«Κραυγαζω», αρα υπαρχω!
Άξιον προβληματισμού το γεγονός ότι παρότι η επίσχεση εργασίας των νοσοκομειακών γιατρών του Σισμανόγλειου έχει ήδη ξεπεράσει τους 3 μήνες σε χρονική διάρκεια, όχι μόνο δεν ικανοποιήθηκαν τα αιτήματά τους από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας-για όσο διάστημα τουλάχιστον υπήρχε- αλλά ούτε δημιουργήθηκε ιδιαίτερος ντόρος στην τοπική κοινωνία αναφορικά με το θέμα. Ήταν δηλαδή μια κινητοποίηση, η οποία πέρασε σχεδόν ανεπαίσθητα από την καθημερινότητα των περισσότερων από εμάς, με εξαίρεση φυσικά μερίδα των ασθενών.
Η εξήγηση, που δίνεται, εύλογη και απλή. Εξήγηση, που την αποδέχονται και οι ίδιοι οι γιατροί. Πολύ απλά…δεν έκαναν θόρυβο. Δεν «θορύβησαν» με τη στάση τους την υπόλοιπη κοινωνία, δεν έβγαλαν δηλαδή «κραυγές»-με όποιο περιεχόμενο μπορεί κανείς να δώσει στο συγκεκριμένο όρο-όπως κάτι αντίστοιχο έχουμε διαπιστώσει τους προηγούμενους μήνες να γίνεται από άλλους επαγγελματικούς κλάδους. Δε «σήκωσαν το γάντι» στην πολιτεία, δεν εκβίασαν καταστάσεις, δεν οδήγησαν τα πράγματα στα άκρα. Προτίμησαν να περιοριστούν σε μια «λάιτ» επίσχεση, σε μια επίσχεση μάλλον συμβολική θα τη χαρακτηρίζαμε. Αλλά, δυστυχώς γι’ αυτούς, χωρίς ουσιαστικό προς το παρόν αποτέλεσμα…
Στην Ελλάδα του «ό,τι δηλώσεις», άλλωστε, δεν αρκεί μόνο να έχεις το δίκιο με το μέρος σου για να βρεις αποδέκτες για τα αιτήματά σου, πρέπει να τα υποστηρίξεις σθεναρά-με δόκιμους και αδόκιμους τρόπους- προκειμένου επιτύχεις το στόχο σου.
Θα αποφαινόταν κανείς πως ότι όλα είναι απλά θέμα διεκδικητικότητας. Κατά πόσον δηλαδή ένας κλάδος είναι ικανός να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του αποφασιστικά ή κατά πόσον ολιγωρεί και διστάζει να τα διεκδικήσει. Ορθή μεν η συλλογιστική, που πολλές φορές όμως οδηγεί σε αδιέξοδα. Και έχουμε ζήσει παρόμοια αδιέξοδα στο παρελθόν. Είτε με κινητοποιήσεις αγροτών, είτε ναυτεργατών, είτε φορτηγατζήδων, είτε ταξιτζήδων, είτε πιο πρόσφατα φαρμακοποιών. Εκεί που η μια πλευρά ανταλλάσσει ευθύνες με τη άλλη και δημιουργείται κατόπιν ένας φαύλος κύκλος, ώσπου να εξευρεθεί μια κοινά αποδεκτή λύση. Με το «μάρμαρο» όμως σχεδόν πάντοτε στο τέλος να το πληρώνει ο άμοιρος ευθυνών κατά το σύνηθες πολίτης.
Η αιτία του κακού, λοιπόν, προέρχεται μάλλον απ’ αντίστροφα. Όχι δηλαδή από τη στάση του οποιουδήποτε κλάδου που προβάλλει τα οποιαδήποτε αιτήματα. Από την αναξιοπιστία όμως της εκάστοτε εξουσίας, όπως σε τέτοια μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια. Μια εξουσία, που επιδεικνύει αποφασιστικότητα και πυγμή όταν κανείς απλά «φωνάζει» διεκδικώντας το δίκιο του, μια εξουσία που αντίθετα υποχωρεί -και συχνάκις ατάκτως-όταν η «φωνή» μεταμορφώνεται και εξελίσσεται σε «κραυγή». Μια εξουσία παραδομένη κατά το σύνηθες στο μπαμπούλα που λέγεται «πολιτικό κόστος», που όσο γιγαντώνεται γέρνει την πλάστιγγα προς τη μια ή την άλλη πλευρά.
Για πόσο όμως θα συνεχίζεται αυτό το κακόγουστο αστείο; Για πόσο πια οι κυβερνώντες θα αποφεύγουν να ενσκήψουν στην ουσία των ζητημάτων που διαχειρίζονται, περιμένοντας κάθε φορά τα «ντεσιμπέλ» των «κραυγών» για να αφυπνιστούν;
Στο προκείμενο, από όπου ξεκίνησε ο προβληματισμός μας, έχουμε να κάνουμε με την πρόθεση των νοσοκομειακών γιατρών να σκληρύνουν τη στάση τους το προσεχές διάστημα και να μετατρέψουν τις «φωνές» τους σε «κραυγές», προκειμένου επιτέλους να εισακουστούν. Στο βαθμό, που πράγματι θα το πράξουν, δε θα αργήσουν ακολούθως να εμφανιστούν και τα πρώτα έντονα προβλήματα, με θύματα και πάλι τους έχοντες ανάγκη περίθαλψη.
Η συνέχεια λίγο πολύ γνωστή και με πιο πιθανή της εξέλιξη τα αιτήματα των γιατρών-συνολικά ή εν μέρει-να ικανοποιηθούν από το Υπουργείο Υγείας. Και όλοι οι υπόλοιποι στο ίδιο έργο θεατές για μια ακόμα φορά… Θ.Σ.
ΥΓ: Για τον εικαστικό εμπλουτισμό του σχολίου επιλέξαμε την αφίσα της ταινίας του Σωτήρη Γκορίτσα που καυτηρίαζε τις πληγές του ΕΣΥ και η θεματική της εξακολουθεί να είναι τρομακτικά επίκαιρη.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
