγαπά τον κ.Τζεμ. Εκείνο που ξέρω πάντως είναι ότι εμείς πρέπει να συνεχίσουμε αυτόν τον δρόμο που θα στηρίζεται στην αναζήτηση της αλήθειας και στην προώθηση πολιτικών μακρυά από εθνικιστικές παρωπίδες. Ελάτε να κάνουμε κοινά ρεπορτάζ και στις δύο πλευρές των συνόρων, ελάτε μαζί να δημοσιοποιήσουμε τα προβλήματα και τις ανάγκες, και να μας είναι αδιάφορο αν αυτό θα ενοχλεί την κυβέρνησή μας ή θα «λερώνει» την διεθνή εικόνα της όποιας χώρας. Ακόμα και στα πλέον δημοκρατικά καθεστώτα η πολιτική εξουσία αγαπά τον Τύπο όταν αυτός δεν την ενοχλεί. Αλλά αυτή η ιστορία πρέπει να τελειώσει, διαφορετικά θα επιβεβαιωθεί ο Σερ Ζιλί της «Λιμπερασιόν» που με καυστικό τρόπο είχε δηλώσει, ότι με ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, ένα ποτό και έχεις γίνει μέρος του συστήματος. Αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο σε περιοχές που κάποτε χαρακτηρίσθηκαν «εθνικά ευαίσθητες», όπως είναι οι παραμεθόριες. Ας γίνουμε δημοσιογράφοι χωρίς σύνορα, αν και βρισκόμαστε κοντά στα σύνορα.

Σταμάτης Σακελλίων

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.