Η επισκεψη Κικιλια, η ευρωπαικη «αλληλεγγυη» και η «ταφοπλακα» στα περι «προσωρινοτητας» στη Σχολη Αστυφυλακων

Όσοι έτρεφαν προσδοκίες ότι η πρόσφατη επίσκεψη του Υπουργού Δημόσιας Τάξης στην Κομοτηνή θα συνοδευόταν από ευχάριστα μαντάτα σχετικά με την προοπτική επαναλειτουργίας της Σχολής Δοκίμων Αστυφυλάκων τελικά διαψεύστηκαν. Όπως είχε καταγραφεί στο ρεπορτάζ του «ΠτΘ», μετά από την επίσκεψη του κ. Κικίλια στις εγκαταστάσεις της Σχολής, η μόνη είδηση που μας επιφύλασσε αφορούσε στη διατύπωση των καλών, πλην αόριστων, προθέσεων για λογαριασμό της κεντρικής διοίκησης. Ούτε καν επανέλαβε την περιβόητη δέσμευση του προκατόχου του, κ. Νίκου Δένδια, ότι η μετατροπή της Σχολής σε κέντρο κράτησης μη νόμιμων μεταναστών έχει… προσωρινό χαρακτήρα. Και καλώς δεν το έπραξε, βέβαια, γιατί τα περί «προσωρινότητας» έχουν περάσει στη σφαίρα της γραφικότητας πλέον και ουδείς από την τοπική κοινωνία δε θα ενθουσιαζόταν με τυχόν επαναδιατύπωσή τους. Αυτό δε σημαίνει, ωστόσο, ότι η κεντρική εξουσία μπορεί επ’ αόριστον να υποκρίνεται, λειτουργώντας συστηματικά ερήμην της τοπικής κοινωνίας, αφήνοντάς την στο «σκοτάδι» για ό,τι σχεδιάζει και ό,τι εκτελεί.

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του κ. Κικίλια να πείσει ότι «στις σκέψεις» των κυβερνώντων είναι η αποκατάσταση της λειτουργίας των αστυνομικών σχολών, που βρίσκονται στην ακριτική Θράκη, οι επιλογές του ίδιου και του Υπουργείου, που προΐσταται, μάλλον σε αντίθετα συμπεράσματα οδηγούν. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά την επίσκεψή του στη Σχολή Αστυφυλάκων Κομοτηνής στις αρχές του τρέχοντος μήνα, ο κ. Κικίλιας επέλεξε να επισκεφτεί μόνο τις εγκαταστάσεις όπου κρατούνται οι μετανάστες, όχι το υπόλοιπο των εγκαταστάσεων, που προορίζεται για την εκπαίδευση δοκίμων.

Η πληροφορία αυτή, που ήρθε υπόψιν μας μεταγενέστερα, αφού στους δημοσιογράφους δεν επιτράπηκε η είσοδος στο εσωτερικό της Σχολής κατά την επίσκεψη του Υπουργού, έχει αφενός μια συμβολική αξία όσον αφορά τις προτεραιότητές του, μπορεί όμως να οδηγήσει και σε χρήσιμα συμπεράσματα αναφορικά τους πραγματικούς σκοπούς της περιοδείας του. Το γεγονός ότι επέλεξε να περιηγηθεί μόνο στους χώρους, όπου κρατούνται οι μετανάστες, συνηγορεί στο συμπέρασμα ότι η επίσκεψη είχε τον χαρακτήρα της επιθεώρησης, αναφορικά με τις παρεμβάσεις και τις αλλαγές που είχαν προγραμματιστεί για τις εγκαταστάσεις του κέντρου. Για τέτοιες παρεμβάσεις είχε ανοίξει ο δρόμος μετά από τη θέσπιση «Κέντρου Κράτησης Αλλοδαπών» στην Κομοτηνή, με απόφαση του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας το Νοέμβριο του 2012, ενώ τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους εγκρίθηκε μία δέσμη 26 υποέργων με τον γενικό τίτλο «Αναβάθμιση του Προαναχωρησιακού Κέντρου Κράτησης στην Κομοτηνή». Το συνολικό ύψος της χρηματοδότησης των υποέργων αυτών ήταν 608.800 ευρώ, ενώ οι πόροι θα προέρχονταν από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Επιστροφής, που αφορά στη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών. Δεν είναι τυχαίο μάλιστα ότι στη σχετική απόφαση ένταξης των έργων ορίζεται ως ημερομηνία λήξης της εκτέλεσης των προβλεπόμενων ενεργειών η 30η Ιουνίου 2014. Λίγες ημέρες, δηλαδή, πριν από την άφιξη του Υπουργού Δημόσιας Τάξης στην περιοχή μας και από την επίσκεψη-επιθεώρηση στις εγκαταστάσεις της Σχολής Αστυφυλάκων.

