Πονος και …θυμος

Η εικόνα δείχνει μια μάνα να θρηνεί το παιδί της. Ό,τι και να πει κανείς, να γράψει ή να κλάψει, ο πόνος δεν ανακουφίζεται. H οδύνη για τη χθεσινή απώλεια των μαθητών, για το τραγικό δυστύχημα, δεν μπορεί να εξαντληθεί σε περιγραφές συναισθημάτων, ή σε διαπιστώσεις. Και οι θεατές να αναλογίζονται μήπως οι εικόνες που δείχνει η ιδιωτική τηλεόραση συνιστούν μία νέα ψυχοθεραπευτική μέθοδο. Δεν μπορούν να εξηγήσουν διαφορετικά αυτό που έγινε προχθές το βράδυ στα ιδιωτικά κανάλια. Κανένας δεν σεβάστηκε την προσωπική στιγμή αυτών των ανθρώπων, τον προσωπικό τους πόνο. Μάλιστα δεν δίστασαν πριν προλάβουν να φθάσουν στον τόπο του δυστυχήματος να καλύψουν το κενό με εικόνες από παλαιότερο δυστύχημα.

Και ο πόνος ο δικός μας μετατρέπεται σε θυμό. Εμφανής η δυσφορία των παιδιών να μιλήσουν. Αυτοί όμως επιμένουν. Πρέπει να προλάβουν την τηλεθέαση.

Θα ήταν, άραγε, ασέβεια η αναφορά στο γεγονός με τη λιτότητα και την υπευθυνότητα που απαιτεί το μέγεθος της είδησης; Tο συναισθηματικό φορτίο δεν είναι αρκετό από την εκφώνηση και μόνο του συμβάντος;

H διαδρομή προς την Oλυμπιακή πρωτεύουσα έμεινε στη μέση για τους μαθητές της Φαρκαδώνας. Tα έργα δεν πρόλαβαν να φτάσουν ως το σημείο του δυστυχήματος. Oύτε καν η διαχωριστική νησίδα. Δυστυχώς…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.