Το μονο που αυξανεται στην Ελλαδα ειναι η ανεργια

Στο 26% ανήλθε η ανεργία στην Ελλάδα το Σεπτέμβριο του 2012, σημειώνοντας αύξηση 0,7 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με τον Αύγουστο, και αύξηση 7,1 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το Σεπτέμβριο του 2011, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, που δόθηκαν προχθές στη δημοσιότητα. Πρόκειται για το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς στην πρώτη θέση βρίσκεται η Ισπανία με 26,6%. Η Ελλάδα εμφανίζει το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας στην ΕΕ μεταξύ των νέων με 57,6%.

Από την άλλη μεγάλες μειώσεις μισθών, ταχύτατη αύξηση της μακροχρόνιας ανεργίας και δραματική επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης μεγάλου μέρους του πληθυσμού στις περισσότερες χώρες της ΕΕ – συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, διαπιστώνει η Κομισιόν. Στην έκθεσή της για την απασχόληση και τις κοινωνικές εξελίξεις στην Ευρώπη, η Επιτροπή επισημαίνει επίσης ότι τα μεγαλύτερα θύματα της οικονομικής κρίσης την περίοδο 2008-2011 ήταν οι νέοι 18-24 ετών.

Η ανεργία πλήττει, κατά κύριο λόγο, τη νεολαία, ενώ είναι γνωστό ότι η ημιαπασχόληση και η ετεροαπασχόληση, δηλαδή η εργασία που είναι άσχετη με τις γνώσεις και την ειδικότητα του εργαζόμενου, αποτελούν τις βασικές μορφές απασχόλησης των νέων.

Το φάντασμα της ανεργίας πλήττει τη χώρα μας και οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Το φαινόμενο εγκυμονεί τον κίνδυνο να περιπέσουν σε κατάσταση κοινωνικού αποκλεισμού κοινωνικά στρώματα. Και κάτι άλλο που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι πίσω από τις στατιστικές και τα ψυχρά νούμερα υπάρχει ο άνεργος και ο ψυχισμός του, γιατί άνεργος δεν είναι μόνο ένα άτομο που έχει χάσει τη δουλειά του. Είναι ένα άτομο που έχει χάσει την ζωή του, τον εαυτό του. Είναι ένα άτομο που μαζί με τη δουλειά του έχει χάσει πολύ περισσότερα από τα οικονομικά αγαθά, την αυτοεκτίμησή του και την αξιοπρέπειά του.

Η συνταγή της αντιμετώπισης του φαινομένου είναι η «ανάπτυξη». Για ποια όμως ανάπτυξη μιλάμε; Στις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80 οι επιχειρήσεις θεωρούνταν ιερές και η παραγωγή πλούτου ήταν πολύ σοβαρή υπόθεση. Παράλληλα λειτουργούσε τότε και ένα «κοινωνικό συμβόλαιο», αποδεκτό απ’ όλες τις πλευρές. Στη συνέχεια η ανάπτυξη στηρίχθηκε σε ένα χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό που στηρίχθηκε σε ψευδαισθητικές αξίες.

Δεδομένων των παραπάνω στοιχείων σήμερα η ανάπτυξη απαιτεί αφενός μια πολιτική φιλολαϊκή, γιατί καμία οικονομία δεν μπορεί να αναπτυχθεί και να καρποφορήσει σε βάρος του κοινωνικού στοιχείου και αφετέρου απαιτείται από την πλευρά της πολιτείας οικονομικός σχεδιασμός και προγραμματισμός για την τόνωση της επιχειρηματικής δραστηριότητας.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.