Τα παραπάνω προδίδουν ξεκάθαρα τους σκοπούς της επίμαχης επίσκεψης, ενώ εκθέτουν τον κ. Κικίλια όσον αφορά την απόπειρα να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, με τη διατύπωση αοριστολογιών για το μέλλον της Σχολής. Επιπλέον, βάζουν οριστικά «ταφόπλακα» στα περί «προσωρινότητας» του προηγούμενου υπουργού, καθιστώντας αναμφισβήτητο πλέον ότι το κέντρο κράτησης αλλοδαπών έχει έρθει για να μείνει. Στη δέσμη παρεμβάσεων του επίμαχου έργου περιλαμβάνονται η τροποποίηση και αναβάθμιση των χώρων υγιεινής, η εγκατάσταση ηλιακών συλλεκτών στην οροφή των κτιρίων, η κατασκευή χώρου εστίασης, η επισκευή υφιστάμενων σκοπιών και οικίσκων σκιάστρων, η υπερύψωση περιμετρικής ζώνης τσιμέντου υφιστάμενης περίφραξης «τύπου ΝΑΤΟ», η κατασκευή δεύτερης περιμετρικής περίφραξης «τύπου ΝΑΤΟ», η τοποθέτηση A/C στους χώρους διοίκησης και διαχείρισης του κέντρου, η κατασκευή οικίσκου συνομιλίας επισκέπτη-κρατούμενου, η κατασκευή σταθερών κλινών(κουκετών/εκ σιδήρου) εντός των χώρων κράτησης, η κατασκευή μεταλλικών φωριαμών εντός των θαλάμων κράτησης, η εγκατάσταση μαγνητικών κλειδαριών κ.α. Τόσες παρεμβάσεις, λοιπόν, έστω και αν χρηματοδοτούνται από ευρωπαϊκά κονδύλια, δεν είναι δυνατόν να προορίζονται για προσωρινή και σύντομη σε διάρκεια λειτουργία του κέντρου. Αβέβαιο, όμως, παραμένει το κατά πόσον το υπόλοιπο των εγκαταστάσεων της Σχολής ενδείκνυται για τη φιλοξενία και την εκπαίδευση δόκιμων αστυφυλάκων από το Σεπτέμβριο του 2015, έστω με ένα διττό καθεστώς λειτουργίας. Για αυτά δεν πρέπει κάποια στιγμή να αναζητήσουν απαντήσεις οι τοπικοί παράγοντες, που τόσο κόπτονταν πριν από δύο χρόνια.

