Ερωτα θελει η ζωη… μα οχι η πολιτικη!

«Μας ερωτεύτηκαν» σημείωσε σε μια αποστροφή του λόγου του ο κ. Μίλτος Οικονόμου στην προχθεσινή ανοιχτή συνέλευση του ΣΥΡΙΖΑ, αναφερόμενος στην ευρεία μάζα ψηφοφόρων που προσχώρησαν στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης τους τελευταίους μήνες. Έρωτας κεραυνοβόλος, θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς, κάτι που αποτυπώθηκε βεβαία και στα πρόσφατα εκλογικά ποσοστά, με την εκτόξευσή τους από το 4% στο 27%. Ποιος πιστεύει στους κεραυνοβόλους έρωτες και ποιος όχι, αυτό είναι αντικείμενο της αντίστοιχης φιλοσοφικής θεωρίας. Αλλά όπως διδάσκει η πείρα-όχι αποκλειστικά η ερωτική, αλλά και η πολιτική-τα κίνητρα με τα οποία αναζητεί κανείς και επιλεγεί τελικά τον έρωτα είναι συνήθως ποικίλα, πολύπλοκα και όχι πάντοτε αθώα.

Αν περιοριζόμασταν βέβαια στις διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, ενδεχομένως να κατανοούσαμε πλήρως το στοιχείο του ενθουσιασμού, που συνοδεύει συνήθως τον ξαφνικό έρωτα, ενθουσιασμός ο οποίος νομοτελειακά επιβάλλει στις δυο πλευρές την ανεπιφύλακτη αποδοχή των εκατέρωθεν προθέσεων ως αυτονόητα αγαθές, αθώες και ειλικρινείς.

Στην πολιτική, αντίθετα, η εμπειρία των τελευταίων ετών στη χώρα μας έχει να διδάξει ότι οποιαδήποτε έκφανση ερωτικής προσέγγισης εντοπίζεται κατά καιρούς, αυτή συνοδεύεται σχεδόν πάντοτε από τα στοιχεία του εφήμερου και του ευκαιριακού. Και δεν είναι καθόλου μακρινά, βέβαια, τα παραδείγματα εκείνα των «ερωτεύσιμων» πολιτικών ανδρών και κομματικών σχηματισμών, που μετατράπηκαν γρήγορα σε «αντικείμενα πόθου» μιας μεγάλης μερίδας του ελληνικού λαού, που στο τέλος ωστόσο κατάφεραν να απογοητεύσουν και να απογοητευτούν.

Η αποφυγή ακριβώς μιας νέας ερωτικής απογοήτευσης είναι το διακύβευμα της νέας εποχής για την ελληνική κοινωνία και παράλληλα η μεγάλη πρόκληση για τον «ερωτεύσιμο» πράγματι ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος οφείλει όμως να κρατήσει επιφυλακτική στάση απέναντι στους αμέτρητους μνηστήρες, από τους οποίους πολιορκείται έντονα τους τελευταίους μήνες.

Προς τούτο, φυσικά, τα αντίθετα προσφέρει η εκστρατεία μαζικών εγγραφών μελών, που βρίσκεται σε εξέλιξη αυτόν τον καιρό από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και δη αυτόν τον καιρό, την περίοδο της έντονης πολιτικής αβεβαιότητας που συνοδεύεται από τις προβλέψεις ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι-αργά ή γρήγορα-η επόμενη πολιτική δύναμη, που θα αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Πόσοι, άραγε, από εκείνους, που αποτελούσαν μέρος του λεγόμενου πελατειακού κράτους τα προηγούμενα χρόνια, θα απορρίψουν τον πειρασμό της «ανανέωσης συμμετοχής» στην αναδιανομή της εξουσίας και των προϊόντων της, όπως αυτή πρεσβεύεται για τη «μεταΠΑΣΟΚ-ΝΔ» εποχή; Και με ποια κριτήρια θα μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να διαγνώσει τον «αγνό έρωτα» των ψηφοφόρων και μελών του, διαχωρίζοντάς τον από τον καιροσκοπικό και τον εφήμερο; Άλλωστε ο ίδιος ο κ. Οικονόμου μίλησε προχθές για «ποσοστό λαμογιών», που βολεύονταν άλλοτε με τους «πράσινους» και τους «γαλάζιους», από τους οποίους πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κόψει οποιαδήποτε προσδοκία. Το πώς μπορεί αυτό να επιτευχθεί, αποτελεί πράγματι ένα ζήτημα από τη φύση του εξαιρετικά πολύπλοκο.

Όσο όμως στην κρίσιμη αυτή μεταβατική περίοδο επιμένουμε σε πρακτικές, που στο παρελθόν αποτελέσαν γενεσιουργό δύναμη της εξάπλωσης φαινομένων εξω-ιδεολογικής και εξω-πολιτικής ερωτικής προσέγγισης μεταξύ πολιτών και κομμάτων, προφανώς ενισχύεται ο κίνδυνος αυτές να χρησιμοποιηθούν σαν «Δούρειος Ίππος» από τα οποιαδήποτε «λαμόγια», που αποσκοπούν στο να μεταγγίσουν την πελατειακή λογική στη νέα εποχή, που οραματίζεται και υπόσχεται ΣΥΡΙΖΑ. Μια νέα εποχή, βέβαια, που δεν είναι δυνατό να οικοδομηθεί με τη χρήση παλαιών υλικών, δομικών του καταρρέοντος πολιτικού μας συστήματος. Μια νέα εποχή που προϋποθέτει σοβαρότητα και ειλικρίνεια, απαγκίστρωση από λαϊκίστικες λογικές και νοοτροπίες, λόγο και πράξη εμβολιασμένα με αμιγώς πολιτικό περιεχόμενο.*

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.