Δεν εχει θαυματα

Η Πρωτομαγιά ήταν απεργία για την ανεργία φέτος. Τσίκνα από κρέας δεν πολυμύρισαν οι εξοχές της Ροδόπης, λίγο η βροχή, λίγο η οικονομία, λίγο η ανεργία. Πάλι κάποιοι βγήκαν στους δρόμους χωριστά ή μαζί λίγη σημασία έχει πια αφού πολλοί προτίμησαν μόνο να εκκλησιαστούν και τέλος. Ο δρόμος δεν είναι πια πεδίο δράσης για τον Έλληνα και αυτό είναι θλιβερό, μόνο πίσω από κλειστά παράθυρα κοιτά τους Μάηδες να φεύγουν, όπως ήρθε κι έφυγε και η Ανάσταση.

Καμία μέρα μετά την Ανάσταση δεν έφερε ποτέ κανένα θαύμα στην καθημερινότητά μας και την περιμένουμε κάθε χρόνο τόσο πολύ και με τόση λαχτάρα και λατρεία. Δεν μπορείς να πεις ότι δεν είμαστε καλοί χριστιανοί, το τυπικό της ορθόδοξης εκκλησίας το τηρούμε όσο να πεις. Δεν μπορείς να πεις επίσης ότι δεν είμαστε καλοί άνθρωποι, ένα γονίδιο φιλότιμου το έχουμε. Δεν μπορείς να πεις ότι δεν είμαστε φοβισμένοι και δύσπιστοι, κατάρα που μας κατατρέχει από την εποχή των χαφιέδων και δεν μας αφήνει να πάμε μπροστά, έγινε το αποκούμπι και η δικαιολογία μας.
Έτσι λοιπόν είπαμε πάλι ότι χάσαμε την πίστη μας στους ανθρώπους και την πολιτική και τον πιάσαμε το Μάη, μόνο με μωβ πασχαλιές, αυτό το χρώμα θέλαμε για φέτος, με τη σημειολογία του πένθους του.

Τα σπρεντ διαψεύδουν τον πρωθυπουργό. Μάλλον αργήσαμε πάλι και η Δευτέρα ήταν κοντά. Την ίδια στιγμή αυτοί που άλλοτε θα γέμιζαν τους δρόμους έχουν κανα πεντάρι μήνες να πληρωθούν όσοι δουλεύουν ακόμα, σύμφωνα με διαπιστώσεις του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας. Να φωνάξουν για την ιδέα της αξιοπρεπούς κι όχι επισφαλούς εργασίας μπορούν, κουράγιο όμως δεν έχουν. Κάτι στην καρδιά έσπασε πια και ακόμη μας λένε ότι έχουμε χρόνο; Αν ακόμη ο πρωθυπουργός ζητά δουλειά από τους υπουργούς πού είμαστε; Στο 2010; Αυτό παρήλθε χωρίς θαύματα φέρον. Κάθε μήνας κι ένα μεταίχμιο αυτή η φετινή άνοιξη. Από Μάρτη σε Μάη και Ιούνη όλο θα ανακάμψουμε κι όλο βουλιάζουμε. Μακάρι να γίνει ένα ξαφνικό θαύμα, ξέρετε όπως ο ξαφνικός θάνατος, κάτι παρόμοιο.

«Είναι ο καιρός που δε μας θέλει / Είναι το κύμα που αγριεύει / Εμείς το ξέρουμε μωρό μου» που λέει και το άσμα… Δεν μας θέλει όντως κι ο… καιρός! Συννεφούλα μόνιμη πάνω από τα κεφάλια μας, αμάν πια, έλεος.
Η πρώτη του Μάη, είναι κι αυτή μια αρχή…κάθε ανάσταση κι ελπίδα, κάθε πρώτη του μήνα ελπίδα, έτσι είμαστε φτιαγμένοι, άνθρωποι ελπίζοντες…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.