Μία άλλη σκιά, όμως, πάνω από την προοπτική επαναλειτουργίας της Σχολής Δοκίμων Αστυφυλάκων ρίχνει και το Σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος, που αφορά στην «Οργάνωση και λειτουργία Αστυνομικής Ακαδημίας». Στο Σχέδιο αυτό δεν ορίζεται ρητά ως έδρα της Σχολής Αστυφυλάκων η σημερινή της έδρα, δηλαδή η Κομοτηνή, πράγμα που έχει θορυβήσει την Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Ροδόπης. Στις παρατηρήσεις, που έκαναν επί του επίμαχου Σχεδίου Προεδρικού Διατάγματος, οι αστυνομικοί υπάλληλοι του νομού μας αναγνωρίζουν θετικά στοιχεία στην επιχειρούμενη αναδιοργάνωση της ΕΛ.ΑΣ., πλην όμως απαιτούν να προστεθεί η ρητή πρόβλεψη ότι έδρα τουλάχιστον της Σχολής Αστυφυλάκων, αλλά και της Αστυνομικής Ακαδημίας, θα είναι η Κομοτηνή. Το αίτημα αυτό της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων είναι προφανές ότι χρίζει υποστήριξης και από τους πολιτικούς παράγοντες της περιοχής.

Τέλος, δεν μπορούμε να μη σχολιάσουμε ότι ενώ σε λίγες μέρες συμπληρώνονται δύο χρόνια από την αιφνίδια μετατροπή των αστυνομικών σχολών της Θράκης σε κέντρα κράτησης, η συζήτηση γύρω από το μεταναστευτικό ζήτημα, που με αφορμή τα γεγονότα του Αυγούστου του 2012, πήρε διαστάσεις και στην περιοχή μας, εξακολουθεί να διεξάγεται με τον ίδιο παρονομαστή. Δηλαδή, με την υποχωρητικότητα των ελληνικών κυβερνήσεων απέναντι στις ηγεσίες των ευρωπαίων εταίρων μας, όσον αφορά τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις κάθε κράτους-μέλους της Ε.Ε. Η Ελλάδα φαίνεται ότι έχει συμβιβαστεί με το ρόλο της ως ανθρώπινη «χαβούζα», που προστατεύει από το μεταναστευτικό ρεύμα τις χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, με αντάλλαγμα μερικά «ψίχουλα» από τους ευρωπαίους «εταίρους», που στην ορολογία των μεταξύ τους διαπραγματεύσεων ονομάζονται «αλληλεγγύη». Έτσι, όμως, είμαστε καταδικασμένοι να χτίζουμε διαρκώς φυλακές, ύστερα να τις επιθεωρούμε και στη συνέχεια να ελπίζουμε ότι θα εισπράξουμε περισσότερη «αλληλεγγύη». Και όσο νέες φυλακές θα χτίζονται, τόσο θα ερεθίζονται τα συντηρητικά αντανακλαστικά των τοπικών κοινωνιών, είτε από αντίδραση στην αποστέρηση πολύτιμων δομών από τον τόπο τους, είτε λόγω των φοβικών ενστίκτων που διακατέχουν ορισμένους απέναντι σε αλλοδαπούς. Αξίζει να διασαφηνιστεί, πάντως, ότι οι «παροχές» που απολαμβάνουν οι τελευταίοι κατά την περίοδο κράτησής τους στα αντίστοιχα κέντρα προέρχονται κατά το μεγαλύτερο μέρος τους από ευρωπαϊκά κονδύλια, με την αλληλεγγύη των εταίρων.

Σε κάθε περίπτωση, ως ζητούμενο παραμένει η αλλαγή της πολιτικής, που ακολουθούσαν τόσα χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις, μιας πολιτικής αδιέξοδης και επικίνδυνης. Σήμερα, που έχει προγραμματιστεί συνάντηση ανάμεσα στον πρωθυπουργό, κ. Αντώνη Σαμαρά, και στην Ευρωπαία Επίτροπο, κ. Σεσίλια Μάλστρομ, ας ελπίσουμε ότι η συζήτηση δε θα εξαντληθεί στο «παζάρεμα» του ύψους της ευρωπαϊκής «αλληλεγγύης» για τη δημιουργία νέων φυλακών για μετανάστες στη νησιωτική χώρα…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.