Η εμπνευσμενη γκρινια

Μνημόνιο στο ποδόσφαιρο, Καλλικράτης στα νοσοκομεία, γαλάζια αναδίπλωση στο θέμα του 40ωρου, απεργίες πάλι για το 40ωρο, κριτική στο ανέμπνευστο εκπαιδευτικό σύστημα, βροχές και καταιγίδες. Το δελτίο θυέλλης της χώρας μόνο θύελλες μας δίνει να θερίσουμε τελικά και τι αστείο είναι ότι τους ανέμους δεν τους σπείραμε μόνοι μας. Γιατί να θερίσουμε μόνοι μας τότε;

Η κατήφεια του νεοέλληνα καλά κρατεί αλλά δεν λέει να τον βγάλει από την απραξία. Η μελαγχολία της Δευτέρας έγινε μελαγχολία και του Σαββατοκύριακου – για να δανειστώ έναν τίτλο από έργο του Τάκη Θεοδωρόπουλου που βρέθηκε προχθές στην πόλη μας.
Λέει λοιπόν στο ομότιτλο βιβλίο του αυτό: «Πιστεύω ότι η ελληνική κοινωνία πάσχει από γενικευμένη κατάθλιψη διότι είναι μια πολύ κουρασμένη κοινωνία. […] Το έλλειμμα που δημιουργεί ο κυνισμός στην παιδεία, από την παιδεία μεταφέρεται στην λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών και κατά συνέπεια διατρέχει όλο το σώμα της κοινωνίας. Η κατάθλιψή μας οφείλεται στην διαπίστωση ότι έχει χαθεί το αίσθημα της κοινωνικής αλληλεγγύης και χωρίς κοινωνική αλληλεγγύη δεν υπάρχει ούτε κοινωνία ούτε πολιτισμός.»

«Η ομοφωνία είναι η πιο απόλυτη μορφή λογοκρισίας», γράφει κάπου. Σε κάποιο άλλο σημείο διαπιστώνει ότι η ελληνική κοινωνία μοιάζει έτοιμη να επιδοθεί σε έναν πόλεμο «όλων εναντίων όλων». […] Χωρίς πνευματικά αντισώματα κινδυνεύουμε να ζήσουμε την κατάσταση του “πόλεμος όλων εναντίον όλων”. […] Αν «γκρίνια» είναι να κρατάς σε εγρήγορση κάποια απόσταση από τα πράγματα η οποία πολλές φορές σε αναγκάζει να γίνεσαι είρων για να αντιμετωπίσεις την βία τους, τότε ναι, είμαι γκρινιάρης. Δυσκολεύομαι να αντιμετωπίσω με συγκατάβαση το μπάχαλο που ο «προοδευτικός λυρισμός» το αποκαλεί δημοκρατική διαμαρτυρία, όπως οι μοναχοί βάφτιζαν το κρέας ψάρι για να το τρώνε και στις νηστείες.»

Ναι, αν είναι να ξυπνήσουμε έστω και με γκρίνια θα το κάνουμε, πρέπει να το κάνουμε, αφού δεν ξυπνάμε από τα βιβλία, τις παραστάσεις, το δράμα του διπλανού μας, τυφλοί και αμέτοχοι σε μια σκηνή που παίζουμε μόνο εμείς τελικά. Όχι όμως γκρίνια σαν αυτή των αθηνοκεντρικών τηλεπαραθύρων για εσωτερική κατανάλωση και σπατάλημα του χρόνου, εμπνευσμένη γκρίνια, πνευματώδη κι οξυδερκή, με λέξεις σαΐτες και πάντα προσεγμένες, πάντα να έχουμε επιχειρήματα… άλλο ένα έλλειμμα της εκπαιδευτικής μας διαδικασίας, στερεί από τα παιδιά τα επιχειρήματα, τους μαθαίνει μόνο τον κανόνα, όχι την εφαρμογή…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.