Και απο Αυγουστο χειμωνα!

Όλα όσα συνέβησαν στους πρώτους εφτά μήνες του 2011 στην ελληνική και την διεθνή σκηνή, θα αρκούσαν από τώρα για να γεμίσουν την στήλη που εμείς οι δημοσιογράφοι αναλαμβάνουμε να γράψουμε στις 31 Δεκεμβρίου κάθε χρόνου, δηλαδή την στήλη της ανασκόπησης και της αξιολόγησης των γεγονότων μιας ολόκληρης χρονιάς. Είναι γι΄ αυτόν το λόγο που μας γεμίζει με φόβο και ανασφάλεια το τι ακόμα μέλλει να δούμε στους πέντε μήνες που απομένουν μέχρι να εκπνεύσει το ιστορικό, όπως και να το δει κανείς, 2011.

Αν το 1989 ήταν το κομβικό χρονικό σημείο που κατέπεσαν και καταβαραθρώθηκαν οι βεβαιότητες του «υπαρκτού σοσιαλισμού», το 2011 είναι το σημείο καμπής στην κρίση του άϋλου χρηματιστηριακού καπιταλισμού των παραγωγών και των προϊόντων της φούσκας και του κοπανιστού αέρα.

Αν το 1967 ήταν για τον Αραβικό κόσμο μια θυελλώδης χρονιά με τον πόλεμο των 7 ημερών μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ, ή το καλοκαίρι του 1982 μια τραγική χρονιά με την σφαγή στα στρατόπεδα της Σάμπρα και της Σατίλα ή το 2002 μια ανεξίτηλη στον χρόνο στιγμή με την κήρυξη της Παλαιστινιακής «Ιντιφάντα», το 2011 υπήρξε η μεγαλειώδης Μεταπολίτευσή του. Η στιγμή που οι λαοί της Αραβικής χερσονήσου και της βόρειας Αφρικής αποτινάξαν ζυγούς δεκαετιών για να ζήσουν σας ελεύθεροι άνθρωποι μακριά και έξω από τυραννικά καθεστώτα χρησμένων από τον Θεό μοναρχών.

Αν το 1951 υπήρξε η ημερομηνία δημιουργίας του πρώτου υβριδίου της ευρωπαϊκής ενοποίησης με την ίδρυση της Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, το 1992 η σημαντική συμφωνία για την μετατροπή της σε Ευρωπαϊκή Ένωση του Συμφώνου Σταθερότητας και του Μάαστριχτ και το 2002 η έναρξη εφαρμογής του κοινού νομίσματος, το 2011 απετέλεσε την χειρότερη πολιτική στιγμή της, όταν πια φάνηκε ότι η νομισματική ενοποίηση δεν έφτανε για να δημιουργήσει ένα καινούργιο κοινωνικό «new deal» ανάμεσα στις ηγεσίες της και τους λαούς της.

Αν το 1974 για την Ελλάδα υπήρξε η στιγμή της Μεταπολίτευσης και το 1981 της Κοινωνικής Απελευθέρωσης, το 2011 είναι η εποχή του τέλους των ψευδαισθήσεων.
Το τέλος της κρατικοδίαιτης αντίληψης για την δομή του κράτους, της πτώσης των αποστεωμένων ιδανικών που εξέθρεψαν κοινωνικές χίμαιρες, αναιρώντας την ουσία της πολιτικής και παραχωρώντας την θέση της σε πλιατσικολόγημα του δημοσίου τομέα ως λάφυρου εξουσίας του εκάστοτε νικητή, αποθεώνοντας ταυτόχρονα την ανταλλάξιμη ψήφο ως μείζον διακύβευμα στην λήψη κρίσιμων πολιτικών αποφάσεων.

Αυτή την Ελλάδα χαιρόμαστε που την αφήνουμε πίσω μας και δεν ολοφυρόμαστε για ό,τι αλλάζει σ΄ αυτήν όπως κάνει η ανεκδιήγητη παραδοσιακή Αριστερά που αγωνίζεται για να μην αλλάξει τίποτα στο καράβι που όλοι έβλεπαν να βουλιάζει αλλά κανείς δεν ήθελε να το παραδεχτεί για να αναλάβει την ευθύνη των αποφάσεων για την σωτηρία του.

Εκείνο που μας τρομάζει είναι ότι στην θέση του αποδεδειγμένα αποσυντιθεμένου κοινωνικού μοντέλου της χώρας μας, δεν γνωρίζουμε ακόμα ποιο είναι αυτό που θα το αντικαταστήσει. Και τα όνειρά μας τα στοιχειώνουν οι αμφιβολίες μας για το αν στο βαρέλι μπήκε πράγματι πάτος ή αν θα συνεχίσουμε να το αιμοδοτούμε και πάντα να μένει άδειο και χωρίς πάτο…

Αλλά με τους φόβους, τις αναστολές, τις αμφιβολίες, το σύνδρομο του σκαντζόχοιρου ποτέ οι κοινωνίες δεν πρόκοψαν, ποτέ δεν μπήκαν μπροστά.

Καλό καλοκαίρι φίλοι μας και κουράγιο,
γιατί τα δύσκολα είναι μπροστά μας και όχι πίσω μας!

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.