Δημοσιογραφια και λογοτεχνια

Δημοσιογραφία και λογοτεχνία πάντα ανταγωνίζονταν θεωρώ χωρίς ουσιαστικό λόγο, γιατί αν καταλαβαίναμε τη συμπόρευσή τους και την ασπαζόμασταν και την απαιτούσαμε ως ζητούμενο, ο τρόπος που «διαβάζουμε» τα πράγματα θα ήταν άλλος… Η λογοτεχνία ήρθε στον ελληνικό τύπο με μυθιστορήματα σε συνέχειες, με διηγήματα που δημοσιεύονταν σε εφημερίδες από τις εποχές των Βάρναλη, Μυριβήλη, Νιρβάνα, Ξενόπουλου, Ουράνη, Πλωρίτη, Χουρμούζιου, Ψαθά …

Δεν κατάφερε ωστόσο να γίνει το ζητούμενο για να μας δώσει κάτι παραπάνω από την καθαρά ανταπόκριση μέσα από την ανάγνωση ενός εντύπου. Γιατί η μεταφορά της είδησης είναι μεν ελευθερία λόγου, αλλά πιο πολύ δικαιολογεί και στερεώνει αυτή την ελευθερία το να μπορείς να σχολιάζεις μέσα από τη λογοτεχνία ή το λογοτεχνικό ύφος την επικαιρότητα. Αυτή η άλλη οπτική είναι που θα διαμορφώσει συνειδήσεις και θα αμβλύνει την κρίση θεωρώ. Για αυτό δεν θέλουμε την ελευθερία λόγου άλλωστε; Και μη νομίζετε ότι είναι η χαρά των φιλολόγων μόνο η συνάντηση δημοσιογραφίας και λογοτεχνίας. Κανείς δεν έχει τη διαστροφή να υπερισχύσει το ένα έναντι του άλλου.

Και κυρίως ούτε η εμπνευσμένη κυρία Ελένη Σκάβδη που κατά την παρουσίαση του ημερολογίου “Ωραίες Μέρες” προχθές στην Κομοτηνή έθεσε τη δημοσιογραφία μεταξύ των πηγών που την οδήγησαν στη μοναδική της γραφή.
«Ο δημοσιογράφος είναι ο ιστορικός της επικαιρότητας και ο λογοτέχνης ο ψυχογράφος μιας εποχής» κατά λόγο Σπ. Γιανναρά. Πείτε μου όμως σήμερα δεν ψυχογραφεί ο δημοσιογράφος και δεν ιστορεί ο λογοτέχνης; Και δεν υπάρχει ανάγκη και για τα δύο; Ούτως ή άλλως τα καλά κείμενα είναι τα στέρεα στο χρόνο κείμενα. Ακόμη κι αν παρουσιάζονται μέσα από μια εφημερίδα. Το εφήμερο της στιγμής γίνεται μνήμη στον κόρφο μας που την κουβαλάμε πάντα και πότε πότε ξαναγυρνάμε για να παίρνουμε δυνάμεις… Ο λόγος, όσο κι αν η δημοσιογραφία ενσωματώνει πια στοιχεία από πολλά λογοτεχνικά είδη είναι πάντα σημείο καθορισμού του αναγνώστη και στίγμα του γράφοντος. Όπως το στίγμα που αφήνει η κ. Σκάβδη καθημερινά μέσα από την σελίδα της στον ΠτΘ και σε μας μια μνήμη ζωοδότρα.

Γιατί δεν είναι κακό να ορίζεσαι ως άνθρωπος από ποικίλα ερεθίσματα και ρίζες. Από τον τόπο καταγωγής, από το παραμύθι και μια… βαλίτσα! Αυτό που ακούσαμε προχθές ήταν λόγος για να ορίσεις τον εαυτό σου: να πορεύεσαι στη ζωή ελεύθερα, με μια βαλίτσα πάντα εκεί ανοιχτή σε μια γωνιά του δωματίου, να γεμίζει σιγά σιγά για ένα ταξίδι. Να ξέρεις ότι μια βαλίτσα σε περιμένει πάντα να την κλείσεις και να φύγεις, ακόμη κι αν δεν την κλείσεις ποτέ… είναι ωραίο να έχουμε ακόμη πολλά να μαθαίνουμε…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.